วลีที่ว่า "เงินซื้อความสุขได้" ถ้าตีตามบริบทปัจจุบันผมมองว่ามันก็คงซื้อได้ส่วนหนึ่งแหละ แต่แค่อาจจะเป็นความสุขฉาบฉวยที่ไม่จีรังยั่งยืน เหตุหนึ่งก็เพราะว่าตัวเงินเองมันเสื่อมค่าเสียเราจนมีเท่าไหร่เราก็ไม่พอ หามาได้จะเก็บไว้ก็เน่า ทำให้ต้องหาวิธีการใช้เงินในรูปแบบต่างๆ ปรนเปรอตัวเอง หรือ ลงทุนต่างๆนา เพื่อให้ตัวเลขที่เรามองผ่านภาพลวงตาที่เราเรียกว่าเงินนั้น เพิ่มขึ้นๆ แล้วเราก็จะรู้สึกมีความสุขระยะสั้นจนกระทั่งมันเลือนหายไปหรือไม่มูลค่าของมันก็น้อยลงเสียจนทำให้เราทุกข์ แต่จะมีสักกี่คนที่สามารถหลุดพ้นไปจนจุดที่ว่า "เงินนั้นไม่สามารถซื้อความสุขได้อีกแล้ว" เพียงเพราะเรามีมากเกิน หรือ ตัวมันเองมีมูลค่ามากพอที่เราใช้ชีวิตได้อย่างสุขสบาย ถ้าเราใช้ตัวเงินในระบบปัจจุบัน มันคงมีเพียงน้อยคงนักที่จะได้เจอความรู้สึกแบบนั้น แล้วถ้า เงินมันดีล่ะ มันเก็บมูลค่าได้ เราอาจจะไปถึงจุดนั้นหรือเปล่า ? จุดที่ตัวเลขที่เรียกว่าเงินนั้นมันถูกมองข้ามผ่านไป ชีวิตที่ผู้คนโหยหาความสุขและความหมายของชีวิตผ่านการมองโลกจริงๆ หาสิ่งที่ตัวเองอยากทำ พัฒนาความสัมพันธ์กับผู้คนรอบตัว สร้างสังคมที่ทุกคนต่างๆมีอิสระทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำ โดยไม่ต้องกังวลเรื่องตัวเลข พัฒนาความรู้ จิตใจ และ นวัตกรรมผ่านเวลาที่เรามีมากขึ้น ไม่ต้องไล่ล่าทำงานวนเวียนเพื่อฉาบฉวยความสุขระยะสั้น ? เราอาจจะกลับมาที่วลีเดิมที่ว่า "เงินซื้อความสุขไม่ได้" เพราะผู้คนนั้นมีได้เรียนรู้แล้วว่าเงินนั้นมันก็แค่สินค้าชนิดนึงที่แค่เก็บรักษาแรงงานของผู้คน แต่ไม่ได้มอบความสุข และ ความหมายของชีวิตให้กับคุณ ขบคิดยามง่วงนอน ... #siamstr