วันนี้รับสายโทรศัพท์เยอะสาย ตั้งแต่ตื่นนอนฉลองปีใหม่ ทุกสายไม่มีเรื่องที่เรียกได้ว่าดีเลย . สิ่งหนึ่งที่แปลกใจกับตัวเองคือ แทนที่จะหงุดหงิด โมโห เศร้า แล้วสลดไปตลอดวันหยุด ผมกลับรู้สึกเฉยๆ แล้วตอบโดยค่อยๆ คิดได้ . จากนั้นก็กลับมาใช้วันหยุด แตะงานมั่ง พักมั่งไปตามปกติ . สมัยตอนอายุยังน้อย ผมเกลียดมากเวลาคนแก่กว่ามาพูดใส่ผมว่า . “พออายุมากขึ้นแล้วจะเข้าใจเอง” . มาถึงวันนี้ ถึงได้เริ่มเข้าใจ เมื่อผ่านเรื่องยากๆ และปัญหามาจนถึงตอนนี้ . เราจะมองเห็นมันเป็นเรื่อง “ธรรมดา” ที่ต้องผ่านมันไป . เป็นความรู้สึกและประสบการณ์ ที่ทำให้สิ่งที่เคยผ่านไปได้ลำบาก กลายเป็นเรื่องที่มองเห็นภาพรวมได้ง่ายขึ้น . มีน้องๆ ที่ทำงานด้วย พูดให้ผมฟังหลายครั้งว่า ไม่อยากแก่ เพราะกลัวความเสื่อมสภาพตามวัย . ผมบอกว่า “ถ้าตายตอนนี้ ก็จะไม่ต้องแก่นะ แบบนั้นเอามั้ย ?” . เพราะไม่ใช่ทุกคนจะมีโอกาส มีอายุมาได้ถึงตอนนี้ และไม่ใช่ทุกคนจะได้รับประสบการณ์ จนสั่งสมเรียนรู้ . ให้ ”ตัวเรา“ ได้เป็น ”ตัวเรา“ ในปัจจุบัน . ทุกๆ ปีที่ผ่านไป ไม่ว่าอะไรจะดีจะแย่แค่ไหน เราจะได้จดจำมันเอาไว้ แล้วนำมาใช้ช่วยตัดสินใจในอนาคต . ดีใจที่ได้ก้าวผ่านปีที่ผ่านมาจนถึงวันนี้ และจะยินดีกับปีนี้ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น . สวัสดีปีใหม่ 2568 ทุกคนนะครับ 🎉

Amazon มหาวิหาร 🔔 เป็นภาพร้านสาขา Amazon ในปั๊ม ปตท. ตรงแถวโคกหล่อ จังหวัดตรัง ครับ พอมาต่างจังหวัด จะเจอสาขา Amazon สวยๆ เยอะมาก ภาพดั้งเดิมมีรถจอดอยู่หน้าร้านหลายคัน ผมใช้ Lightroom ลบออกด้วย Generative AI และให้เค้าเลือก Preset มาให้เลย ได้ออกมาเป็นเช่นนี้อย่างรวดเร็วครับ 😆 #siamstr #undervlog

เมื่อบ่ายไปงาน Martech EXP 2024 มาแว่บนึงครับ คนเยอะมากๆ ทำให้รู้เลยว่า วันนี้มีคนสนใจการทำการตลาดยุคใหม่แบบนี้มากแค่ไหน เป็นงานที่ทำให้เหมือนเราได้ไปเดินในที่ที่มีแต่เครื่องมือน่าเล่น ละลานตาไปหมด เครื่องมือแต่ละตัวมีรูปแบบการทำงานที่เหมาะกับแต่ละรูปแบบกิจการ ที่น่าสนุกก็คือ เครื่องมือเก็บข้อมูลหลายๆ ตัวที่เคยราคาสูงมากๅ ใช้งานได้เฉพาะบริษัทใหญ่ๆ ตอนนี้ก็มีตัวเลือกมากขึ้นในราคาที่กิจการเล็กๆ จับต้องได้ ลองจินตนาการตามดูนะครับ ถ้าลูกค้าเดินเข้ามาถึงร้านเรา และเราสามารถเก็บข้อมูลลูกค้าท่านนั้นได้ทันทีว่าสนใจสินค้าแบบไหน อายุเท่าไหร่ เพศอะไร เสร็จแล้วเราสามารถนำข้อมูลไปใช้ประมวลผลอื่นๆ ต่อในภายหลังได้ ยิงแอดก็จะแม่นขึ้น หรือถ้ากลัวไม่แม่น ข้อมูลที่ถูกเก็บแบบ Automation ก็สามารถส่งต่อไปให้ Ai จัดการได้อีก ตัวอย่างที่ผมนั่งฟังมานอกงาน มีบริษัทนึง ผูกระบบการขาย ระบบ CRM ระบบ Content และระบบอีเมล์เข้าด้วยกันด้วย AI จากนั้นเวบาเราทำโปรโมชั่น AI จะแนะนำว่า ควรส่งไปหาลูกค้ารายไหนก่อน หรือแนะนำว่าอาทิตย์นี้ควร Call หาลูกค้าคนไหน สิ่งที่ผมว่าสุดยอดในเรื่องนี้ไม่ใช่การที่ระบบ AI ให้คำตอบ แต่มันคือระบบที่ให้คนเลือกทำ หรือไม่ทำตาม AI และใส่เหตุผลเข้าไป นั่นคือการทำให้คนรู้จักคิดทุกครั้งก่อนลงมือทำ โดยไม่ต้องมีใครคุม จบสิ้นเดือนก็จะมาดูว่าผลจากการตัดสินใจเป็นแบบไหน กลายเป็นการใช้ AI เพื่อให้คนพัฒนา และระบบนี้ที่ไปผูกกับ Data ส่วนกลาง ก็จะประมวลผลร่วมกันทั้งระบบ ออกเป็นการสั่งสินค้า การสร้างความสัมพันธ์กับลูกค้า และการทำ Content ที่ลูกค้าจะติดด้วยการทำ Personalize จากข้อมูลที่ทีมงาน Chat กับลูกค้าไปในตัว ได้ยินว่าปีนี้ จะมีงานแบบนี้อีกหลายครั้ง ถ้ามีโอกาส ควรลองไปเดินเล่นกันดูครับ สนุกมากๆ เลย 😆

“ปราณTone : Cafe นี้เปิดเดือนละ 4 วัน” ตอนช่วงสงกรานต์ ผมขับรถออกจากประจวบฯ ช่วงสายๆ มาถึงปราณบุรี ก็ใกล้จะเที่ยงแล้ว เลยหาข้าวเที่ยงกินกัน พอกินเสร็จคนข้างๆ ผมชวนไปแวะ Cafe นึง ที่พวกก็ไม่เคยไปมาก่อน . “เดี๋ยวขอเช็คก่อนนะว่าร้านเปิดมั้ย เห็นคนรีวิวว่าต้องดูดีๆ ก่อนเพราะเดือนนึงเปิดแค่ 4 วัน” . ฟังจบผมก็คิดว่า ร้านนี้ต้องอินดี้เบอร์ไหน ? . โชคดีที่วันนั้นตรงกับวันที่ร้านเปิด พอไปถึงร้านก็เจอว่านอกจากกาแฟแล้ว ที่นี่ยังขายชาเขียวมัชชะด้วย แถมยังมีเมนูของมัชชะให้เลือกเยอะทีเดียว . แต่ผมดันเป็นพวกเรื่องมากครับ . เนื่องจากว่าวันนั้น มื้อกลางวันดันเป็นติ่มซำที่สั่งมาด้วยความหิว และยัดกันมาแบบเต็มที่ ผมเลยไม่อยากกินเมนูนมทุกชนิด ใจก็อยากดื่มกาแฟตามโค้วต้าที่จะดื่มไม่เกินสองครั้งต่ออาทิตย์ (มากกว่านั้นจะใจสั่น) อีกใจก็อยากจะกินอะไรซ่าๆ ให้สดชื่น ล้างความมันในปาก . ในเมนูที่เห็น กาแฟไม่มีแบบผสมโซดา และเมนูโซดาไม่มีกาแฟ . ผมเลยได้โชว์ความเรื่องมากของลูกค้าที่มาครั้งแรก แต่ดันอยากสั่งอะไรจุกจิกที่ร้านไม่มี . “ขอโทษครับ ผมอยากได้กาแฟส้ม แต่ว่าช่วยเอาแบบผสมโซดาให้ด้วยได้ไหมครับ” . ใจก็ถามแบบกล้าๆ กลัวๆ อยู่ ก็คิดว่าถึงเค้าไม่ทำให้ ก็ไม่ผิดอะไรเพราะมันไม่มีในเมนู แต่อีกใจก็คือ เมนูนี้มันก็มีในร้านทั่วไปน่า เค้าก็น่าจะทำได้มั้ง . “ได้ครับ แต่เดี๋ยวผมขอลองดูก่อนนะครับ” . ผมใจชื้นขึ้นมาว่าได้ดื่มแบบที่ต้องการ ถึงจะฝืนใจคนชงหน่อยก็เหอะ จากนั้นก็นั่งรอสบายใจ เห็นคนข้างๆ และคุณน้องว่า มัชชะ อร่อยมาก ผมก็ตั้งหน้าตั้งตารอของตัวเอง . แต่ผ่านไป 15 นาที ก็ยังไม่เสร็จแฮะ… . ด้วยความสงสัย เพราะตัวผมเองคิดว่ามันน่าจะเป็นเมนูทั่วไปธรรมดา ไม่น่าจะมีอะไรนาน ก็เลยรวบรวมความแส่ที่มีในตัว ยืนชะโงกหน้าเข้าไปในเคาท์เตอร์ . สิ่งที่ผมได้เห็น คือภาพเจ้าของร้าน กำลังเทกาแฟส้มผสมโซดาที่ผมสั่งทิ้งลงอ่าง แล้วก็เริ่มต้นชงใหม่ . ตอนนั้นผมพึ่งสำนึกตัวได้ว่า ผมกำลังยัดเยียดความลำบากให้คนที่เจอหน้ากันซะแล้ว . “ขอโทษที่ช้านะครับ เมนูนี้ผมไม่เคยทำ เลยใช้เวลาหน่อย” . ผมรับแก้วนั้นมาด้วยความรู้สึกผิดโคตรๆ เลยครับ แล้วก็คิดว่าอยากจะขอโทษเค้าที่ให้ทำอะไรแบบไม่ได้คิด . แต่ว่า อร่อยชิบเป๋ง !! . เมนูที่เค้าทำครั้งแรก เพราะความเอาแต่ใจของผม อร่อยกว่าหลายๆ ร้านที่ผมเคยดื่มกาแฟมา เรื่องนี้ ถ้าเค้าแค่ชงตามที่ผมสั่ง อาจจะออกมาเป็นกาแฟผสมน้ำส้ม และโซดาทั่วไป แต่ว่านี่ไม่ใช่ . ไซรัปส้มไม่ได้ทำร้ายกลิ่นกาแฟ รสกาแฟไม่ขมจนข่มส้ม โซดามารีเฟรชทุกจิบทีผ่านเข้าปาก . ดีงามสุดๆ . จากวันนั้น ผมตั้งใจจะกลับมาที่ร้านนี้ใหม่ และพึ่งได้มีโอกาส เลยรับท่านแม่ยาย จากเมืองประจวบฯ ขับรถย้อนกลับขึ้นมาชิมด้วยกัน โชคดีอีกที่ตรงกับวันเปิดร้านอีกแล้ว . ผมเริ่มด้วยประโยคว่า เมื่อเดือนเมษาผมเคยมาที่นี่ และเอารูปแก้วของผมให้เจ้าของร้านดู เค้าก็อ๋อขึ้นมา คราวนี้เลยสั่งแบบเดิมมาสองแก้ว เพราะคิดว่าเค้ามีสูตรละน่า . แก้วในวันนี้ ดีกว่าแก้วในวันนั้นอีกครับ โซดาซ่ากว่าเดิมแต่ไม่บาด ดื่มแล้วสดชื่น เป็นกาแฟแบบเบาๆ ที่ท่านแม่ยายผมพึงพอใจยิ่งนัก . เอาแบบคิดเองเออเอง เจ้าของร้านน่าจะลองอีกหลายแก้ว หลังจากผมกลับไปวันนั้น จนออกมาเป็นแก้วที่สมบูรณ์มากๆ ในวันนี้ . สุดท้าย ท่านแม่ยายและคนข้างๆ ผมก็สอยเสื้อในร้านไปด้วยอีก 4 ตัวครับ และความแส่ของผมก็เลยทำให้ต้องถามออกไปครับ ว่าทำไมร้านเปิดแค่ 4 วัน . “ผมไม่ได้ทำงานประจำครับ หลักๆ ก็ทำงานฟรีแลนซ์ครับ สายงาน graphic ครับผม แต่ก็จะมีงานอื่นประปรายด้วยครับ เช่น มีงานเล่นดนตรีตาม ตจว. หรือ งานสอนเป็น อ.พิเศษบ้างครับ ฉะนั้น แต่ละเดือน ผมจะมีเวลาจัดตารางกลับมาอยู่บ้านที่ปราณบุรี แค่ 1 วีคครับ แต่ก็จะไม่แน่นอนว่าวีคไหนในแต่ละเดือน ประเด็นในทีแรกเริ่ม คืออยากมีเวลาให้ที่บ้านบ้างครับ บวกกับความที่เริ่มสนุกกับการชง ชิม กาแฟ ก็เลยทำร้านนี้ครับ” . นี่คือคำตอบ ที่ผมได้จากการถามไปในเพจร้านก่อนโพสต์เรื่องนี้ครับ . คนเราจะทำตามความฝัน ได้ในทุกอย่างที่ชอบขนาดไหน ร้านนี้เปิดมาแล้ว 9 ปี เปิดได้แค่เดือนละไม่กี่วัน แต่ไม่เคยล้มเลิก . กับความตั้งใจที่จะทำสิ่งที่ลูกค้า Request ออกมาให้ดีที่สุด ผมจะไม่โพสต์ความประทับใจนี้ออกมาได้ยังไง . รอบหน้า เจ้าของร้าน หรือคุณตุลย์ บอกว่าจะเปลี่ยนป้ายเมนูใหม่ละครับ และจะใส่เมนูนี้เข้าไปด้วย ต่อไปผมก็จะไม่ใช่ลูกค้าเรื่องมาก ที่ไปสั่งของไม่มีในเมนูแล้วล่ะนะ 😆 . คงไม่ต้องถึงขั้นนับวันว่าจะมาเที่ยวประจวบฯ ให้ตรงกับวันที่ร้านเปิด แต่ถ้าผ่านทางมาทางปราณบุรีแล้วนึกออก ลองเช็คที่เพจ ดูวันเปิดร้าน ออกนอกเส้นทางไปอีกสักหน่อย แวะชิมความตั้งใจของร้านนี้ดูสักครั้งก็ได้นะครับ . นี่คือร้าน ปราณtone สีสันของเมืองปราณบุรีที่ผมได้สัมผัส และอยากนำเรื่องราวความเรื่องมาก VS ความใส่ใจ มาเล่าให้ทุกคนฟังครับ . ปล. เสื้อยืดในร้าน ผ้านิ่ม ใส่สบาย สีสวยทุกลาย แม่ยายแฮปปี้ ขอบคุณครับ #siamstr #undervlog

หากรู้จักการตายก่อนตาย เราจะไม่อาลัยอาวรณ์ . ก่อนงานโฟโต้แฟร์ปีนี้จะเริ่มสัก 1 เดือนก่อน พี่ทีมการตลาดเรียกผมไปคุยเรื่องแขกรับเชิญในส่วนของกิจกรรมหน้าเวที STM ในงาน ก่อนที่จะพูดถึงเรื่องแขกรับเชิญคนอื่นๆ แกเล่าถึงกิจกรรมนึงที่แกแอบกังวลนิดๆ ว่า กิจกรรมจะกระทบกับความรู้สึกคนที่มางานไหม . เริ่มแรก ผมไม่รู้จักช่างภาพท่านนี้เลย แต่พอพี่เค้าพูดจบว่าโปรเจคที่ช่างภาพท่านนี้ทำคืออะไร ผมถึงขั้นยกมือไหว้ และบอกว่าคนนี้ต้องมีในงาน . วันที่ขึ้นเวทีแถลงข่าวของสมาคม ถึงจะพูดเร็วไปหน่อย แต่ผมพยายามก็พยายามจะสื่อให้คนเข้าใจว่า ถ้าคอนเซ็ปงานคือ Real Life - Real Image แล้ว อุปกรณ์เก็บภาพทุกอย่างบนโลกนี้ ต้องทำหน้าที่เก็บทุกช่วงชีวิตของเรา มาแสดงเป็นภาพให้เราระลึกถึงคนๆ นั้นได้ ไม่เว้นแม้แต่งานสุดท้ายของชีวิต . ภาพที่จะตั้งอยู่หน้างานศพของตัวเราเอง . เพราะตลอดงานผมอยู่ไม่เป็นที่ ทุกครั้งที่แวะมาที่โซนกิจกรรมของ อาจารย์ตุ่ย (อ.ธำรงรัตน์ บุญประยูร) ก็จะมีคนนั่งถ่ายภาพอยู่ด้วยทุกครั้ง จนสุดท้ายตกเย็นใกล้จบงาน ผมกลับมาตอนที่อาจารย์แกพับฝาโน็ตบุ๊คไปแล้ว คิดในใจว่าแกถ่ายภาพคนมาตลอดสองวันแล้ว ก็เลยยืนเกรงใจ ไม่อยากรบกวนแกเพิ่ม สุดท้ายโชคดีที่น้องคนดูแลกิจกรรมช่วยติดต่อให้ ผมเลยได้มีโอกาสเป็นคนสุดท้ายที่ได้ถ่ายภาพในงาน . ระหว่างถ่าย อ.ตุ่ย จะสอบถามพูดคุยถึงเรื่องของเราก่อน ในช่วงตลอดวันที่ผมเดินผ่านไปผ่านมา เห็นคนหัวเราะบ้าง ร้องไห้บ้าง ก็ไม่รู้ว่าสภาพตัวเองจะเป็นยังไง แกให้ผมไม่ต้องคิดอะไร หมุนเปลี่ยนมุมไปมาถ่ายสักพัก ก็ถามคำถามขึ้นมาว่า . "อยากให้คนอื่นเห็นเราเป็นแบบไหน?" . ผมก็ได้ภาพนี้ออกมาเป็นหนึ่งในชุดหลังคำถามจบ พอถ่ายเสร็จแล้ว แกถามผมว่า คิดอะไรอยู่ตอนที่แกถ่าย . ผมตอบว่า ผมนึกถึงภาพของตัวผมที่ยืนอยู่ในตำแหน่งข้างโลงของตัวผม แบบเดียวกับที่ภาพของผมจะตั้งอยู่ ผมกำลังเห็นว่าแขกทุกคนที่มาเป็นใครบ้าง แล้วก็อยากบอกกับทุกคนว่า "เฮ้ ดูเรานี่สิ" . ภาพนี้จะเป็นภาพผมที่มองซากเปลือกของตัวเอง ด้วยสีหน้าที่ไม่ติดใจอะไรในโลกนี้อีก . ผมเล่าให้อาจารย์แกฟังว่า ผมมีสมุดสีดำเล่มนึง เขียนด้วยหมึกสีเงิน ในนั้นเขีบนทุกอย่างที่เป็นข้อมูลสมบัติทุกชิ้นที่ผมมี แล้วบอกที่ซ่อนสมุดไว้กับแฟนผม ผมบอกแฟนผมว่า ถ้าเกิดอะไรขึ้น สมุดเล่มนี้เก็บทุกอย่างเอาไว้ให้ . ในชีวิตผมเคยเฉียดตายมาอยู่บ้าง ในเหตุการณ์เหล่านั้น บางทีผมพูดได้ไม่ถนัด จับปากกาก็ไม่ไหว เลยทำให้ผมคิดว่า ผมควรมีอะไรที่เอาไว้บอกคนใกล้ตัวในกรณีที่ผมไม่ได้โชคดีกลับมาอย่างวันนี้ . อ.ตุ่ยแกลุกขึ้นแล้วจับมือผมที่เข้าใจในสิ่งที่แกสื่อ ผมเองก็รู้สึกขอบคุณและดีใจมากๆ ที่ได้ถ่ายรูปสำคัญในชีวิตกับอาจารย์ เพื่อเตรียมไว้ใช้วันที่ไร้ชีวิต . เพราะทุกวันเราเจอความสุขกับความทุกข์กันตลอดเวลา และอาจจะจดจ่อกับมันมากเกินไป จนลืมไปว่า วันที่เราไม่สามารถรู้สึกทั้งสุขและทุกข์กำลังค่อยๆ เดินทางมาถึง . จะเตรียมอะไรไม่ทันก่อนวันนั้นหรือเปล่า ผมไม่รู้ แต่ว่าน้อยๆ ผมก็ได้เตรียมรูปเอาไว้ให้อย่างนึงแล้วล่ะนะ #LastPhoto #PhotoFair2023 #TheDigitalSTM