เราไม่ได้จำใครในฐานะคนที่เคยอยู่ในชีวิตเรา แต่จำในฐานะคนที่เคยเปลี่ยนเรา…ในแบบที่ไม่มีใครเปลี่ยนได้อีกแล้ว ผมเคยได้ยินใครสักคนเล่าถึงเรื่องนี้ไว้อย่างน่าสนใจ ว่าตลอดชีวิต เราจะได้รู้จักความรักในรูปแบบที่แตกต่างกันอยู่ไม่กี่ครั้ง มันไม่ได้มาในจังหวะที่เราตั้งตัว และหลายครั้ง…มันก็จากไปก่อนที่เราจะกล้าทำอะไรกับมัน รักแรก.. มักมาในช่วงที่เรายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองคือใคร แต่เรากลับแน่ใจอย่างประหลาดว่าคนนี้แหละใช่ เราทุ่มเททั้งหมดที่มี เพราะไม่มีอะไรจะเสีย มันคือความกล้าหาญแบบไร้เหตุผล ความหลงใหลที่ไม่มีแผนสำรอง และถึงสุดท้ายจะไม่ได้อะไรกลับมาเลย… มันก็ยังคงเป็นความรักที่เรายิ้มให้ได้เสมอเวลานึกถึง ครั้งต่อมา.. อาจไม่ได้หวือหวาเหมือนเดิมอีกแล้ว แต่มันกลับกินพื้นที่หัวใจมากกว่า เพราะมันเป็นรักที่เรากลัวจะเสียมันไป รักที่พาเราเข้าไปในความจริง ทั้งด้านที่สวยงาม และด้านที่ทำให้ร้องไห้แบบไม่รู้จะอธิบายยังไง มันทำให้เราเริ่มเข้าใจว่า.. ความรัก…ไม่ใช่แค่เรื่องของคนสองคน มันคือความพยายามที่จะเข้าใจโลกของใครอีกคน แม้บางครั้ง.. เราเองก็ยังไม่เข้าใจโลกของตัวเองดีพอ รักแบบสุดท้าย.. อาจมาในวันที่เราไม่วิ่งไล่ตามอะไรอีกต่อไป ซึ่งมันอาจไม่หวาน ไม่เร้าใจ ไม่เล่นใหญ่ มันแค่ทำให้เรารู้ว่า...เราไม่ต้องดิ้นรนเพื่อให้ใครเข้าใจอีก เพราะแค่ได้นั่งเงียบๆ อยู่ข้างเขา หัวใจก็รู้สึกเหมือนบ้านที่ไม่ต้องตกแต่ง ทั้งสามแบบอาจจะไม่เกิดกับทุกคน บางคนเจอเร็ว บางคนไม่เคยเจอเลย และบางคนก็ใช้ทั้งชีวิตเพื่อเรียนรู้ว่า บางรัก…ก็เกิดมาเพื่อให้เราเข้าใจ มิใช่ครอบครอง เพราะสุดท้าย.. ไม่ว่าเราจะเคยผ่านความรักแบบไหน มันก็หล่อหลอมให้เรากลายเป็นเรา ในแบบที่เราเป็นตอนนี้นั่นเอง ปล. เพลงนี้มัน Nostalgia และทรงพลังมากๆ เลยอยากจะเขียนถึงนิดหน่อย #IAmOkNotOk #เพื่อนสนิท #ดากานดา #ไข่ย้อย #Siamstr