#siamstr กลับไปดูครั้งที่ N แล้วแต่ว่าทุกๆครั้งที่ดูจะมีความรู้สึกแตกต่างไปเหมือนอ่านหนังสือ และในช็อตนี้จากที่เคยไม่คิดอะไรนอกจากขำและมองแค่ฝั่งแพนด้า คราวนี้ได้เห็นในมุมมองของเตี่ยนกคนขายก๋วยเตี๋ยวออกเป็นครั้งแรก การได้ลองมองผ่านเลนส์ของหลายๆคนทำให้เราเริ่มตระหนักได้ว่า มันใช่ที่หัวโขนของเราใหญ่โตในตอนนี้ ใหญ่จนวางไม่ลง ใหญ่จนไม่มีอะไรมาขัดขวางเราได้ ในความยิ่งใหญ่เสมือนเป็นนักรบมังกร การใช้ชีวิตก็ทำให้เราหลงลืมไปว่าเรามีหัวโขนอันเล็กอีกอันที่เราเคยสวม หัวที่มีแต่คนที่เลี้ยงเรามาจะมองเห็น "ลูกเตี่ย" มันก็จริงนะว่าไม่ว่าจะเราพัฒนาไปเป็นอะไร จุดเริ่มต้นของเราที่มีและเป็นอยู่ตลอดก็คือลูกของใครบางคน ไอ้ตัวเล็กๆแดงๆเท่าเม็ดก๋วยจี ที่ตอนนี้ดูต้องแบกภาระไว้มากมาย กู้โลก กู้ยุทธภพ หลายปีก่อนหน้านี้ยังเป็นเจ้าตัวเล็กที่ขี่หลังพ่อ ขอนมขวดจากแม่อยู่เลย ไม่มีคนทำร้าย ไม่มีคนตัดสินและไม่มีคนคาดหวังว่าจะต้องทำอะไรนอกจากกิน นอนและใช้ชีวิตให้มีความสุข แม้ว่าจะโตเป็นนักรบมังกรก็ยังเป็นสิ่งที่ต้องการบ้าน แม้ว่าจะมีภารกิจมากมาย แต่ก็ต้องรู้จักพัก หยุดดูแลร่างกายจิตใจที่ม๊ากับเตี่ยเคยพยายามดูแลบ้าง รักตัวเองให้สมที่เตี่ยรัก ใช้สมอง ใช้ร่างกาย ใช้จิตใจอย่างคุ้มค่า แต่ต้องให้เวลาหยุดพักกับมันด้วย ไม่ไหวก็แค่ถอยออกมา กลับมาหาเตี่ย กลับมาที่บ้านของเรา