#การสื่อสารที่เชื่อมใจ (5) ฟังจนกว่าจะได้ยินใจอีกคน การฟัง… ฟังเผิน ๆ เหมือนง่าย แต่จริง ๆ มันเป็นศิลปะที่โหดกว่าที่คิด ส่วนใหญ่เวลามีคนพูดกับเรา เราอาจเผลอไม่ได้ฟังเพื่อเข้าใจ เราอาจฟังเพื่อรอโอกาสตอบกลับ.. บางทีเราฟังแค่ครึ่งประโยคในหัวก็รีบประกอบคำตอบเอาไว้แล้ว พอถึงคิวเรา เราก็ยิงออกไปทันที โดยลืมไปว่าเขายังพูดไม่จบด้วยซ้ำ ผมเคยพลาดตรงนี้บ่อย ๆ น้องๆ เล่าให้ฟังด้วยน้ำเสียงกังวลว่า “พี่ ผมกลัวว่างานมันจะไม่ทันนะ” ผมก็รีบสวนกลับทันทีว่า “เอาน่า อย่าคิดมาก เดี๋ยวมันก็ทัน” ประโยคนั้นตั้งใจจะปลอบใจ แต่พอพูดออกไปจริง ๆ กลับเหมือนผมปิดปากเขาเฉย ๆ สิ่งที่เขาอยากได้ ไม่ใช่การแก้ปัญหาให้ในทันที แต่มันคือการที่มีใครสักคนจะรับฟังความกังวลนั้นอย่างเต็มที่ ผมเลยพยายามเริ่มฝึกใหม่ เวลามีใครพูด ผมจะบอกตัวเองว่า “รอให้ได้ยินใจเขาก่อน แล้วค่อยพูด” มันไม่ใช่แค่จะฟังคำที่เขาพูด แต่ผมพยายามจะฟังอารมณ์ที่ซ่อนอยู่ข้างใต้คำพวกนั้น เช่น ถ้าเพื่อนบอกว่า “วันนี้โคตรเหนื่อยเลยว่ะ” คำว่า **เหนื่อย** อาจซ่อนความหมายอื่นก็ได้ อาจจะเหนื่อยกาย เหนื่อยใจ หรือแค่กำลังขออ้อมกอดเล็ก ๆ ถ้าเราตั้งใจฟังจริง ๆ เราจะกล้าสะท้อนกลับไปว่า “ฟังดูนายคงเหนื่อยใจกับเรื่องงานมากเลยใช่ไหม” ประโยคเล็ก ๆ แบบนี้แหละ ที่ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกว่าเขาถูกเข้าใจ ไม่ใช่ถูกสั่งสอน การฟังจนได้ยินใจอีกคน ไม่ใช่แค่ช่วยให้เขาโล่ง แต่มันยังทำให้เราเองได้ปล่อยอัตตาลงไปชั่วขณะ เราไม่ได้เป็นคนเก่งที่ต้องรีบหาคำตอบ เราแค่เป็นเพื่อนมนุษย์ ที่พร้อมนั่งข้าง ๆ กัน ผมว่า… ในโลกที่เสียงมันดังไปหมด การได้ยินใจใครสักคน อาจเป็นของขวัญที่เงียบแต่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว Speak Human, Stay Kind #Siamstr

พบคนติดร่างแห 3 คนถ้วน #Siamstr

#การสื่อสารที่เชื่อมใจ (4) ขอในสิ่งที่ทำได้ ไม่ใช่เรียกร้องสิ่งที่ไม่มีวันเกิดขึ้น หลายครั้งที่เราผิดหวัง… ไม่ใช่เพราะอีกฝ่ายไม่รักหรือไม่สนใจเรา แต่มันเป็นเพราะ สิ่งที่เราขอมันใหญ่เกินกว่าที่เขาจะทำได้จริง ผมเคยพูดกับใครสักคนว่า “นายต้องเปลี่ยนตัวเอง” พูดจบแล้วผมก็รู้สึกเหมือนโยนก้อนหินก้อนใหญ่ลงไปกลางอกเขา เพราะเอาจริง ๆ ใครมันจะเปลี่ยนทั้งตัวเองได้ในทันที? ประโยคแบบนั้นมันไม่ใช่คำขอ มันคือ “คำตัดสินปลอม ๆ” และมันสร้างกำแพงที่สูงมากขึ้นมาทันที แต่ถ้าเราลองทำให้คำขอเล็กลง จับต้องได้ขึ้นจริง ๆ มันจะกลายเป็นสะพานที่อีกฝ่ายสามารถก้าวข้ามมาได้ อย่างเช่น… แทนที่จะบอกว่า “นายต้องใส่ใจเรามากกว่านี้” เราลองบอกว่า “ถ้าพรุ่งนี้นายโทรหาเราสัก 5 นาที ฉันจะดีใจมาก” แทนที่จะบอกว่า “เธอควรเป็นคนใหม่” เราลองพูดว่า “ถ้าเธอช่วยบอกฉันก่อนว่าจะกลับดึก ฉันจะรู้สึกปลอดภัยขึ้นเยอะ” ครั้งหนึ่ง ผมเคยขอให้น้อง “ทำงานให้ดีกว่านี้” ฟังดูเหมือนเป็นคำให้กำลังใจนะ แต่จริง ๆ แล้วมันกว้างเกินไป ไม่มีใครรู้หรอกว่าดีกว่าของเรา หมายถึงอะไร แต่พอเปลี่ยนเป็น “ช่วยเช็กงานตรงนี้ก่อนส่งได้ไหม” ทุกอย่างมันง่ายขึ้นมาก เพราะเขารู้ว่าต้องทำอะไร และทำได้จริง การขอในสิ่งที่ทำได้ ไม่ใช่การลดมาตรฐานของเรา มันคือการเคลียร์เส้นทางให้คนตรงหน้ามองเห็นสิ่งที่ควรก้าวไปทีละก้าว เราก็ยังได้ในสิ่งที่เราต้องการจริง ๆ อีกฝ่ายก็ไม่รู้สึกเหมือนถูกบีบให้เปลี่ยนทั้งชีวิต ผมว่าความสัมพันธ์ส่วนใหญ่พัง เพราะเราเผลอเรียกร้องในสิ่งที่ไม่มีวันเกิดขึ้น แต่ถ้าเราขอในสิ่งที่ทำได้ มันไม่ใช่แค่เพิ่มโอกาสสำเร็จ แต่มันยังทำให้เราทั้งคู่ยังอยากเดินไปด้วยกันต่อ สุดท้ายแล้ว… ความรัก ความผูกพัน หรือแม้แต่การทำงานด้วยกัน มันไม่ต้องการ “การเปลี่ยนตัวเองทั้งหมด” แต่มันแค่ต้องการ “การก้าวเล็ก ๆ ที่ทำได้จริง” ซึ่งบางครั้ง… ก็มีค่ามากกว่าคำสัญญาใหญ่ ๆ เสียอีก Speak Human, Stay Kind #Siamstr