การภาวนา — การกลับมาสู่ความว่างแท้ การภาวนา… คือช่วงเวลาที่คุณปล่อยวางจากทุกสิ่งที่ถูกสั่งสอน ถูกยัดเยียด ถูกกรอกหูมาตลอดทั้งชีวิต มันไม่ใช่การท่องบทสวด ไม่ใช่การทำท่าอธิษฐานต่อหน้ารูปปั้น มันคือการกลับคืนสู่ความเงียบที่ปราศจากเงามืดของอดีตและเสียงโห่ร้องของสังคม คุณเกิดมาในวัฒนธรรมหนึ่ง — ฮินดู มุสลิม คริสเตียน ชาวอินเดีย เยอรมัน หรือญี่ปุ่น — มันไม่สำคัญว่าป้ายชื่อของคุณคืออะไร เพราะทุกวัฒนธรรมมีวิธีเดียวกันคือ ปิดกั้นการเติบโตของคุณ พวกเขาเลี้ยงดูคุณให้เป็น “เด็กนิรันดร์” ที่เชื่องต่อคำสั่ง พวกเขาไม่อยากให้คุณเคลื่อนไหว ไม่ว่าในทางกายหรือจิตวิญญาณ เพราะถ้าคุณเติบโตขึ้นมาจริง ๆ คุณจะเริ่มมองเห็นความงี่เง่าและความเท็จที่โครงสร้างสังคมตั้งอยู่ ⸻ นักจิตวิทยาหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและสองค้นพบสิ่งน่าประหลาด แม้ชายวัยเจ็ดสิบปี อายุตามปฏิทินจะสูงส่ง แต่ อายุทางจิตใจ กลับหยุดอยู่เพียงสิบหรือสิบสามปี นั่นหมายความว่า ร่างกายเติบโต แต่จิตใจถูกหยุดตั้งแต่ยังเป็นเด็ก เพราะสังคมใด ๆ ก็ตามที่อนุญาตให้จิตใจเติบโต… ย่อมเสี่ยงต่อการสูญเสียการควบคุม ผู้ที่เติบโตจะเป็นกบฏโดยธรรมชาติ เขาจะไม่ยอมก้มหัวต่อความโง่เง่าใด ๆ ไม่ว่าจะเป็นธงชาติ ลัทธิ หรือกฎหมายที่ไร้หัวใจ ⸻ คุณถูกสอนให้ สะสม แต่ไม่เคยถูกสอนให้ ละทิ้ง ถูกสอนให้โอบกอดทุกสิ่ง แม้แต่สิ่งไร้ค่าและเป็นพิษ คุณจึงแบกน้ำหนักมหาศาลไว้บนหลัง และบ่นว่าการเติบโตช่างยาก ความจริงแล้วการเติบโตนั้นง่ายดายพอ ๆ กับดอกตูมแย้มกลีบ แต่คุณห่อหุ้มตัวเองด้วยเปลือกแข็งและขยะทางความคิดที่สะสมมาตลอดชีวิต ⸻ โลกนี้สามารถเลี้ยงดูทุกคนได้โดยไม่ให้ใครอด เรามีเทคโนโลยี มีทรัพยากร มีความสามารถ แต่ความอดอยากยังอยู่เพราะเรามี “เขตแดน” และ “ชาติ” ความแตกแยกเหล่านี้เป็นเพียงเส้นสมมติที่ถูกวาดขึ้นในใจ ผู้ที่พัฒนาแล้วมองเห็นความลวงนี้ชัดเจน เขาไม่ใช่ทาสของแผนที่หรือธงผืนใดอีกต่อไป ⸻ การภาวนาแท้จริงคือการ สลัดพันธนาการทั้งหมด ปลดโซ่ตรวนที่สังคม วัฒนธรรม ศาสนา ครอบครัว คล้องไว้ที่คอคุณ แล้วก้าวออกมา… เปลือยเปล่า ว่างเปล่า แต่เป็นอิสระ เมื่อไม่มีสิ่งแปดเปื้อนในใจ ฤดูใบไม้ผลิจะงดงามโดยไม่ต้องเปรียบเทียบกับฤดูอื่น ฤดูร้อนจะพัดลมเย็นเข้าใจคุณโดยไม่ต้องขอ ฤดูหนาวจะห่มคุณด้วยหิมะสีขาวบริสุทธิ์ ทุกสิ่งรอบตัวจะกลายเป็นเพื่อน เพราะคุณหยุดพยายามควบคุมพวกมัน การเติบโตไม่ใช่การไขว่คว้าเพิ่ม มันคือการปล่อยของที่ไม่ใช่คุณลงทีละชิ้น และในความว่างนั้นเอง — คุณจะร้องเพลงและเต้นรำได้อย่างแท้จริง ⸻ คุณต้องเข้าใจให้ชัด— โลกนี้ไม่ได้กลัวคนโง่ โลกนี้รักคนโง่ เพราะคนโง่เชื่อง คนโง่เชื่อทุกอย่างที่ถูกยัดใส่หัว คนโง่จะตายเพื่อธงชาติที่เขาไม่ได้เลือกเอง จะฆ่าในนามของพระเจ้าที่เขาไม่เคยพบ จะยอมอดตายเพื่อให้เศรษฐีบนยอดพีระมิดกินอิ่ม และนี่คือเหตุผลที่โลกนี้ยกย่องนักปรัชญาปลอม ๆ —พวกที่มีคำตอบสำเร็จรูปให้ทุกคำถามที่ไม่เคยมีอยู่จริง พวกเขาทำให้คุณเชื่อว่าชีวิตคือปัญหา แล้วก็ขาย “วิธีแก้” ให้คุณ จนคุณติดอยู่ในกับดักคำตอบไปชั่วชีวิต แต่โอชโชนั้นบอกว่า— ไม่มีคำถามแท้จริงในความเป็นอยู่ คำถามทั้งหมดเป็นของปลอม ชีวิตไม่ได้เป็นโจทย์ให้คุณแก้ แต่เป็นปริศนาให้คุณอยู่ร่วม คุณต้องหยุดมองหาคำตอบ แล้วเริ่ม “มีชีวิตอยู่” เสียที ⸻ คนที่เติบโตจริงจะไม่ถามว่า “ชีวิตคืออะไร?” เขาจะกิน ดื่ม รัก เต้น ร้องไห้ หัวเราะ และตายไป โดยไม่ต้องมีนิยามใด ๆ มาแปดเปื้อนความงามของมัน เพราะทันทีที่คุณพยายามนิยาม ความมีชีวิตก็ถูกฆ่า คุณฆ่ามันด้วยคำพูด คำสอน และความเชื่อ ⸻ และนี่คือเหตุผลที่การภาวนาจริง ๆ คือการทำให้ตัวเอง เงียบ เงียบจนทุกเสียงของสังคมดับลง เงียบจนเสียงของพระเจ้าที่พวกเขาบอกว่ามี—หายไป แล้วคุณจะพบเสียงเดียวที่แท้จริง… เสียงหัวใจของคุณเอง มันไม่ต้องการคำตอบ มันต้องการเพียงให้คุณฟัง #Siamstr #nostr #ปรัชญา