เสียงไม่เคยได้ยิน เสียงของบางอย่างปลุกผมจากความฝัน ผมสะดุ้งตื่น พุ่งตัวไปที่หัวเตียงเพื่อตะปบปุ่มปิดเสียงโทรศัพท์ตามความเคยชิน พยายามกดเท่าไหร่เสียงนั้นก็ไม่หยุด . ด้วยความงัวเงียผมค่อยๆ เช็ดขี้ตาออก ตั้งสติเพ่งมองไปที่จอเพื่อจะกดปิด แต่นิ้วที่จิ้มลงไปบนหน้าจอ กลับพบแต่ความว่างเปล่า... . ไม่มีนาฬิกาปลุกทำงานอยู่ . อ้าว ? แล้วเสียงอะไรที่ปลุกผม ผมค่อยๆ ตั้งสติแล้วลองตั้งใจฟังดู ต้นตอของเสียงมาจากระเบียงด้านหลังห้อง ไม่ใช่เสียงดิจิทัล…แต่เป็นเสียง “เจื้อยเเจ้ว” ของนกตัวน้อยที่เกาะตามกิ่งไม้ พวกมันคุยกันส่งเสียงสนุกสนาน เหมือนมีงานรื่นเริงจัดอยู่ ดังเสียจนปลุกให้ผมตื่น . ผมก็ได้แต่คิดว่าปกติมันมีนกด้วยหรอ อยู่หอนี้มาตั้งนานไม่เห็นเคยได้ยินเสียงพวกมันเลย หรือจริงๆ แล้ว... นกมันร้องของมันทุกวัน มีแต่ผมเองหรือเปล่า? ที่ไม่ได้ยิน หลังจากนั้นทุกๆวัน ผมจะได้ยินเสียงนกน้อยเป็นประจำ เช้า กลางวัน เย็น . โลกใบเดิมนี้ กลับดูค่อยๆ เผยความงามที่ซ่อนอยู่ออกมา . ผมสังเกตว่า ดวงอาทิตย์ เหมือนสาวเจ้าอารมณ์ บางวันขี้อาย ก็จะอิงแอบอยู่หลังหมู่เมฆ ไม่เผยโฉมมาให้เห็น บางวันมั่นใจ ก็จะสาดส่องออร่า ร้อนแรงจนทำผมเหงื่อตก . เริ่มเห็นว่าการจราจรก็มีจังหวะเช่นกัน . วันจันทร์รถมักติด เร่งรีบ ติดขัด วันถัดไปสิ่งเหล่านี้ก็ดูค่อยๆ ลดหายไปตามวัน จนวันเสาร์และอาทิตย์ถนนในตอนเช้ามีรถเพียงหยิบมือที่สัญจร ราวกับให้ถนนได้พักผ่อน มีเพียงนักวิ่งและนักปั่นที่ออกมาสูดอากาศ . “มองไม่เห็นไม่ใช่ว่าไม่มี เราแค่อาจใส่ใจไม่มากพอก็ได้” . พอผมเริ่มใส่ใจและสังเกตสิ่งรอบตัวมากขึ้น ผมก็เริ่มเข้าใจคำว่า “ความใส่ใจ”ขึ้นมา ลองนึกรสชาติผัดซีอิ๊วจานโปรดดูสิครับ คุณป้าค่อยๆ เติมเครื่องปรุง เลือกวัตถุดิบ ผัดด้วยไฟที่ร้อนแรง คุณป้าแอบเติม”ความใส่ใจ”ลงไปทุกจาน จนรสชาติของอาหารไม่ได้หยุดแค่ที่ลิ้น แต่ลึกลงไปถึง “ใจ“ . ต่างจากอาหารสำเร็จรูป อาหารที่แช่แข็งที่รอแค่การอุ่นให้ร้อน ถึงแม้จะรวดเร็ว ทันใจ แต่เมื่อขาด “จิตใจ” รสชาติย่อมไม่เหมือนกันแน่แท้ . ความใส่ใจไม่ได้เปลี่ยนแค่รสชาติอาหาร แต่เปลี่ยนรสชาติของชีวิตของเราด้วย . แล้วทำไมเราถึงมักมองข้ามมันไปล่ะ? . เราก้มหน้าอยู่กับจอสี่เหลี่ยมเล็กๆ ในมือ เสพข่าวดราม่าดารา ตามติดสงครามซีกโลกอื่น รู้ลึกรู้จริงไปหมด ใจของเราล่องลอยไปไกล คล้อยตามสื่อตามกระแสไป เพลิดเพลินเสียจนลืมตัวเอง ลืมครอบครัว ลืมคนที่คอยประคับประคองเรามาตลอด . บางคนรู้ว่าดาราคนนั้นชอบกินอะไร แต่กลับไม่รู้ว่า…พ่อกับแม่ชอบกินอะไรด้วยซ้ำ . "พอผมหยุดฟังเสียงนก... จังหวะชีวิตของผมก็ช้าลง พอช้าลง... ผมก็เริ่มเห็นแสงแดด เริ่มลิ้มรสอาหาร" . วันนี้ลองวางมือถือลงสักนิด... แล้วลองฟังเสียงรอบข้างดูสิครับ คุณอาจจะได้ยินเสียงนกเหมือนกันผม หรือจะเป็นเสียงของ"ความรัก" ที่ดังอยู่ข้างตัวมาตลอด... แต่คุณแค่ไม่เคยได้ยิน #คิ้วหนาบันทึก #siamstr