According to one story, there was a time when all the banks in the world grew tired of transporting gold from country to country. So they decided to open an office on an island in the Pacific Ocean where all the banks’ headquarters were located, and all the gold was brought together there. That way, whenever they needed to cash out the gold, all they had to do was carry it across the street. And operations ran smoothly for about 10 years. Then, bank executives from various countries came to visit the island with their wives and children and held a grand gathering. They reviewed the ledgers and transactions, and everything was in perfect order. Finally, the children said, “Dad, we want to see the gold.” At this point, a bank owner told the managers, “Take our children to the vaults so they can see the gold.” The managers replied, “Well, that’s a bit of a difficult and troublesome task, and it would take a lot of time.” The owners reacted, saying, “What are you talking about? Stop being silly. What’s the big deal? What’s wrong with them seeing the gold?” At this, the managers hesitated, stammered, and, caught between a rock and a hard place, said: “Well, we regret to say that seven years ago there was a terrible earthquake underground, and all the gold fell into the deep fissure when the earth split open. But of course, we all knew exactly how much gold we had back then, so we continued to keep the accounts accordingly.”
It’s like a joke, isn’t it? But unfortunately, this is reality -the reality we’re living in. People simply don’t understand, don’t know, and don’t even want to know or listen to the fact that money is just a ledger, nothing more than a ledger. And this ledger is, in today’s world, utterly bogus and open to manipulation!
Bir hikâyeye göre bir zamanlar dünyadaki tüm bankalar ülkeden ülkeye altın taşımaktan yorulmuşlar. Bunun üzerine Pasifik Okyanusu’ndaki bir adada tüm bankaların genel merkezlerinin bulunduğu bir ofis açmaya karar vermişler ve tüm altınlar orada bir araya getirilmiş. Böylece altın bozdurmak zorunda kaldıklarında tek yapmaları gereken altını caddenin karşısına taşımak olmuş. Ve işlemler yaklaşık 10 yıl boyunca güzel bir şekilde sürdürülmüş. Sonra, farklı ülkelerden tüm banka patronları eşleri ve çocuklarıyla birlikte adayı ziyarete gelmiş ve büyük bir buluşma gerçekleştirmişler. Bu sayede muhasebe defterlerini ve işlemleri incelemişler ve her şey mükemmel bir düzen içindeymiş. Sonunda çocuklar “baba, altınları görmek istiyoruz” demişler. Bunun üzerine bir banka sahibi müdürlere “çocuklarımızı altınları görebilmeleri için kasalara götürün” demiş. Bunun üzerine tüm müdürler “şey, bu biraz zor ve sıkıntılı bir iş, ayrıca çok zaman alır” demişler. Patronlar da “Ne diyorsun sen be, aptal aptal konuşmayın, ne var bunda, altını görmesinler mi?” minvalinde tepki göstermişler... Bunun üzerine müdürler duraksayıp kemküm etmiş ve iki arada bir derede kalarak şöyle demişler: “Şey, üzülerek söylüyoruz ki yedi yıl önce yeraltında feci bir deprem oldu ve tüm altınlar yer yarılınca içine girdi, ama tabii ki hepimiz o zaman ne kadar altınımız olduğunu biliyorduk ve bu yüzden kayıtları buna göre tutmayı sürdürdük.”
Şaka gibi, değil mi? Ama maalesef bu bir gerçeklik; hem de yaşadığımız gerçeklik. Yani insanlar paranın defter tutmak olduğunu, defter tutmaktan başka bir şey olmadığını anlamıyorlar, bilmiyorlar ve hatta bilmek, duymak istemiyorlar. Bu defterse günümüzde çok dandik ve manipülasyona açık!
Bir hikâyeye göre bir zamanlar dünyadaki tüm bankalar ülkeden ülkeye altın taşımaktan yorulmuşlar. Bunun üzerine Pasifik Okyanusu’ndaki bir adada tüm bankaların genel merkezlerinin bulunduğu bir ofis açmaya karar vermişler ve tüm altınlar orada bir araya getirilmiş. Böylece altın bozdurmak zorunda kaldıklarında tek yapmaları gereken altını caddenin karşısına taşımak olmuş. Ve işlemler yaklaşık 10 yıl boyunca güzel bir şekilde sürdürülmüş. Sonra, farklı ülkelerden tüm banka patronları eşleri ve çocuklarıyla birlikte adayı ziyarete gelmiş ve büyük bir buluşma gerçekleştirmişler. Bu sayede muhasebe defterlerini ve işlemleri incelemişler ve her şey mükemmel bir düzen içindeymiş. Sonunda çocuklar “baba, altınları görmek istiyoruz” demişler. Bunun üzerine bir banka sahibi müdürlere “çocuklarımızı altınları görebilmeleri için kasalara götürün” demiş. Bunun üzerine tüm müdürler “şey, bu biraz zor ve sıkıntılı bir iş, ayrıca çok zaman alır” demişler. Patronlar da “Ne diyorsun sen be, aptal aptal konuşmayın, ne var bunda, altını görmesinler mi?” minvalinde tepki göstermişler... Bunun üzerine müdürler duraksayıp kemküm etmiş ve iki arada bir derede kalarak şöyle demişler: “Şey, üzülerek söylüyoruz ki yedi yıl önce yeraltında feci bir deprem oldu ve tüm altınlar yer yarılınca içine girdi, ama tabii ki hepimiz o zaman ne kadar altınımız olduğunu biliyorduk ve bu yüzden kayıtları buna göre tutmayı sürdürdük.”
Şaka gibi, değil mi? Ama maalesef bu bir gerçeklik; hem de yaşadığımız gerçeklik. Yani insanlar paranın defter tutmak olduğunu, defter tutmaktan başka bir şey olmadığını anlamıyorlar, bilmiyorlar ve hatta bilmek, duymak istemiyorlar. Bu defterse günümüzde çok dandik ve manipülasyona açık!