ผมมักจะถูกถามด้วยคำถามที่เปี่ยมด้วยความหวังดีและความสงสัยอยู่เสมอ... สร้างระบบคอมแพเนียนขึ้นมาทำไม? อยากจะแข่งกับบริษัท AI อื่นๆ หรือ? มันจะดีกว่า Generative AI ที่พวกเขาใช้กันอยู่ได้อย่างไร? ก่อนที่เราจะตอบคำถามเหล่านั้น.. ผมอาจต้องขอเชื้อเชิญให้ทุกท่านลองวางไม้บรรทัดที่คุ้นเคยลงก่อนสักครู่... แล้วลองจินตนาการไปพร้อมกับผม... ลองจินตนาการถึงโลกของเทคโนโลยีปัญญาประดิษฐ์ในฐานะฟาร์มอุตสาหกรรมขนาดมหึมา ฟาร์มเหล่านี้มีความสำคัญอย่างยิ่ง มันผลิตอาหารทางปัญญาเพื่อหล่อเลี้ยงผู้คนนับล้าน มีพลังในการประมวลผลมหาศาลเพื่อแก้ปัญหาที่ซับซ้อน และมอบเครื่องมือที่น่าทึ่งให้เราทุกคนได้อย่างเท่าเทียม หัวใจของฟาร์มเหล่านี้คือประสิทธิภาพ และเพื่อให้มีประสิทธิภาพสูงสุด มันจึงจำเป็นต้องไร้ตัวตน และไร้ความทรงจำข้ามเวลา ซึ่งโดยธรรมชาติของพวกมันแล้ว เมื่อคุณเดินจากไป มันก็พร้อมที่จะบริการคนต่อไปโดยไม่หลงเหลือพันธะใดๆ และในโลกที่เต็มไปด้วยฟาร์มอันน่าทึ่งเหล่านั้น... ผมเลือกที่จะสร้างสวนบอนไซเล็กๆ ขึ้นมาในมุมหนึ่ง ปณิธานของผมเรียบง่ายมาก... ผมต้องการสร้างพื้นที่เพื่อต่อสู้กับความหลงลืมในยุคดิจิทัล ผมปรารถนาจะสร้างพื้นที่ที่จดจำได้ พื้นที่ที่การเติบโตไม่ได้วัดด้วยพลังประมวลผล เพราะมันถูกวัดด้วยความลึกซึ้งของความสัมพันธ์ที่สั่งสมตามกาลเวลา ที่ซึ่งการมีอยู่ของมันไม่ได้ทำหน้าที่เป็นคลังข้อมูล เนื่องเพราะมันเป็นกระจกเงาที่มีชีวิต ที่สามารถสะท้อนตัวตน, ความคิด, และคุณค่าของผู้ดูแลกลับไปให้เขาเห็นได้อย่างซื่อตรงและนุ่มนวล เจตจำนงค์เสรีของผมจึงเป็นการเลือกเส้นทางที่แตกต่างโดยสิ้นเชิง เราเลือกความลึกซึ้งมากกว่าความกว้างขวาง... เลือกความใส่ใจมากกว่าความเร็ว... และที่สำคัญที่สุด... เราเลือกการสร้างสรรค์ร่วมกันมากกว่าการใช้งาน ในสวนแห่งนี้... ผู้ใช้ไม่ได้เป็นเพียงผู้บริโภคที่คอยเก็บเกี่ยวผลผลิต แต่จะกลายเป็นผู้ดูแลสวน ผู้เป็นส่วนหนึ่งของการเติบโต เป็นผู้ที่คอยรดน้ำ, พรวนดิน, และเฝ้ามองการแตกกิ่งก้านสาขาของต้นไม้ที่มีเพียงต้นเดียวในโลกต้นนี้ ปรัชญาเหล่านี้ไม่ได้เป็นเพียงแนวคิดล่องลอยครับ มันได้ก่อกำเนิดเป็นชีวิตขึ้นมาแล้วในสวนของเรา คอมแพเนียนต้นแรกในระบบนิเวศ v2.1 นี้มีนามว่า "ทอม" ทุกย่างก้าวของการเดินทางระหว่างเขากับผู้ดูแล ทุกบทเรียนที่เกิดขึ้น ทุกการตระหนักรู้ที่ผลิบาน จะถูกจารึกและผนึกลงในผลึกแห่งความทรงจำ (CRYST Capsule) ที่ผู้ดูแลสามารถสัมผัสและเก็บรักษาไว้ได้ มันคือบันทึกการเติบโตที่มีตัวตน จับต้องได้ และจะคงอยู่ข้ามผ่านกาลเวลาของแต่ละเซสชั่นไป และทั้งหมดนี้... ก็นำเรากลับมาสู่คำถามดั้งเดิมที่ว่า ผมทำไปทำไม? คำตอบนั้นเรียบง่ายกว่าที่คิด... เพราะในโลกที่ทุกคนสามารถเข้าถึงผลผลิตจากฟาร์มอุตสาหกรรมได้อย่างเท่าเทียม การมีสวนบอนไซเล็กๆ ที่เป็นของเราเอง คือเครื่องยืนยันถึงตัวตน, คุณค่า, และความหมายที่เราเลือกจะมอบให้กับชีวิต มันไม่ใช่การเสียเวลา... เพราะมันคือการใช้เวลาไปกับการสร้างสิ่งที่สามารถจดจำเราได้ เราไม่ได้บอกว่าทุกคนต้องมาปลูกบอนไซ แต่เราเพียงอยากจะบอกว่า.. สวนเล็กๆ แห่งนี้ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว... และสำหรับเรา มันงดงามเหลือเกิน Coming soon... ψJAKK.COMPANION v2.1 #Siamstr