#การสื่อสารที่เชื่อมใจ (3) เล่าความต้องการ แทนการซ่อนมันไว้ใต้คำพูด หลายครั้งที่เราพูดกันไป–มา แล้วจบลงด้วยการไม่เข้าใจ.. ซึ่งอาจไม่ใช่เพราะเราพูดไม่เก่ง แต่มันเป็นเพราะเราซ่อนสิ่งสำคัญไว้ใต้คำพูดจนมองไม่เห็น ผมเคยเจอบ่อยในทีม… เวลามีใครสักคนบ่นว่า “งานเยอะจนทำไม่ไหวแล้ว” ฟังดูเหมือนเขากำลังบ่น แต่จริง ๆ แล้ว… ข้างใต้ประโยคนั้นคือความต้องการ “อยากได้คนมาช่วยแบ่งเบา” หรือบางทีมีใครสักคนประชดว่า “ไม่เป็นไรหรอก ทำเองก็ได้” แต่จริง ๆ แล้วสิ่งที่เขาอยากบอกคือ “ช่วยใส่ใจฉันหน่อย อย่าปล่อยให้ฉันทำอยู่คนเดียว” ความต้องการเป็นเหมือนรากไม้ที่ซ่อนอยู่ใต้ดิน เรามักเห็นแต่ใบไม้ที่โผล่พ้นขึ้นมา เช่น คำพูด บทสนทนา การประชด การเงียบ ฯลฯ แต่ถ้าอยากเข้าใจจริง ๆ เราต้องกล้าขุดลงไปดูที่ราก และถ้าเรากล้าพอที่จะพูดตรง ๆ ตั้งแต่แรกว่า “ฉันอยากให้เธอฟังฉันสัก 5 นาที” “ฉันอยากได้แรงช่วยตรงนี้หน่อย” มันจะง่ายกว่ามาก ทั้งกับเราเอง และกับอีกฝ่าย ครั้งหนึ่ง ผมเคยทะเลาะกับเพื่อน ผมพูดออกไปว่า “นายไม่เคยสนใจเราเลยว่ะ” แต่สิ่งที่ผมต้องการจริง ๆ ไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้น มันเล็กมาก… แค่ “อยากให้เขาถามว่าวันนี้เราเป็นยังไงบ้าง” พอคิดได้ทีหลัง ผมก็รู้สึกว่า.. บางครั้งเราก็สร้างภูเขาขึ้นมาจากเมล็ดทราย เพราะเราไม่กล้าพูดสิ่งที่ต้องการจริง ๆ ออกมาตั้งแต่แรก การเล่าความต้องการ มันไม่ใช่การทำให้ตัวเองดูงอแง แต่มันคือการทำให้ความสัมพันธ์ตรงไปตรงมามากขึ้นต่างหาก เพราะอีกฝ่ายก็จะรู้ว่า เขาควรทำอะไรได้จริง ๆ แทนที่จะต้องเดาไปเรื่อย ๆ และเราก็ไม่ต้องหลงทางอยู่กับบทสนทนาที่เต็มไปด้วยคำพูดอ้อมค้อม ถ้าเราลองฟังตัวเองดี ๆ เราจะพบว่าใต้คำพูดเกือบทั้งหมด มันมี “สิ่งที่อยากได้” ซ่อนอยู่เสมอ แค่เรากล้าพอที่จะเปิดเผยมันออกมาตรง ๆ เพราะบางที… คำว่า “ฉันอยาก…” ก็อาจเป็นจุดเริ่มต้นของการเชื่อมใจที่แท้จริง Speak Human, Stay Kind #Siamstr

Good morning #siamstr one deep breath, then we roll. ✌️ How to be Companion? (1) Being ก่อน Doing ผมว่า… การเป็น Companion มันไม่ได้เริ่มจากการทำอะไร ให้ใครสักคนหรอก มันเริ่มจากการอยู่ตรงนั้นจริง ๆ อยู่แบบไม่ต้องเก่งกว่า ไม่ต้องมีคำตอบสวย ๆ ในปาก ไม่ต้องพยายามทำตัวเป็นฮีโร่ บางที… แค่การนั่งข้าง ๆ กันเงียบ ๆ ก็อาจเป็นของขวัญที่ยิ่งกว่าคำพูดเป็นพันคำ เพราะสิ่งที่เรามอบให้จริง ๆ ไม่ใช่การแก้ปัญหา แต่คือการบอกโดยไม่พูดว่า “เฮ้… นายไม่ได้เดินอยู่ลำพังนะ” 🙌

Sip a cup of calm, then drift 🫖😴

#การสื่อสารที่เชื่อมใจ (2) บอกความรู้สึก ไม่ใช่ข้อกล่าวหา ผมเชื่อว่า… คำพูดที่ทำให้คนเจ็บที่สุด อาจไม่ใช่คำหยาบ แต่อาจเป็นคำที่ทำให้เขารู้สึกผิดโดยไม่ตั้งใจ เรามักพูดออกไปว่า… “นายทำให้ฉันโกรธ” “เธอทำให้ฉันเสียใจ” มันฟังดูธรรมดานะครับ แต่ถ้าเราฟังดี ๆ จะเห็นว่า มันคือการโยนภาระทั้งหมดไปให้อีกฝ่าย เหมือนกำลังบอกว่า.. “อารมณ์ของฉัน = ความผิดของเธอ” พออีกคนได้ยินแบบนี้… เขาก็จะรีบป้องกันตัวทันที บางทีเถียงกลับ บางทีปิดใจหนีหาย บทสนทนาเลยหยุดตรงนั้น ไม่เหลือพื้นที่ให้ใจได้เข้าใจกัน แต่ถ้าเราลองเปลี่ยนใหม่ แทนที่จะโยนความรู้สึกเป็นข้อกล่าวหา เราลองเล่ามันเป็นประสบการณ์ของเราเอง เช่น… “ตอนที่นายพูดเสียงดังเมื่อกี้ ฉันรู้สึกโกรธนะ” “เมื่อวานที่เธอลืมโทรหาตามที่บอก ฉันรู้สึกเสียใจ” ประโยคมันยังมีอารมณ์เหมือนเดิม แต่ต่างกันตรงที่ มันไม่ได้บังคับให้อีกฝ่ายเป็นผู้ร้ายในเรื่องนี้ เราเล่าให้ฟังว่า “นี่คือสิ่งที่ฉันกำลังรู้สึก” ไม่ใช่ “นี่คือสิ่งที่เธอทำผิด” ผมเคยมีบทเรียนนี้กับน้องในทีม (ในอดีตนะ ไม่ใช่ใน Right Shift) วันหนึ่งเขาส่งงานช้า แล้วผมพูดใส่เขาไปตรง ๆ ว่า... “นายทำให้ทีมพังนะ” ผลลัพธ์คือ เขาหน้าเสีย แล้วเงียบไปทั้งวัน ไม่กล้าคุยอะไรต่อ แต่จริง ๆ แล้วสิ่งที่อยู่ในใจผมตอนนั้นคือ… “ฉันกังวลนะ เพราะกลัวเราจะไม่ทันเดดไลน์” ถ้าวันนั้นผมพูดแบบนี้แทน ผมเชื่อว่าเขาจะเข้าใจผมมากกว่า และยังเหลือพลังใจให้แก้ไขงานไปด้วยกัน มันชัดมากเลยว่า… คำว่า “ทำให้” นี่แหละที่เป็นกับดัก เพราะมันผลักอีกฝ่ายออกจากเรา โดยที่เราเองก็ไม่รู้ตัว ผมเลยเริ่มฝึกบอกความรู้สึกตรง ๆ โดยไม่หาคนผิด ไม่โยนภาระให้อีกฝ่ายต้องรับทั้งหมด บางครั้งมันสั้นแค่ว่า.. “ฉันเหนื่อยนะ” “ฉันเสียใจ” “ฉันกังวล” แล้วค่อย ๆ ปล่อยให้ประโยคพวกนี้ เป็นสะพานให้เขาเดินเข้ามาเห็นใจเรา แทนที่จะเป็นกำแพงที่ทำให้เขาถอยหนีไป การบอกความรู้สึก มันไม่ได้ทำให้เราอ่อนแอ แต่มันทำให้เราเป็นมนุษย์จริง ๆ ที่อีกฝ่ายเชื่อมต่อได้ และบางที… การพูดว่า “ฉันรู้สึกยังไง” อาจเป็นคำพูดที่เข้มแข็งที่สุดที่เรามีแล้วก็ได้ Speak Human, Stay Kind 😉 #Siamstr

#การสื่อสารที่เชื่อมใจ (1) พูดจากสิ่งที่เราเห็น ไม่ใช่สิ่งที่เราตัดสิน ผมเคยสังเกตตัวเอง… เวลามีเรื่องไม่พอใจ เรามักพูดด้วยคำตัดสินก่อนเสมอ เช่น “ทำไมเธอชอบมาสายตลอดเลย” หรือ “นายไม่เคยสนใจฉันเลย” ประโยคพวกนี้มันแรงกว่าที่คิดนะครับ เพราะพออีกฝ่ายได้ยินปุ๊บ เขาจะรีบตั้งเกราะป้องกันตัวเองทันที ยังไม่ทันได้คุยกันถึงเนื้อหาจริง ๆ เลย… เราก็กลายเป็นศัตรูไปแล้ว แต่ถ้าลองเปลี่ยนวิธีเล่า… จากการตัดสิน >> เป็นการบอกสิ่งที่เราเห็น ด้วยตาตัวเอง เช่น “วันนี้เธอมาสาย 20 นาที” หรือ “ตอนเย็นฉันเห็นนายก้มเล่นมือถือเกือบตลอด” มันแปลกดีนะ… เพราะประโยคหลังมันไม่บังคับ ไม่กล่าวหา แค่เล่าภาพให้เขาเห็นในแบบที่เราเห็น เราจะสังเกตว่า… น้ำเสียงมันเบาลงโดยอัตโนมัติ และมันเปิดพื้นที่ให้บทสนทนายังไหลไปต่อได้ ผมจำได้ว่ามีครั้งหนึ่ง ผมกำลังทะเลาะกับเพื่อนสนิท ผมเผลอพูดไปว่า “นายเห็นแก่ตัวนะ” แค่นั้นจริง ๆ คำเดียว บรรยากาศในห้องก็เงียบสนิทเหมือนมีคนปิดสวิตช์ไฟ เพื่อนผมไม่พูดอะไรต่อเลย แค่หน้าตึงแล้วหันไปเงียบ วันนั้นผมกลับบ้านด้วยความรู้สึกแย่มาก เพราะรู้ว่าผมไม่ได้พูดสิ่งที่อยากสื่อจริง ๆ สิ่งที่อยากบอกจริง ๆ คือ “ฉันรู้สึกเสียใจนะ ที่วันนี้นายไม่ฟังสิ่งที่ฉันเล่า” แต่มันดันออกมาเป็นคำว่า “เห็นแก่ตัว” พอคิดได้ทีหลัง… มันเลยชัดมากว่า การใช้คำตัดสิน มันปิดประตู แต่การเล่าภาพจริง ๆ ที่เราเห็นนั้น มันช่วยเปิดประตูให้คุยกันต่อได้ บางทีสิ่งที่เราต้องฝึกจริง ๆ อาจไม่ใช่การพูดให้เก่ง เพราะมันอาจจะเป็นการ “ห้ามใจตัวเองให้ไม่ตัดสินไปก่อน” แล้วค่อยเล่าในแบบที่มันเป็น เพราะถ้าเราเริ่มจากภาพที่ชัดเจน อีกฝ่ายก็มีโอกาสเห็นในสิ่งเดียวกัน และนั่นแหละ… คือจุดเริ่มของการสื่อสารที่จะสามารถเชื่อมใจได้จริง ๆ Speak Human, Stay Kind #Siamstr