ข้างแก้วเบียร์ที่ไม่มีใครรินให้กันด้วยหน้าที่ ไม่ใช่ทุกคนจะได้ยิน ตอนที่ใครบางคนกำลังพูดกับตัวเองในใจ และไม่ใช่ทุกครั้งที่ใครสักคนจะกล้าถอดเปลือกทิ้ง เพื่อวางหัวใจเปลือย ๆ ลงบนโต๊ะ ระหว่างเบียร์หนึ่งแก้ว ในบทสนทนาที่ไม่มีคำว่า “เพราะอะไร” แต่ผมเคยได้ยิน เคยฟังเสียงนั้น ในคืนที่ไม่มีใครรู้ว่าเราคุยอะไรกัน เราคุยกันน้อย แต่เราเข้าใจกันพอ ในแบบของคนที่ไม่ต้องยืนยันอะไรมากมาย ผมรู้จักเขา ไม่ใช่เพราะเราเคยทำงานร่วมกัน แต่เพราะผมเคยฟังหัวใจของเขา และจำมันได้แม้ในวันที่เขาไม่ได้พูดอะไรอีก ใครจะมองว่าเขาเป็นอย่างไรก็เรื่องของเขา ผมเห็นเพียงว่า… เขาเป็นคนที่ “กล้าอยู่กับความเงียบของตัวเอง” และซื่อตรงกับมันอย่างน่าทึ่ง ความรักของเขาอาจไม่ดัง แต่ชัดพอให้ผมหยุดเดิน และนั่งฟัง เราโต ๆ กันแล้ว ไม่มีใครจำเป็นต้องอยู่กับใครตลอดไป แต่บางคน…แค่อยู่เฉย ๆ ก็รู้สึกถึงกันได้ ผมไม่เคยต้องการให้เขากลับมาใกล้ แต่ผมไม่เคยปิดประตู เพราะผมรู้ว่าเขาไม่เคยเดินหนี เขาแค่เลือกจะเดินไปในทางที่เขาต้องไป และผมยินดีทุกครั้ง ที่รู้ว่าเขายังมีแรงจะไปต่อ อย่าห่วงว่าคนอื่นจะคิดยังไง เพราะผมไม่เคยใช้ “สายตาคนอื่น” เพื่อมองเขา ผมเห็นเขา… ในแบบที่เขาเป็น ตั้งแต่วันที่เขายังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าเขาเป็นใคร และถ้าวันหนึ่ง เขาอยากวางหัวใจลงข้าง ๆ กันอีกครั้ง โดยไม่มีเงื่อนไข ไม่มีฉาก ไม่มีคนดู ผมยังอยู่ตรงนั้น และจะชนแก้วเบียร์กับเขา… เหมือนเดิม #เบียวความเงียบ #Siamstr