คนที่ใช้ชีวิตโดย ต้อง“สร้างภาพตลอดเวลา“ เช่น พยายามทำให้คนอื่นเชื่อว่าตัวเองร่ำรวย เก่ง มีความสุข หรือสมบูรณ์แบบ ทั้งที่ความจริงไม่ใช่ มักต้องใช้พลังงานไปกับการ
* จำว่าเคยพูดอะไรไว้
* คอยรักษาภาพลักษณ์ไม่ให้แตก
* กังวลว่าคนอื่นจะรู้ความจริง
* เปรียบเทียบตัวเองกับคนอื่นอยู่เสมอ
สิ่งเหล่านี้ทำให้เกิดความเครียดและความเหนื่อยล้าทางจิตใจได้
ในทางกลับกัน คนที่ “เป็นตัวของตัวเอง“ และยอมรับว่าตัวเองมีทั้งข้อดีและข้อบกพร่อง มักใช้พลังงานน้อยกว่า เพราะไม่ต้องคอยปกปิดหรือแสดงบทบาทตลอดเวลา
