บันทึกคุณปู่ คุณปู่ของฉัน ท่านเกิดในปีพศ2473 และหมดสิ้นภารกิจทั้งหมดทั้งมวลเมื่อเมษายน2565 รวมเวลาทั้งหมด 92ปี บันทึกสุดท้ายของท่าน ถูกเขียนเสร็จก่อนท่านจะหลับไปตลอดกาลเพียง 1วัน (เขียนเสร็จแล้วก็หลับยาวเลย) รวมบันทึกทั้งหมดราวๆ ร้อยกว่าเรื่อง ความทรงจำของคุณปู่นั้นดีมากจวบจนวันสุดท้ายของชีวิตเลย ฉันคือหลานสาวของคุณปู่ คุณปู่เลี้ยงฉันมาตั้งแต่เกิด ฉันจึงรักคุณปู่มาก ฉันดูแลคุณปู่และอยู่กับท่านจนวันสุดท้าย บันทึกที่คุณปู่เขียนไว้จึงตกทอดมาอยู่ในมือของฉัน ฉันรู้สึกว่าบันทึกของคุณปู่มีประโยชน์และคุณค่า ข้อความทั้งหมดเป็นบันทึกที่ถูกเขียนโดยคุณปู่เองทั้งหมด ไม่มีการแต่งเติมเสริมเพิ่มใดๆ คุณปู่ เป็นลูกชายของคุณเต็งเกียว(หมอแก้ว) กับคุณทองอยู่ เป็นบุคคลที่มีอยู่จริง ถ้าคุณผ่านไปแถวถนนประชาสงเคราะห์(ดินแดง) ซอยประชาสงเคราะห์31 หรืออีกชื่อคือ ซอยหมอแก้ว หมอแก้วคือพ่อของคุณปู่ หรือทวดของฉันเอง สำหรับคนที่สนใจเรื่องราวในอดีต ที่คุณปู่เป็นคนเขียนไว้ ก็สามารถตามอ่านได้จาก #บันทึกคุณปู่ นะคะ ขอบคุณค่ะ #siamstr

โจรสลัดชายฝั่งทะเล อำเภอสัตหีบ2496....หนองตะเคียน ในหมู่ตาลแปดต้น บ้านทรงไทยฝาไม้เฟี้ยมหลังคากระเบื้องดินเผา นอกชานบ้านพื้นไม้กระดานบรรได5ขั้น กลางนอกชานมีช่อง ต้นลำไยเถาว์ขึ้นพุ่มใหญ่ ออกผลเป็นพวงพราวเพราะย่างเข้าหน้าฝน บ้านปู่กัน ชายชราผมขาว อายุ94 ร่างสันทัดแข็งแรงเดินตัวตรง. สวัสดีครับ ผมจ่าทหารเรือเจ้านายให้มาคุยกับปู่ อยากรู้เรื่องโจรสลัดที่อ่าวตากัน. ประทานโทษครับ ปู่คือตากันใช่มั้ยครับ ชายชรายิ้มไม่ตอบแต่ก็ไม่ปฏิเสธ. ฉันเคยอยู่ที่อ่าวหนองไก่เตี้ย(อ่าวตากัน) กับชาวบ้านอีก2-3คน บ้านอยู่ริมหนองไก่เตี้ยหนองน้ำจืด แถวนั้นมันเป็นป่าไม้ใหญ่ ป่าไผ่ดงกระถินทุ่งหญ้าคา. อ่าวหนองไก่เตี้ยมีภูเขาล้อมหลบพายุได้ดี หน้ามรสุมมีเรือค้าขายเข้ามาหลบ พายุ เส้นทางผ่านเรือเล็กชายฝั่ง ไปเมืองยองเมืองจันทบูรณ์. ฉันมีเรือรับบรรทุกสินค้าแสมสานบางละมุง ขึ้นล่องเป็นประจำ. ว่าฉันเป็นโจรสลัดชายฝั่งทะเล ก็ว่ากันไปต่างๆนาๆ. ฉันไม่เคยฆ่าใคร แต่ฝังศพไว้ที่อ่าวนั้น 5-6ศพ รายสุดท้ายเจ๊กสองผัวเมีย นำเรือมาหลบพายุฝน เป็นไข้กาฬหลังแอ่นตาย (คนหลบฝนกับกำไลหยกหรือป่าว?). กรมหลวงชุมพรกับตากัน เคยทำศึกอาคมกันจริงหรือ ปู่กันไม่ตอบ บอกว่าเสด็จเตี่ยต้องการที่แถวนั้นไว้ให้ทหารเรือ. ฉันเลยย้ายจากหนองไก่เตี้ย มาอยู่หนองตะเคียน อ่าวหนองไก่เตี้ย เลยได้ชื่อว่าอ่าวตากัน ที่ตั้งกองกำลังทหารเรือฝ่ายบกกรมนาวิกโยธิน ผมจ่าโทวิศาล เจ้านายให้มาคุยกับปู่อยากรู้เรื่อง - โจรสลัดชายฝั่งทะเล ทิดส่ง #siamstr #บันทึกคุณปู่

เมื่อสงครามโลกปี87 จังหวัดพระนคร2487 สงครามโลก2 เพิ่มความรุนแรงขึ้น เครื่องบินมาโจมตียิงทิ้งลูกระเบิด สถานที่ถูกทำลายคนตายน่าอนาจสัญญาณหลบภัยลั่นใจสั่นทุกที ผมอยู่กับพ่อ ปทุมวัน. สถานที่หลายแห่งมีทหารญี่ปุ่นอยู่ มีหลุมหลบภัยสาธารณะอยู่ทั่วไป พ่อสร้างหลุมหลบภัยไว้ใต้ถุนบ้าน. เครื่องบินมายิงทิ้งระเบิดทั้งกลางวันกลางคืนระเบิดลงสะพานพระรามหกพัง ลงสถานีรถไฟบางกอกน้อยพัง ลงสถานีรถไฟหัวลำโพงพลาดไปวัดไตรมิตร ลงที่อื่นหลายแห่งพังทะลาย คนตายมากขึ้นต้องปิดรร. ที่ทำงานร้านค้า ประชาชนอบพยบหลบหนีออกจากพระนครมากมายเกือบจะเป็นเมืองร้าง พ่อให้พี่สมพรพาน้องๆหลบไปอยู่กับแม่ที่บ้านบางใหญ่ สินค้ามีราคาแพงมาก บ้างก็ไม่มีขาย. ต้องขายปันส่วนจำกัดจำนวน ไม้ขีดไฟไม่มีขาย ผมทำ”ชุดจุดไฟโบราณ”ใช้. พี่สมพรเอาผมเข้าเรียน รร.ศรีบุณญานนท์ ชุดนร.ยุวชนไม่มี ผ้าสีเขียวก็ไม่มีขาย แม่เอาถุงแป้งผ้าดิบย้อมใบแค ตัดเย็บให้ไปรร. ต้องตื่นก่อนตี5หุงข้าวด้วยหม้อดินเผาเตาไฟฟืนเชิงกราน ใส่ปิ่นโตไปกิน 3 มื้อ (เรือจ้างแจวมารับ6โมงเช้า) วันหยุดลงคลองหาปลาหากุ้งไว้ทำกับข้าวต้องช่วยตัวเองไม่มีใครทำให้ เลี้ยงเป็ดเอาไว้กินไข่เลี้ยงหมูเอาไว้ขายหาเงินใช้. เครื่องบินบินไปโจมตีพระนครเห็นได้ชัด ลี้ภัยมาอยู่บางใหญ่ ญี่ปุ่นโดนระเบิดปรมานู2ลูกยอมแพ้.สงครามยุติ. พี่สมพรพาผมและน้องๆกลับพระนคร สถานที่หลายแห่ง มีทหารฝรั่งอยู่(ทหารสหประชาชาติ) เมืองที่เกือบจะร้างเงียบเหงา เริ่มคึกครื้น มีสินค้าของเหลือใช้หลังสงครามขายข้างถนนราคาถูกมาก ผมยังใส่กางเกง เวสปอยต์เลย ทิดส่ง #siamstr #บันทึกคุณปู่

โจรปิดประกาศปล้น ร้านไช่หลี2478.....เตี่ยผมชื่อเต็งเกียว ค้าไม้วัสดุก่อสร้าง และรับเหมาก่อสร้างทั่วไปอยู่คลองบางใหญ่ จัดว่าเป็นเจ้าสัวคนหนึ่งละแวกนั้น เขาเรียกแม่ผมเถ้าเกเนี๊ยะ ร้านขาย เรือนริมคลอง. อยู่ภายในเรือนโรงไม้ขนาดใหญ่ เก็บเสากองไม้กระดานต่างๆ ด้านหน้าเป็นประตูไม้ลูกกรงเหล็กพับได้. เตี่ยมีปืนต่างๆทั้งลูกซองและไรเฟิล แม่เล่าว่าเตี่ยเป็นเจ๊กมาจากเมืองซัวเถา (ผมเห็นรูปเตี่ยโกนหัวไว้เปียใส่เสื้อกุยเฮง). วันหนึ่งเตี่ยไม่อยู่บ้าน (ไปเที่ยวเชียงใหม่ รู้เมื่อกลับ ซื้อลูกขวานมาฝาก). แม่เอาน้องรี่ใส่ผ้าขะม้าผูกไว้ที่ข้าง หลัง. มือขวาถือปืนลูกซองแฝด มือซ้ายคอยกันผม(อายุ6ปี)ไว้ข้างหลัง พี่สมถือไรเฟิ่ลยืน ข้างๆ. ได้ยินเสียงหมาเห่ากระโชก เสียงตะโกน-อ้าย-เสือ-ปล้น-น- เสียงโห่เฮดังลั่น แล้วมีเสียงดัง ปึงๆๆ เหมือนทุบประตูหลังโรงไม้. แม่บอกพี่สมยิงปืนไปที่นั่น ปัง!! เสียงทุบหยุดชะงัก. แต่เสียงเฮยังดังอยู่ แม่ยิงปืนออกไป ตูม!! มีเสียงตีเกาะเคาะไม้ปะๆๆๆๆ. ต่อมามีแสงไฟหมาเห่าเกียวกราว.คนพูดกันดังเอะอะท้ายสวนหลังบ้าน. เสียงเรียกชื่อแม่ทองอยู่.. แต่แม่นิ่งเฉยไม่เปิดประตู คืนนั้นอยู่กันมืดๆนั่งตบยุงกันไป ไม่ต้องได้หลับได้นอนกัน รุ่งขึ้นแต่เช้า ผู้ใหญ่หอมพาลูกบ้านหลายคนมาหา. แม่ให้ดูประตูโรงไม้มีรอยขวานจามกับรอยลูกปืนรูเบ่อเร่อเท่อ. ผู้ใหญ่หอมบอกก็ระวังอยู่ - โจรมันปิดประกาศปล้น ทิดส่ง #siamstr #บันทึกคุณปู่

คุณปู่ของฉันเป็นนักจดบันทึกเรื่องราว ใน ipad ของคุณปู่ที่ท่านทิ้งไว้ มีเรื่องราวในอดีตที่ท่านจดบันทึกไว้นับร้อยเรื่อง นี่คือหนึ่งในร้อยเรื่อง ที่น่าสนใจคือ ราคาข้าวต้มปลาในปี 2481 ข้าวต้มเรือกับต้นลำพู คลองบางกอกน้อย2481.....ยามค่ำ ชอบนั่งหัวสะพาน คอยข้าวต้มเรือตาแปะฮะ ดูหิ่งห้อยต้นลำพู มีแสงเรืองยิบๆ เหมือนมีไฟกระพริบมาแขวนต้นไม้ประดับคลอง ผมจำได้ดี มีต้นลำพู. ขึ้นกันตลิ่งอยู่ตลอดลำคลอง. น้ำลงรากลำพูโผล่พ้นเลนล้อมต้น ดอกแก่ร่วงหล่นลงลอยตามน้ำ. ผมจำได้ดี มีข้าวต้มเรือ. เป็นข้าวต้มเรือสูตรแปะฮะ ข้าวต้มปลาใส่เนื้อปลาและเลือดหมูหั่นสี่เหลี่ยมเล็กๆ (ข้าวต้มหมูใส่หมูสับบ่ะช่อ). โรยเต้าหู้ทอดกรอบกับตังไฉ่. มีขายอยู่เจ้าเดียวในคลอง. เย็นพระอาทิตย์ตกดิน แปะฮะพายเรือขาย ข้าวต้มจากปากคลองบางกอกน้อยละตามลำคลอง. ถึงบางใหญ่ราว3-4ทุ่ม ต้องรอกินกันดึกหน่อย. เคยกินตอนเย็นหนหนึ่ง เมื่อไปที่วัดโตนดบางกรวย. วันนั้นน้ำลงแห้งแตะติดก้นคลอง เรือยนต์แท๊กซี่โดยสาร”ทับทิมทอง”ติดตื้นแล่นไม่ได้. รอจนน้ำขึ้นเรือหมดเวลาแล่นต้องนอนค้างคืนที่ศาลาท่าน้ำวัด. เวลาเย็นโพล้เพล้มีเสียงจากลำคลอง -ปา-คะ-ต่าน-มูว์-(ข้าวต้มปลาข้าวต้มหมู). ข้าวต้มเรือแปะฮะชามละ2สตางค์. น้ำขึ้นน้ำลงไม่เคยแปรเปลี่ยน แต่ลำพูพุ่มสวยพอต้นแก่ยังตายทิ้งต้น แปรเปลี่ยนไปเป็นเช่นนี้ ผมซื้อทัวร์ ล่องเรือ. เที่ยวคลองบางกอกน้อย กินข้าวต้มเรือชามละ20บาท ข้าวต้มปลาสูตรแปะฮะ(ไม่รู้ลูกหลานแปะป่าว) มองหาต้นลำพูตลอดคลอง ไม่มีแม้แต่ต้นเดียว ทิดส่ง #siamstr

เอาจริงๆมนุษย์นี่น่าตลกนะ คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของแผ่นดิน ท้องฟ้า หรือสายน้ำ ทั้งๆที่พวกเขาก็แค่ยืมทุกสิ่งนั้นมาใช้ แล้วก็อยู่ได้ไม่เกินร้อยปี และในที่สุดก็ต้องกลับไปเป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติเหล่านั้น ไม่มีใครได้เป็นเจ้าของอะไรเลยซักคน แต่ก็แย่งกันราวกับอยู่มีชีวิตอยู่ได้ไปตลอดกาล

ประมาณสัปดาห์ก่อน ลูกหยิบ ipad มาเสียบสายชาร์จ เราเห็นเปอร์เซ็นของแบตเตอร์รี่ เลยลองถามลูกเล่นๆว่า ถ้ามันเต็มมันจะเป็นกี่เปอร์เซ็น ลูกตอบว่า ก็ร้อย%ไงแม่ อ่าวแล้วตอนนี้มันเหลือ 50% แปลว่ามันมีแบตอยู่เท่าไหร่ ลูกตอบว่าครึ่งหนึ่ง เมื่อวานลูกอาบน้ำเสร็จ ลองทดสอบลูกเล่นๆสักหน่อย หยิบขวดน้ำมาถามลูก เรา : น้ำเต็มขวดคือกี่% ลูก : 100% เรา : แล้วถ้าน้ำ50% หมายความว่ามีน้ำเท่าไหร่ ลูก : ครึ่งขวด เรา : สมมติแม่แบ่งครึ่งขวดน้ำ จะได้ส่วนที่เท่ากันกี่ส่วน ลูก : 2ส่วน เรา : 1ใน2ส่วน คือกี่เปอร์เซ็น ลูก : 50% เรา : แล้วถ้าแม่แบ่งเป็น4ส่วน 2ใน4ส่วน คือกี่เปอร์เซ็น ลูก : 50% เรา : แล้วถ้ามีน้ำ 4ใน4ส่วนล่ะ กี่เปอร์เซ็น ลูก : ก็เต็มไงแม่ 100% เรา : อ่ะ คำถามสุดท้ายละนะลูก แล้วถ้า 8/4ล่ะ คือกี่เปอร์เซ็น ลูก : 200% เรา : หึ้ย ลูกรู้ได้ยังไง แม่ยังไม่เคยสอนเลยนะ!! ลูก : ก็ ถ้า 12/4 มันก็จะเป็น 300% ไง (ยิ้ม) เรา : แม่ตกใจมาก ลูกรู้เองได้ยังไงเนี่ย จบการเรียนวันนี้ ไว้แม่จะมาถามใหม่ เด็กโฮมสคูลที่ไม่เคยไปโรงเรียน และไม่เคยนั่งเรียน ทุกๆการเรียนรู้ของเขานั้น มาจากการให้แม่อธิบายสิ่งรอบตัวให้ฟัง การเรียนรู้ผ่านการเล่นสิ่งต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นเกมส์ ปีนป่าย หมากฮอส การดูหนัง หรืออะไรก็ตามที่เขาสนใจ ใช้หลักการแบบ เข้าใจก่อน ทฤษฎีทีหลัง ลูกเรา 8ขวบ เทียบชั้นก็ประมาณ ป.2 เรื่องบวกลบคูณหารเรารู้ว่าลูกทำได้ดีแล้ว เพราะเห็นเขาคำนวณของในเกมส์ที่เขาเล่นเอง ว่าต้องใช้อะไรเท่าไหร่ ขาดอีกเท่าไหร่ (ซึ่งเขาเรียนรู้ด้วยตัวเองไปถึงหลักล้านแล้ว) หน่วยในเกมส์จะเป็น 100K 10M ลูกเข้าใจว่ามันคือเท่าไหร่ด้วยตัวเอง แต่เรื่องเศษส่วน%นี่มันค่อนข้างจะซับซ้อนนิดหน่อยสำหรับเด็ก แล้วเขารู้ได้ยังไง ซึ่งตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่ารู้ได้ยังไงเหมือนกัน แต่มันรู้เอง เวลาเราสอนลูกแบบเป็นเรื่องเป็นราว มันใช้เวลาแค่เพียงไม่กี่นาที อย่างดีก็ครึ่งชม. อย่างบวกลบเลข สอนแค่ไม่กี่ครั้ง แต่เขาสามารถไปเรียนรู้ต่อเองได้ผ่านสิ่งต่างๆ เพราะคณิตศาสตร์มันมีอยู่แล้วรอบตัวเรา ทุกครั้งที่เราสอนลูกมักจะใช้วิธีพูดให้เขาคิดตาม แล้วค่อยๆเพิ่มความยากของคำถามไปทีละนิด พอเด็กเข้าใจแล้ว เขาจะเข้าใจเลย สิ่งนี้ทำให้เราคิดว่า หรือจริงๆแล้ว เด็กๆไม่ได้จำเป็นต้องใช้เวลาไปกับโรงเรียนมากมายขนาดนั้น วัยเด็กมีเวลาแค่ไม่กี่ปี แล้วหลังจากนั้นเขาจะกลายเป็นผู้ใหญ่ไปตลอดกาล ไม่ได้บอกว่าการทำโฮมสคูลนั้นดีกว่า หรือการไปโรงเรียนนั้นไม่ดี การทำโฮมสคูลขึ้นอยู่กับแนวทางของแต่ละครอบครัว การเรียนรู้คือการทำความเข้าใจสิ่งต่างๆ ซึ่งมันมีอะไรอีกมากมายนอกห้องเรียน การที่เด็กๆมีเวลาเหลือเฟือที่จะเรียนรู้จากทุกสิ่งรอบตัว ได้ทดลองทดสอบจินตนาการของเขา ได้มีเวลากับสิ่งที่ตัวเองสงสัย มันเป็นสิ่งที่วิเศษมากๆ จะเก่งหรือไม่เก่งก็ไม่เป็นไร แต่รู้จักตัวเอง และมีความสุข การทำในสิ่งที่ต่างออกไปจากคนส่วนมากอาจจะทำให้รู้สึกน่ากังวล หรือไม่มั่นใจในช่วงแรกเริ่ม แต่พอได้เลือกทางเดินในแบบของตัวเอง ทุ่มเทและเต็มที่กับมัน กลายเป็นว่าเรามีความสุขมากในเส้นทางของเรา นี่เป็นเพียงมุมมองเล็กๆมุมนึงจากแม่ของเด็กๆโฮมสคูลนะคะ #siamstr #Homeschool