“คุณค่าที่เราไม่สามารถตัดสินเองได้” เราอาจใช้เวลามากมายในการพยายาม “ทำสิ่งที่มีค่า” แต่เมื่อมองย้อนกลับไป…เรามักไม่รู้เลยว่าสิ่งไหนกันแน่ที่มีค่าจริง ๆ สำหรับใครสักคน สิ่งที่เราให้ใจเขียนลงไป อาจไม่มีใครจดจำ แต่คำบางคำที่เราพูดเล่น ๆ แบบไม่ได้คิด กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงของใครบางคน มันทำให้ผมเริ่มระวัง... คือผมก็ไม่ได้ระวังว่า “จะเขียนอะไรดี” ผมหันไประวังว่า.. “ผมจะไม่รีบตัดสินว่าสิ่งไหนมีค่าจากมุมของตัวเอง” ในที่สุด.. ผมก็ได้ยินประโยคหนึ่งในใจชัดขึ้นเรื่อย ๆ "คุณค่า...ไม่ได้ถือกำเนิดในมือของผู้ให้ แต่มันเกิดขึ้นในหัวใจของผู้รับ" เราอาจจะใช้คำสวย ใช้เทคนิคดี ทำงานหนัก จัดการให้เป๊ะ แต่มันไม่มีทางรับประกันได้เลยว่า.. คนที่ได้รับจะรู้สึกว่ามันมีความหมาย เพราะคุณค่า.. ไม่ใช่สิ่งที่เราฝากไว้กับตัวผลงาน แต่มันคือสิ่งที่อีกฝ่ายรู้สึกว่า.. “บางอย่างในตัวเขาเคลื่อนไหว” ..เมื่อได้สัมผัสสิ่งนั้น ผมเลยเลิกถามว่า “อันนี้จะเวิร์คไหม?” ผมเริ่มฟังคำถามใหม่ที่เบากว่า.. “สิ่งนี้…จะอยู่ข้างใครบางคนในวันที่เขารู้สึกบางอย่างหรือเปล่า?” “สิ่งนี้...จะทำให้เขากลับมาเชื่อตัวเองได้อีกนิดไหม?” เพราะผมเคยเป็นคนนั้นมาก่อน เป็นคนที่ต้องการใครสักคนที่จะพูดบางอย่าง เพื่อที่ผมจะได้ไม่รู้สึกว่าความรู้สึกของตัวเองไม่มีที่อยู่ เวลาผมเขียนอะไรสักอย่าง.. ผมไม่ได้คิดถึงยอดไลก์หรือคำชมมากเท่าไหร่นัก ไม่ได้คิดว่ามันเท่ไหม? สวยหรือเปล่า? ผมถามตัวเองแค่คำถามเดียว “มันจริงไหม?” จริงกับหัวใจผม จริงกับความคิดที่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ และจริงกับสิ่งที่ผมกล้าพูดออกไป แม้จะไม่มีใครรอฟัง ผมเคยให้คุณค่ากับความตั้งใจของตัวเอง จนลืมไปว่า...คนที่รับ เขาอาจไม่ได้ต้องการความตั้งใจนั้นเลยก็ได้ เขาอาจต้องการแค่ “ความเข้าใจ” เขาอาจต้องการแค่ “พื้นที่ให้เขาได้รู้สึกว่าไม่บ้า” เขาอาจไม่ต้องการแนวทางเลยด้วยซ้ำ เขาแค่ต้องการรู้ว่าเขายังไม่ถูกลืม ผมเคยคิดว่าการสร้างสิ่งที่มีค่าคือการ “ให้บางอย่าง” แต่ตอนนี้ผมคิดว่ามันคือการ “ฟังให้เป็น” ฟังให้รู้ว่า.. ใครบางคนกำลังต้องการอะไร โดยที่เขาเองก็อาจยังพูดมันไม่ออก เพราะงั้น... ผมไม่ค่อยเขียนเพื่ออธิบาย แต่มักจะเขียนเพื่อถามเบา ๆ ว่า “คุณรู้สึกยังไง?” “คุณอยากเริ่มอะไรเล็ก ๆ หลังจากนี้ไหม?” “คุณเลือกได้นะ...จะเชื่อหรือไม่เชื่อในสิ่งที่ผมพูดก็ได้” ผมจะไม่เร่งคุณ ผมจะไม่ใช้คำใหญ่ ผมจะไม่หลอกให้คุณอินเพื่อให้คุณทำตาม ผมแค่อยากเขียนให้คุณได้ยินเสียงของตัวเองชัดขึ้นอีกนิด ...แค่นั้นครับ คุณค่า...ไม่ใช่สิ่งที่เราทำแล้วประกาศ มันคือสิ่งที่ “ถูกฟังออกมา” โดยคนที่พร้อมจะรู้สึกมันด้วยตัวเอง และบางที... สิ่งที่มีค่ามากที่สุด อาจไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุด แต่มันคือสิ่งที่ “จริงที่สุด” ในช่วงเวลาที่ใครบางคนต้องการมันมากที่สุด #เบียวความเงียบ