#siamstr #nostr
ข้อคิดสะกิดใจวันนี้ขอเสนอ ประโยคเด็ด
"เธอชอบที่ตัวเองมีนม หรือ ชอบที่คนอื่นชอบที่ตัวเองมีนม?"
ไปอ่านบทความนึงมาเกี่ยวกับการรักตัวเองที่อ้างอิงจากหนังเรื่องหนึ่ง เราก็มาสะกิดใจถึงตัวตนของเราว่า จริงๆแล้วเราชอบที่เราเป็นแบบนี้ หรือ ชอบที่จะเป็นในแบบที่สังคมอยากให้เป็นแล้วได้รับการยอมรับ?
ในเลเวลความยากง่ายการตามใจสังคมเป็นสิ่งที่ยากกว่ามาก แต่เรามักเลือกในสิ่งนั้นเพียงเพราะ การถูกยอมรับโดยคนหมู่มาก หรือใครสักคน มันมีอิมแพ็คกว่าการยอมรับตัวเอง
การพูดในหัวว่า ฉันภูมิใจที่ตัวเองเป็นแบบนี้ บางครั้งเสียงในหัวไม่ได้แข็งแกร่งพอ เมื่อโดนไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้ หรืออาจจะเป็นคนที่รู้จักกันดี พูดใส่ว่า "เธอไม่น่าภูมิใจ เธอไม่ดีพอ" สมองมันก็ช็อต ก็จะคิดต่อว่า เนี่ย เขาไม่ยอมรับเรา เราไม่ดีพอตามที่เขาพูดรึเปล่านะ แล้วก็ไปเรื่อยเลยทีนี้
แม้จะโตมาในครอบครัวที่น่ารัก ช่วยเสริมสร้างความแข็งแกร่งแค่ไหน ชีวิตคนเรามันมีช่องโหว่เสมอ และเมื่อเราอ่อนแอ เราก็จะถูกทำลาย
การกลับมาค่อยๆคิด เชื่อมโยงกับตัวเองอีกครั้งถึงคำพูด การกระทำ ปฏิกริยามากมายจากภายนอก ทำให้เราหลับตานึกไปถึงตอนตัวเองยังเป็นเด็ก ในช่วงที่ไม่มีเทคโนโลยีมากนัก ไม่ค่อยมีผู้คนพบเห็น เข้าถึง และตัดสินเรา เรามีความสุขมากเลยนะ
ไม่ใช่จากการไม่ฉลาดเท่าเด็กบ้านนู้น ไม่ใช่จากการหน้าตาตามพิมพ์นิยม แต่ความสุขมันง่ายแค่ เราไม่ต้องไปตัดสินอะไรกระทั่งตัวเอง ใครจะเป็นอย่างไร ไม่ได้รับรู้มีเฟสบุ๊คโพสอวด
วนมาที่การยอมรับ. กว่าจะรู้ตัวก็ผ่านอะไรมามากว่า เมื่อเราปล่อยทางที่ยาก อย่างการพยายามเป็นที่ยอมรับในสังคม มาเป็นการไม่ต้องพยายาม แค่ใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองอยากจะเป็นจริงๆ ยอมรับตัวเองว่าเป็นแบบนี้แหละ
การมีนมที่สวย ใหญ่ เด้งดึ๋ง แล้วดึงดูดผู้ชายมากมายเพื่อให้ยอมรับ กับการที่ธรรมชาติให้มาแบบนี้ มีนมเหมือนถ้วยหนมครก แก่ตัวหน่อยก็ยานห้อยเป็นถุงกาแฟ อาจจะมีหรือไม่มีใครชอบก็ได้ แต่ไม่เคยปวดหลังจากการแบกนมเด้งดึ๋ง
ทุกอย่างมีข้อดีข้อเสียนะ ใช่ว่าสังคมจะโอบอุ้มยอมรับเราซะทั้งหมด แต่ตัวเรานี่สิ เลือกยอมรับตัวเองแบบไหน บางปีสังคมจะบอกว่านมใหญ่ดี บางปีก็จะบอกว่านมเล็กดี ทุกอย่างผันไปตามการเวลา แต่ทุกๆปีที่เราอยู่กับตัวเอง เราเห็นสังขาร เห็นสภาพที่ไม่ยั่งยืนนี้ไปทุกวัน เรามีความสุขไหมอะ
ถ้าแค่ยอมรับตัวเอง เราก็มีความสุขได้ทุกปีโดยไม่ต้องเปลี่ยนอะไรเลยนะ? เมื่อเราเป็นทีมเดียวกับตัวเอง ยอมรับตัวเอง นั่นจะเป็นความสุขที่ยั่งยืนกว่าหรือเปล่า?
ไม่ได้จะขัดคนที่มีความสุขไปกับช่วงชีวิตในแต่ละวัยนะ เพียงแค่มาตกตะกอนกับตัวเองเฉยๆว่า ที่ผ่านมาเคยไม่ภูมิใจ เคยไม่ยอมรับตัวเอง จากเสียงที่อยู่ข้างนอก แล้วชีวิตก็ไม่เคยสุขสงบ ต้องเหนื่อยเพื่อเอาใจสิ่งแวดล้อม และหาตัวตนของตัวเองไม่เจอ
เพราะประโยคที่ว่า "เธอชอบที่ตัวเองมีนม หรือ ชอบที่คนอื่นชอบที่ตัวเองมีนม?" แค่นี้แหละ เข้าใจปิ้ง!! ทันทีว่า จริงอย่างที่หลายคนพูด เราเอาใจคนอื่นไปตลอดไม่ได้หรอก ความสุขที่ต้องรอให้คนอื่นมายอมรับเรา มันยากมันเหนื่อย
ทุกอย่างมันจะสิ้นสุด จะจบง่ายๆ แค่เพราะ เรายอมรับตัวเอง มองตัวเองในแง่ที่ไม่ใช่คนอื่นตัดสิน.. มองตัวเองเข้าไปให้ลึกถึงแก่นแท้ว่า การได้รับโอกาสมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ เพื่อเป็นในสิ่งที่ใครอยากให้เป็น หรือ เพื่อเป็นไปตามเจตจำนงของตัวเอง
เราคงไม่มีสติไปได้ทุกนาที 365 วันต่อปีหรอก แต่ถ้าสามารถยอมรับได้ว่า เออ มันก็เป็นแบบนี้แหละ แต่แล้วไงล่ะ แล้วมันตัน.. บางทีนั่นอาจเป็นคำตอบ เช่น
มีคนมาบอกว่า ถ้าเธอนมใหญ่ ป่านนี้เธอมีผัวไปแล้ว ถ้าไม่มีสติก็คงเจ็บใจว่า ไอ่คนนี้ไม่ยอมรับเรา สังคมไม่ยอมรับเราที่เรานมเล็ก.. แต่เมื่อหยุด.. และมีสติ นึกถึงการยอมรับตัวเอง เราก็จะได้เกราะป้องกันที่ว่า เออ ใช่นมเล็กน่ะใช่ แต่ไอ้ไม่มีผัวเนี่ย จริงรึ?
นมเล็กก็เป็นแบบนี้แหละ แต่แล้วไง ถ้ามีแล้วจะมีผัวจริงรึ แล้วจะได้ผัวดีรึ.. คนพูดตอบต่อไม่ได้แน่ และพอตอบไม่ได้ นั่นแหละ จบแค่นั้น จบซึ่งการสนทนาที่ไร้ค่า
ชีวิตดำเนินต่อด้วยการยอมรับตัวเอง ไม่ต้องถึงขั้นภูมิใจในการนมเล็กก็ได้ แต่แค่รู้ว่า การพอใจจะนมเล็ก หรือ พอใจจะนมใหญ่ ไม่ใช่เล็กหรือใหญ่ เพราะใครบอก แต่เพราะพอใจในตัวเอง ง่ายๆแค่นั้นเลย
