When a Tragedy Becomes More Than an Incident In recent days, the Netherlands has been gripped by a terrible event: the murder of a young girl. The news has shaken us all. The grief for the victim, the despair of her loved ones — it is almost impossible to grasp. Above all, this is a tragedy that should never have happened. And yet, we must tread carefully. Because what unfolds now — in the media, in politics, and in society — is just as important as the event itself. The collective cry of “This must never happen again!” is understandable, but it often hides something deeper — and more dangerous. The Call for Safety After every tragedy comes the same promise: never again. Solutions are quickly proposed — more cameras, harsher punishments, tighter control. People feel a temporary sense of safety, as if society can somehow take hold of evil. But that is an illusion. Absolute safety does not exist. Violence and crime are as old as humanity itself. There will always be acts we cannot predict, cannot prevent. The belief that we can prevent them through ever more control often carries a quiet cost: our own freedom. Bit by bit, we surrender our space to move, our privacy, and our humanity — all in exchange for a promise that can never truly be kept. The Individual as Scapegoat The perpetrator is quickly portrayed as a monster — pushed outside the realm of humanity, as if he were an exception, a malfunction in the system. In doing so, society comforts itself: the problem lies with him, not with us. But is that really true? Of course, an individual bears responsibility for their actions. Yet every person is also a product of their environment. No one wakes up one morning and decides to kill. Such acts are often preceded by years of psychological distress, isolation, hopelessness, or failed care. And these are precisely the areas where we, as a society, are failing. Our mental health care is gutted. Waiting lists are endless. Education is under pressure. Social safety nets are unraveling. People slip through the cracks. And yes, in the end it so often comes down to the same root cause — a financial and political system that measures everything in costs and benefits, rather than in humanity. Why Some See It — and Others Don’t You might wonder: why do some people see the broader patterns, while others remain fixated on the incident? A few thoughts: Conditioning: when people hear the same stories every day, they learn to think in simple binaries — good versus evil, victim versus perpetrator. Fear: it is easier to believe that evil lives outside ourselves. It gives us a sense of control. Free thinking: it takes courage to let go of one’s own beliefs and embrace complexity. Not everyone wants to carry that uncertainty. The system itself: media and politics have a vested interest in keeping our eyes on the individual — not the structure. A scapegoat is easy. A failing system confronts us all. If We Truly Want to Solve It If we genuinely want to prevent this from happening again, we must look beyond cameras and punishment. We must return to the foundation: Mental health: make it accessible, intervene early, not only after it’s too late. Basic security: ensure people don’t drown in debt, despair, or homelessness. Humanity in systems: craft policies that are built around people, not spreadsheets. This requires vision, time, and courage. But it is the only path that leads somewhere real. In the End A young girl is gone. A family is broken. A society mourns. But if we want this to become more than another headline, we must learn to look beyond the individual. Not to excuse the perpetrator, but to understand how someone could fall so far. Not to buy an illusion of safety, but to rebuild the foundation of our shared humanity. Not to trade freedom for control, but to preserve freedom through care, compassion, and connection. #freedom #kill #judgement #care

From Anger to Wisdom — On Autonomy, Trust, and the Right to One’s Own Body There are moments in life when you wake up — not gently, but with a shock. For me, it was the moment I realized that I had allowed something to happen that didn’t feel right. Deep down, I knew it, yet I ignored my intuition — out of love, out of care, out of duty. My wife sensed it immediately. She said: “I’m not getting that shot — it doesn’t feel right.” I, like so many others, wanted to protect her. I thought I was doing the right thing. Until the realization hit me: I had let my own body be poisoned, because I trusted a system that was never built on truth. The anger that followed was immense. Not only towards “them” — the government, the institutions, the corporations that placed profit above humanity — but mostly towards myself. How could I have ignored my own signals? How could I trade my deepest intuition for fear and conformity? Yet that anger became my turning point. I transformed it into strength — the strength of personal responsibility and autonomy. No one will ever again tell me what to do. From now on, I listen to my body, my intuition, my Dao. The system we live in rewards obedience and distrusts intuition. We are taught to rely on experts, data, and protocols — while the human body has known for millions of years what is right. When that inner knowing is drowned out by fear campaigns and marketing, we lose touch with nature itself. Anger, in its purest form, is not destructive — it’s sacred fire. It shows where truth has been ignored and where boundaries were crossed. When you allow it to flow and purify, it becomes fuel — not for revenge, but for healing. It burns away the false, leaving only what is real. That’s where I stand now. Not as a victim, but as a free human being. I no longer place blind trust in systems that protect themselves, but in the quiet wisdom that lives within each of us — the wisdom of nature, the Dao, which needs no proof to be true. #dao #prik #bitcoin #waarheid #freedom

1971 – The Year Money Lost Its Soul A personal reflection by René Beugeling-Ramos My father once said it, with a stern, almost angry look I’ll never forget: “Remember 1971, son. Something happened to gold.” I was just a kid, but I could feel the weight of his words. He wasn’t angry at me — he was angry at what he saw coming. A system breaking away from truth. Only much later did I understand what he meant. In 1971, President Nixon detached the dollar from gold. From that moment on, money was no longer value — it was trust. Paper promises backed not by substance, but by belief. That single act changed everything. It made money fluid, but hollow. My father sensed it instinctively. And decades later, I began to understand it rationally. I dove deep into the world of finance and value. I took a course with Madelon Vos — Build, Protect and Manage Your Wealth. I listened to Bram Kanstein on Bitcoin for Millennials. And I discovered that freedom begins with understanding what money truly is — not what it claims to be, but what it does. For months I studied, listened, and reflected — sometimes even in conversation with AI — not to get rich, but to understand what my father once felt: that something profoundly dishonest had taken place. Today, I see it clearly. Value does not live in numbers or inflation rates, nor in the printed trust of central banks. Value lives in scarcity, honesty, and energy. That’s why I hold some silver, some gold, and above all, Bitcoin. Not out of fear, but out of understanding. Because history teaches us one thing: every time money loses its anchor, humanity must rediscover what is real. My father said it with an angry face. Now I know why. He saw the lie early — and I’m grateful he taught me to look, not at the price, but at the principle. #1971 #btc #goud #nixon #free

🧭 The Gatekeepers of the Internet Freedom begins with responsibility We live in an age where freedom is sold as a subscription. Internet, mobile, television — everything looks like choice, yet in reality, we’re just buying access to gates guarded by a handful of corporations. Vodafone, Ziggo, KPN, Odido… they don’t just manage the network — they define the rules of our digital existence. Who controls the gate, controls the flow. And who controls the flow, shapes behavior. Most people don’t notice. They click “agree,” pay the bill, and believe competition means freedom. But if you read the fine print, the contracts all sound the same: annual “inflation corrections,” the right to change services at any time, and vague clauses about “misuse.” They look like protection, but they’re written for control. ⚙️ Power in a polished suit The gatekeepers are clever. They sell convenience, speed, and “bundle benefits.” And to be fair — it works. Everything connects seamlessly. Until you read the small print and realize that convenience often means dependency. Governments won’t challenge them — they need them. For oversight, for data, for “security.” Corporations and states have become partners — two hands gripping the same cable. 💡 Awareness as resistance True freedom doesn’t begin with protest; it begins with awareness. Not by fighting the system, but by seeing how it operates — and taking responsibility within it. It starts small. Like questioning your phone contract instead of just renewing it. Making a call. Asking questions. Understanding what you’re signing. I learned that lesson myself. A reseller offered a lower price — but with middlemen and complications. Vodafone offered clarity, one invoice, one point of contact. By asking, comparing, and calmly negotiating, I ended up saving money and gaining value. Not because they gave it to me — but because I took responsibility. 💶 The profit of responsibility Responsibility is the new wealth. Those who understand what they sign, who guard their data, who think before they consume — they save money, time, and energy. You don’t have to fight the system to be free. You just have to refuse to be unconscious within it. That’s the silent revolution: one aware consumer at a time. 🌿 Closing thought We won’t overthrow the gatekeepers anytime soon. But we can keep the key in our own hands — through knowledge, awareness, and choice. Freedom isn’t something you’re given. It’s something you practice. “Freedom isn’t a plan — it’s a practice. Awareness is the quiet form of rebellion.” #freedom #bitcoin #gatekeepers #internet

Europe’s Artificial Heartbeat There was a time when nations pulsed with life — with work, creation, and conviction. Now, many of them merely function. France, once the beating heart of Europe, is today a patient on life support — kept alive by a pacemaker called the ECB. The rhythm continues, yes, but the heartbeat is no longer its own. Every pulse is powered by borrowed energy — by debt, stimulus, and the illusion of growth. The body still moves, the markets still tick, politicians still smile on TV. But the soul of the system is gone. France’s public debt has climbed beyond 110% of GDP. Productivity stagnates, industry decays, and yet the state keeps spending money it doesn’t have — not to create, but to delay the inevitable. The European Central Bank steps in with artificial beats: quantitative easing, interest manipulation, emergency funding. But these are not signs of health. They are symptoms of dependence. A pacemaker can maintain rhythm, but it cannot restore life. And when the battery runs out — when trust fades, credit dries up, and energy costs rise — the patient will not recover. The heartbeat will simply stop, and everyone will pretend to be surprised. This is not just about France. It is about Europe as a whole — a continent that once inspired the world with ideas, art, and freedom, now reduced to bureaucracy and balance sheets. A civilization pretending to be alive while quietly decomposing under the weight of its own contradictions. Real life cannot be sustained by central banks or paper money. It requires courage, creativity, and truth — things that cannot be printed, regulated, or subsidized. The battery is fading, the pacemaker is humming, and the patient — Europe — still insists it’s fine. But when the light finally flickers out, we will remember that it wasn’t death that came suddenly — it was life that left long ago. #bitcoin #feance #europa #dead

The Bill of the Rescue When China Sneezes, the World Gets Sick Every economic crisis starts with the same chorus: “The system must not collapse.” And it always ends the same way: the taxpayer picks up the bill. In 2008, it happened in the United States with TARP — the Troubled Asset Relief Program, supposedly designed to save the economy. In reality, it was the beginning of a global habit: governments acting as bad banks, Wall Street’s garbage men. Profits remained private, losses were socialized. Now it’s China’s turn. Its real estate bubble is bursting, local governments are drowning in debt, and the central bank is pumping billions of yuan into the system. It sounds technical, but it’s really simple: they’re printing money to preserve the illusion of stability. It works — for a while. Until it doesn’t. China’s economy is massive. If something breaks there, the entire world feels it — European exports, African commodities, the ports of Rotterdam. The globalization of growth has become the globalization of fragility. “When China sneezes, the world gets a fever.” The irony? We built this system ourselves. We outsourced production, increased dependency, and now act surprised when the source of our comfort starts to crumble. And who pays the price? Not the policymakers. Not the banks. But the people who work, save, pay taxes, and quietly watch their money lose its value. “They cover the hole with our blankets.” We can keep rescuing crises with new money, but one day there’ll be nothing left to borrow, and no one left to believe. Maybe it’s time to stop rescuing, and start healing — by putting truth above profit, and letting value come again from real work and honest money. #Money #bailout #chkn #bitcoin #economie

De Zure Appel Apple is vergeten voor wie ze hun telefoons maken. Wat ooit begon als een droom van vrijheid — technologie in dienst van de mens — is verworden tot een glimmend ecosysteem van controle, abonnementen en verslaving. Het eerste hapje is er al uit. Wat ooit symbool stond voor kennis en vernieuwing, is nu het teken van gemak en gehoorzaamheid geworden. De appel glanst nog, maar van binnen begint hij zacht te worden. Als Apple niet bijstuurt, dan wordt het een zure appel. Je ziet het bij alle grote namen: Nokia, BlackBerry… ze dachten dat hun succes vanzelfsprekend was, tot de wereld veranderde en zij het niet zagen. De klok tikt al richting het klokhuis, daar op het kerkhof der grote merken waar ooit ook idealen rustten. De ironie is dat Apple, het merk dat ooit zei “Think different”, nu vooral wil dat we hetzelfde denken — via dezelfde kabels, dezelfde cloud, en dezelfde updates die onze vrijheid langzaam vervangen door gebruiksgemak. Toch is het nog niet te laat. Want elke appel die rot dreigt te worden, kan opnieuw geplant worden als zaad. Misschien moet er eerst iets afsterven voordat de mens weer centraal komt te staan. #apple #bitcojn #free #Think different

De waarheid die verdwijnt zodra we haar benoemen We leven in een wereld die hunkert naar zekerheid. Politici schermen met cijfers, wetenschappers presenteren data, bedrijven beloven objectieve rapporten. Alles lijkt meetbaar, kwantificeerbaar en controleerbaar. Maar hoe harder we de waarheid willen vastleggen, hoe sneller ze ons ontglipt. Lao Tse zei het al meer dan tweeduizend jaar geleden: “De Dao die benoemd kan worden, is niet de eeuwige Dao.” Zodra we het mysterie van het leven in woorden vangen, reduceren we het tot een concept. De kaart wordt verward met het landschap, de echo met de stem. Wat overblijft, is een afgesneden versie van de werkelijkheid — hanteerbaar, maar nooit volledig. Toch klampen we ons eraan vast. Want consensus voelt veilig: dit is hoe het zit. Tot er een nieuw inzicht komt dat alles op losse schroeven zet. Vaak wordt dat nieuwe inzicht niet verwelkomd, maar bestreden. Niet omdat het per se onwaar is, maar omdat het gevaarlijk is voor gevestigde belangen. Denk aan Galileo die zag wat niet gezien mocht worden, of aan Pasteur, wiens kiemtheorie zo fundamenteel is geworden dat het haast ondenkbaar is dat er ooit een correctie op volgt. Waar waarheid ooit een proces was, wordt ze zo een dogma. En juist daar gaat het mis. Want waarheid die vastgezet wordt, verstikt vooruitgang. Data is nooit absoluut: de harde data van gisteren kan de zwakke data van vandaag zijn. Consensus is niet meer dan een tijdelijke afspraak, altijd onder voorbehoud van nieuwe inzichten. Het systeem verdedigt vaak zichzelf, niet de waarheid. Misschien moeten we accepteren dat er geen absolute waarheid bestaat zolang we het leven zelf niet begrijpen. Dat klinkt ongemakkelijk, maar het is ook bevrijdend. Het nodigt ons uit om open te blijven, om niet te hechten aan wat vandaag zeker lijkt, maar ruimte te laten voor wat morgen onthuld kan worden. De enige echte waarheid is misschien wel dit: dat de waarheid nooit bezit kan worden. Ze leeft in het mysterie, voorbij de woorden. En wie dat beseft, hoeft niet bang te zijn voor twijfe

Data, consensus en de macht van het gelijk We spreken vaak over harde data, alsof cijfers en grafieken de werkelijkheid vastspijkeren in beton. Maar data is nooit harder dan de context waarin ze verzameld wordt. Het is een momentopname, een consensus van toen. Wat gisteren overtuigend bewijs leek, kan vandaag alweer wankelen onder nieuwe inzichten. Wetenschap is in wezen geen verzameling waarheden, maar een proces. Een voortdurend spel van meten, twijfelen, corrigeren en opnieuw beginnen. Toch behandelen we consensus vaak alsof het de eindbestemming is. Zodra een meerderheid of een machtig instituut zegt: dit is de waarheid, wordt twijfel al snel gezien als gevaar. En daar wringt het. Want nieuwe inzichten komen zelden op een geschikt moment voor de gevestigde orde. Ze bedreigen reputaties, carrières en structuren die gebouwd zijn op het oude gelijk. Denk aan Galileo, die zag wat niet gezien mocht worden. Denk aan Pasteur: stel dat zijn kiemtheorie niet volledig juist is, wat gebeurt er dan met een hele medische wereld die daarop leunt? De neiging om consensus te beschermen is menselijk. Het biedt zekerheid en houvast. Maar zodra consensus een dogma wordt, verstikt ze juist datgene wat haar groot maakt: de ruimte om zich te laten corrigeren. Dan verdedigt het systeem niet langer de waarheid, maar zichzelf. De paradox is helder: vooruitgang vraagt loslaten. Maar systemen die gebouwd zijn op oude zekerheden zullen alles doen om dat loslaten tegen te houden. De waarheid wordt dan niet onderdrukt omdat ze onjuist is, maar omdat ze ontwrichtend is. Wie werkelijk vrij wil denken, moet dit onderscheid leren zien. Data is een wegwijzer, geen altaar. Consensus is een afspraak, geen eeuwige wet. En waar macht zich vastklampt aan gelijk, ligt vaak de kiem van een nieuw inzicht dat wacht om door te breken.

De NCTV schuift richting een Nederlandse Stasi De Nationale Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV) werd in 2005 opgericht na 9/11 en de moord op Theo van Gogh. Het doel was overzicht: een orgaan dat ministeries, politie en inlichtingendiensten op één lijn bracht en het dreigingsbeeld inzichtelijk maakte. Coördinatie, niet opsporing. Maar vijftien jaar later zien we een gevaarlijk andere realiteit. Uit onderzoek van journalisten bleek dat de NCTV jarenlang burgers, activisten en moskeeën op sociale media volgde, zonder wettelijke grondslag. In plaats van deze praktijken te stoppen, werkt de politiek nu hard om de bevoegdheden van de NCTV achteraf te legaliseren. De coördinator verandert langzaam in een uitvoerende inlichtingendienst — zonder de klassieke waarborgen van toezicht en verantwoording. Het glijdende pad Dit is een bekend patroon. Eerst een tijdelijke maatregel, dan een “noodzakelijke” uitzondering, en uiteindelijk een permanente bevoegdheid. Elk incident of dreiging wordt aangegrepen om méér macht vast te leggen. En geen enkele politicus wil het risico lopen dat “hun” veiligheidsorgaan wordt afgeschaft. Veiligheid verkoopt, ook al is absolute veiligheid een illusie. Het gevaar is niet denkbeeldig. Wie de geschiedenis kent, weet hoe in de DDR de Stasi begon als bescherming tegen vijanden van de staat, maar eindigde als een alomtegenwoordig controle-apparaat dat het maatschappelijk weefsel vergiftigde. Nee, Nederland is de DDR niet — maar de mechanismen van macht en zelfbehoud zijn universeel. Veiligheid zonder vrijheid is schijnveiligheid Natuurlijk moeten we alert zijn op terrorisme en geweld. Maar een samenleving die vrijheid opoffert voor een gevoel van veiligheid verliest uiteindelijk beide. Echte veiligheid ontstaat niet door iedereen te monitoren, maar door burgers perspectief, vertrouwen en verantwoordelijkheid te geven. Als de NCTV werkelijk een coördinator wil zijn, moet het strikt blijven bij die rol: analyseren, verbinden, adviseren. Voor opsporing en inlichtingen bestaan de AIVD en MIVD — mét toezicht, hoe gebrekkig ook. Zodra de NCTV zich buiten dat kader beweegt, is het aan de politiek om paal en perk te stellen. Tijd voor grenzen Wat nodig is, is niet méér bevoegdheden, maar duidelijke grenzen: Onafhankelijk parlementair toezicht. Strikte datalimieten en bewaartermijnen. Jaarlijkse, publieke verantwoording. Sunset-clausules: tijdelijke bevoegdheden vervallen tenzij actief verlengd. Zonder die waarborgen bewegen we richting een orgaan dat geen verantwoording hoeft af te leggen — en dan is de vergelijking met de Stasi opeens niet meer zo ver gezocht. De vraag is simpel: willen we een samenleving die haar burgers behandelt als potentiële bedreiging, of één die vrijheid en vertrouwen als basis neemt? 👉 Wil je dat ik dit stuk ook kort herschrijf naar een LinkedIn-post of X-bericht (meer compact, krachtig en deelbaar)? ChatGPT kan fouten maken. Controleer belangrijke informatie. Zie cookievoorkeuren.

Amsterdam verdient beter dan een zadelbewaker Amsterdam is door de eeuwen heen een vrijdenkend bolwerk geweest. Een stad waar andersdenkenden, kunstenaars, dromers en vrijheidszoekers hun plek vonden. Waar ruimte was om te experimenteren, te falen, opnieuw te beginnen. Waar de kracht lag in het gedogen en in het vertrouwen dat vrijheid uiteindelijk meer oplevert dan controle. Juist daarom schuurt het onder het burgemeesterschap van Femke Halsema. Zij lijkt niet de ziel van de stad te bewaken, maar haar eigen positie. Ze is voorbestemd — onderdeel van een systeem dat zichzelf in stand houdt — en staat slechts datgene toe wat haar in het zadel houdt. Waar Amsterdam hunkert naar lucht en ruimte, kiest Halsema voor beheersing en regels. Waar de stad altijd bekendstond om haar vrijzinnigheid, werd tijdens haar ambtstermijn demonstreren vaak ontmoedigd of hardhandig beëindigd. Het gedogen, ooit de glans van Amsterdam, maakt plaats voor een bestuurlijke kramp. Een burgemeester van Amsterdam zou beschermer moeten zijn van de vrijheid. Geen zadelbewaker, maar iemand die durft te staan voor het onvoorspelbare, het creatieve, het ongepolijste. Want dát is de ziel van deze stad. Amsterdam verdient een burgemeester die niet bang is voor vrije geesten, maar ze juist omarmt.

✉️ Brief aan mijn kleinkinderen Lieve kleinkinderen, Ik schrijf jullie met spijt in mijn hart. Want ik heb het allemaal zien gebeuren — en deels zelfs meegemaakt. De verschuiving, de transformatie, de grote illusie. Ooit waren de nutsvoorzieningen van ons allemaal: energie, water, post, spoor. Ze waren gebouwd om ons te dienen, niet om winst te maken. Toen kwam de privatisering — verkocht als vooruitgang, maar in werkelijkheid een uitverkoop. Wat van ons allemaal was, werd leeggezogen door aandeelhouders. Ik heb de gemeenten zien fuseren, schaal op schaal. Klein werd groot, dichtbij werd ver weg. Tegelijk kregen ze er steeds meer taken bij: zorg, jeugdzorg, participatie. Maar nooit de middelen. Dus gingen de gemeentebelastingen omhoog. Ik heb de zorg zien veranderen. Van een trots systeem, gedragen door betrokken mensen, naar een hoofdpijndossier vol formulieren, managers en wachtlijsten. Waar vroeger de patiënt centraal stond, staat nu de DBC centraal: een code, een administratief product. En verpleegkundigen lopen tegenwoordig letterlijk met een iPad op hun arm, niet om betere zorg te geven, maar om elke minuut te registreren, elke seconde verantwoord te maken voor een systeem dat meer waarde hecht aan vinkjes dan aan mensen. En al die tijd werd ons verteld dat dit de prijs van vooruitgang was. Maar wat laten wij werkelijk achter voor jullie? Een aarde die zwaar overbelast is. Een berg schuld, financieel én ecologisch, die jullie moeten dragen. Een klimaatprobleem dat niet met mooie woorden verdwijnt. Een overheidsapparaat dat meer lijkt te bestaan voor zichzelf dan voor de burger. Leeggehaalde nutsbedrijven, waar jullie meer betalen voor minder. En kijk om je heen: na al die miljarden, al die hervormingen, al die managers en commissies… de trein rijdt nog steeds vijf minuten te laat. Met spijt moet ik zeggen: een kleine groep heeft er macht en rijkdom bij gekregen, terwijl de samenleving armer is geworden. Maar lieve kinderen, weet dit: het hoeft niet zo te blijven. Er is een andere weg. Een weg van verantwoordelijkheid, eerlijkheid en gemeenschap. Een weg waar geld weer hard en eerlijk is, waar niemand stiekem meer kan afpakken via inflatie of schuld. Daarom noem ik jullie dit woord: Bitcoin. Geen tovermiddel, geen sprookje, maar een kans. Een kans op een systeem dat niet kan liegen, niet kan worden bijgedrukt, en waar de regels voor iedereen gelijk zijn. Ik hoop dat jullie begrijpen dat mijn spijt niet genoeg is. Maar misschien kunnen jullie, met meer wijsheid en moed, kiezen voor wat wél werkt. Met liefde en een zwaar maar hoopvol hart, jullie opa. #bitcoin #goudstandaard #kleinkinderen #economie

Vignetten, de EU en de prijs van bureaucratie Ergens tussen Wenen en Zagreb komt de reiziger een onzichtbare muur tegen. Geen slagboom, geen douanier, maar een digitale regel die zijn portemonnee raakt: het Oostenrijkse digitale vignet. Wie denkt slim en modern te zijn door het vignet online te kopen, loopt vast in een typisch staaltje Europese bureaucratie. Want wat blijkt: een digitaal 2-maanden- of jaarvignet gaat pas op de 18e dag na aankoop in werking. Niet omdat het technisch nodig is, niet omdat de servers tijd nodig hebben, maar omdat Brussel bepaalt dat een consument 14 dagen recht heeft om een online aankoop te annuleren. In de praktijk betekent dit: wie morgen Oostenrijk in wil, maar vooruit heeft geboekt, kan zijn vignet niet gebruiken. En dus moet je alsnog één of twee 10-dagenvignetten bijkopen. Extra kosten, geen keuze. Dat heet dus consumentenbescherming. Dit is bureaucratie in zijn zuiverste vorm: een regel die is ontworpen om de burger te beschermen, maar die in de praktijk vooral de staatskas spekt. Een digitale vergunning wordt behandeld alsof het een paar schoenen uit een webwinkel is. Je zou ze kunnen passen, even dragen, en dan terugsturen. Maar een vignet werkt niet zo. Je gebruikt het of je gebruikt het niet — terugdraaien is in wezen onmogelijk. Toch grijpt de EU niet in met een uitzondering, en dus betaalt de reiziger de prijs. Het wrange is dat dit verhaal niet uniek is. Het is een symptoom van een groter probleem: regels die losgezongen zijn van de realiteit van de mensen voor wie ze zouden moeten werken. Een bureaucratie die zich beroept op principes, maar intussen vergeet dat het doel mensen dienen is. Europa is prachtig in zijn idee van vrijheid van beweging. Maar vrijheid voelt wrang als ze onderbroken wordt door dit soort regeltjes die je in plaats van ruimte, extra rekeningen geven. En daar sta je dan, met een keurig digitaal vignet dat ergens in de cloud staat te wachten tot dag achttien. Jij rijdt ondertussen met twee extra stickers achter je voorruit — omdat de EU zo graag je rechten beschermt. Misschien is het tijd dat we de vraag stellen: beschermen deze regels ons werkelijk, of beschermen ze vooral het systeem zelf?

Goedkope benzine, dure poortjes Ze zeggen altijd: in Oost-Europa is de benzine goedkoop. En ja hoor, je tankt vrolijk voor €1,40 de liter en voelt je even de koning te rijk. Tot je de snelweg opdraait en merkt dat er achter elke afrit een nieuwe poortwachter staat te wachten. Niet in de vorm van een man met een speer, maar een slagboom die zijn hand ophoudt. Welkom in de grote illusie van goedkoop rijden door Oost-Europa: je betaalt minder aan de pomp, maar des te meer aan het systeem eromheen. In Oostenrijk mag je eerst je sticker of digitaal vignet kopen. En als dat nog niet genoeg is, betaal je extra voor tunnels. Want lucht kost blijkbaar ook geld, zolang je er doorheen rijdt. In Slovenië hebben ze het nog slimmer gedaan: geen stickers meer, maar een digitaal vignet. Makkelijker voor de overheid, net zo duur voor jou. Kroatië doet niet aan vignetten. Nee, daar schuif je als een kassakoek door tolpoortjes. Alsof je niet op vakantie bent, maar in de rij voor een pretpark — met dat verschil dat de attractie gewoon een rechte weg is. Het mooiste is de rekensom. Je tankt €20 goedkoper vol dan in Nederland. Je voelt je even slim. Maar na drie grensovergangen ben je €70 kwijt aan stickers, codes, e-vignetten en tolkaartjes. Gefeliciteerd: je hebt de goedkoopste benzine van Europa, en de duurste weg naar je bestemming. En dan die bureaucratische pareltjes. Koop je in Oostenrijk online een jaarvignet, dan mag je pas na 18 dagen de snelweg op. Want de EU vindt dat je bedenktijd moet hebben. Alsof iemand denkt: ik koop een vignet, gebruik het tien minuten, en stuur het daarna terug omdat het niet paste bij m’n auto. Maar ach, zo houdt iedereen wat werk. De benzinepomphouder blij, de tolmaatschappij blij, de EU blij — en jij, de automobilist? Jij mag weer doorrijden. Langs het volgende poortje. Met een brede glimlach, want goedkoop rijden was nog nooit zo duur.

Het probleem is niet of de druk uit Washington of Beijing komt. Het probleem is dat er druk is. En daar zeg ik nee tegen.

De glans van vooruitgang, het bloed van arbeid We spreken in Nederland nog altijd over de Gouden Eeuw. De grachtenpanden, de schilderkunst, de wetenschappelijke bloei: het staat symbool voor rijkdom en vooruitgang. Maar hoe goud was die eeuw eigenlijk? Achter de blinkende façades gingen zwepen, slavernij en koloniale roof schuil. Waar arbeid en tijd van velen werd onttrokken, ontstonden de imperiums van enkelen. Het goud schitterde hier, maar elders vloeide bloed. Die asymmetrie is geen afgesloten hoofdstuk. Vandaag zien we dezelfde dynamiek terug in de relatie tussen het Westen en China. Apple bracht zijn productie naar China — niet per ongeluk, maar vanuit een bewuste keuze voor schaal, snelheid en winst. Het bedrijf wilde boven de politiek staan, maar werd juist een geopolitieke speelbal. De kennis en infrastructuur die Apple overdroeg, hielpen China uitgroeien tot technologische supermacht. Wat voor Apple ‘efficiëntie’ was, was voor China een opstap naar macht. Zelfs in de populaire cultuur wordt dit zichtbaar. Louis C.K. zei ooit in een bit: “Je iPhone is gemaakt in een fabriek waar mensen van het dak sprongen om zichzelf van het leven te beroven, zodat jij op de wc domme dingen kunt zeggen op YouTube.” Het is grof, hard en pijnlijk waar. Ons gemak, ons comfort, onze luxe zijn vaak de spiegelzijde van andermans uitbuiting. We leven in een wereld waar rijkdom en lijden nog altijd ongelijk verdeeld zijn. De yin en yang van vooruitgang: luxe in de hand van de één, littekens op de rug van de ander. Elke keer opnieuw noemen we het vooruitgang, elke keer opnieuw betalen anderen de prijs. Misschien is de echte vraag niet of de eeuw goud was, maar wie er eigenlijk voor dat goud betaalde. #bitcoin #voc #apple

Opinie – Van spoor tot samenleving: hoe privatisering ons vakmanschap en vertrouwen kostte In 1991 begon ik als jonge leerling bij de Technische Vakschool van de Nederlandse Spoorwegen. Voor een jochie van begin twintig was dat een droomstart: twee jaar lang opleiden, daarna een vaste aanstelling voor onbepaalde tijd. Zelfs de jaren die ik in militaire dienst moest doorbrengen telden mee voor mijn dienstjaren. Zo was dat toen: een overheidsbedrijf investeerde in mensen, omdat het de bedoeling was dat je bleef. Er werd gebouwd aan zekerheid, continuïteit en vakmanschap. De omslag in de jaren ’90 Maar halverwege de jaren ’90 sloeg de wind om. Onder druk van politieke keuzes en Europese richtlijnen moest de NS worden opgesplitst. Er kwamen aparte bedrijfsonderdelen: NS Reizigers, NS Materieel, NS Cargo en de infrastructuur, die uiteindelijk werd ondergebracht bij Railinfrabeheer (later ProRail). De gedachte was dat concurrentie zou leiden tot meer efficiëntie en betere dienstverlening. Wat ik zag van binnenuit, was heel anders. Voor mij betekende het dat er ineens geen plek meer was als monteur in de werkplaats. Ik belandde noodgedwongen in het magazijn. Voor anderen betekende het ontslag, verlies van zekerheid en het uiteenvallen van een bedrijfscultuur waarin vakmanschap en samenwerking centraal stonden. Privatisering als modewoord Diezelfde beweging vond plaats bij andere nutsbedrijven. Energiebedrijven als het PEN (Provinciaal Elektriciteitsbedrijf Noord-Holland) verdwenen in fusies en overnames, soms zelfs door buitenlandse partijen. Mijn vader maakte mee hoe zijn bedrijf drie keer in twintig jaar werd verkocht: eerst aan een Amerikaanse investeerder die vooral technologie en kennis eruit sloopte, later aan fusiepartners die het ene na het andere nieuwe logo introduceerden. Uiteindelijk bleef er een uitgeklede organisatie achter, terwijl aandeelhouders hun winst veiligstelden. Privatisering was het modewoord. Het zou goedkoper, sneller en efficiënter worden. Maar de praktijk was dat maatschappelijke functies werden beoordeeld alsof het commerciële producten waren. Alles werd afgerekend op winst, in plaats van op betrouwbaarheid, duurzaamheid en publieke waarde. De prijs van korte-termijndenken Er was heus wat te verbeteren. Soms deden drie mensen werk dat door één ook kon. Maar de kaalslag die volgde was geen gezonde hervorming: het was roofbouw. Bedrijven werden opgesplitst, verkocht en weer doorverkocht. Investeringen bleven uit. Technologie verdween naar het buitenland. Mensen verloren hun baan of hun trots. En nu, ruim dertig jaar later, zien we de rekening. Er zijn grote tekorten aan technici, machinisten en monteurs. De oude vakscholen bestaan niet meer, waardoor kennis en opleiding versnipperd zijn geraakt. Het spoor is drukker en kwetsbaarder dan ooit, met storingen en vertragingen die reizigers dagelijks voelen. Energiebedrijven moeten met miljarden aan belastinggeld worden gesteund om de transitie naar duurzame energie mogelijk te maken – geld dat er nog was geweest als we niet alles uit handen hadden gegeven. Wat we kwijt zijn geraakt Het gaat niet alleen om geld of infrastructuur. Wat we kwijt zijn geraakt, is een cultuur van investeren in mensen. Een vaste aanstelling was vroeger niet alleen zekerheid voor de werknemer, maar ook een investering van het bedrijf in vakmanschap. Je kreeg opleiding, begeleiding en toekomstperspectief. Nu zien we het omgekeerde: tijdelijke contracten, krappe marges, outsourcing, en een overheid die vaak pas ingrijpt als het te laat is. En ondertussen vragen veel mensen zich af: voor wie werken we eigenlijk nog? Voor elkaar, of voor aandeelhouders? Terug naar de basis Langzaam maar zeker zien we dat het systeem weer begint terug te draaien. De overheid neemt opnieuw meer verantwoordelijkheid voor infrastructuur, energie en vervoer, omdat gebleken is dat de markt het niet duurzaam kan organiseren. Alleen: de kennis, de vakscholen en de generaties technici zijn grotendeels verdwenen. Dat is de wrange erfenis van dertig jaar privatisering: niet alleen bedrijven zijn uitgehold, maar ook ons collectieve vermogen om te bouwen en te onderhouden. En toch… Misschien komt het ooit terug: een spoorbedrijf dat er weer echt voor de samenleving is, vakscholen die jongeren opleiden tot goede technici, een overheid die begrijpt dat investeren in mensen de beste vorm van rendement is. Tot die tijd blijft één wrange waarheid overeind: al die reorganisaties, privatiseringen en fusies later… de trein komt nog steeds vijf minuten te laat.

Bitcoin knalt door: het is niet meer te negeren Op 14 juli 2025 gebeurde het: Bitcoin ging officieel Amazon voorbij. De koers steeg naar $122.600 en de totale marktwaarde van Bitcoin klom naar $2,429 biljoen. Daarmee staat het nu in de top-5 van meest waardevolle assets ter wereld. Alleen goud, Nvidia, Microsoft en Apple staan erboven. En het bizarre? Slechts zo’n 10% van de mensen begrijpt écht wat Bitcoin is. Dat betekent dat 90% het óf nog steeds niet snapt, óf er bewust voor wegkijkt. Maar de cijfers liegen niet meer. Bitcoin is niet langer een speeltje van nerds of libertariërs — het is uitgegroeid tot een wereldwijde kracht, een neutraal netwerk dat geld eerlijk maakt. En het begint nu pas. 🔁 Van experiment naar anker Wat we nu zien is geen hype meer. Geen bull run die door FOMO wordt gedreven. Dit is structurele adoptie. Grote vermogensbeheerders, pensioenfondsen, ETF’s… ze stappen in. Waarom? Omdat ze geen keuze meer hebben. De traditionele markten wankelen. Schuldenbergen groeien, fiatgeld smelt langzaam weg, en mensen zoeken iets dat niet te manipuleren is. Bitcoin is dat baken geworden. 🔥 Het gaat snel. Héél snel. De koers klom deze maand in één week met bijna 13%. Dat is geen toeval — dat is een signaal. Een wake-up call voor iedereen die dacht: "Ach, het zal mijn tijd wel duren." En tegelijk: de meeste mensen begrijpen nog steeds niet wat Bitcoin écht doet. Ze kijken naar de prijs, maar zien de betekenis niet. 🧠 Het echte werk gebeurt onder de motorkap Bitcoin is meer dan geld. Het is een protocol voor waarheid. Een open, decentraal netwerk dat werkt zonder leider, zonder toestemming, zonder censuur. Dat is eng voor wie macht wil houden. Dat is bevrijdend voor wie vrij wil leven. 💡 Dit is nog maar het begin We zitten midden in een historische verschuiving. De vraag is niet meer of Bitcoin relevant wordt, maar wie het op tijd zal begrijpen. Want uiteindelijk geldt: Wie Bitcoin begrijpt, zal het niet meer willen loslaten. En wie het niet begrijpt, zal zich afvragen waarom alles ineens zo snel verandert. 📎 Epiloog: De wereld verandert. Ongeloof maakt plaats voor nieuwsgierigheid. Bitcoin is géén oplossing voor alles. Maar het is wél een beginpunt. Een uitnodiging. Een anker. Voor wie durft te kijken. Laat me weten of je deze tekst ergens wilt publiceren (zoals een blog, Nostr, X of als voorgelezen podcast), of dat ik het nog wat persoonlijker of uitgebreider mag maken. #bitcoin #free #

“The British Empire Speaks – In a Whisper, from the Shadows” by René Beugeling-Ramos It’s 2025. The world is on fire again, and smoke is rising once more from the Middle East — not only from bombs, but from ancient grievances long left smoldering. Iran and Israel are locking horns. America jumps in like a teenager arriving late to a party but still determined to hijack the DJ booth. Turkey — once an Ottoman superpower, now NATO’s awkward middleman — is juggling peacemaking with geopolitical hopscotch. And Britain? Silence. No grand speeches. No shipload of democracy parked off the coast of Tel Aviv. No Jeremy Hunt’s concerned face on the BBC. Even the news anchor seems to have lost his cue. And that’s odd. Or maybe... not. Because if you flip through the dusty pages of history (those old things nobody reads anymore), you’ll find that Britain once stomped through the Middle East like a drunk god in a china shop. Drawing borders with a ruler. Handing out Balfour Declarations like discount coupons. Signing oil deals “for the Crown” — and for British Petroleum, naturally. And yes, when Iran’s Mossadegh thought, “Maybe I’d rather control my own oil?”, the UK showed up with its diplomatic toolbox — and the CIA in the back seat. Coup d’état. Democracy? Maybe later. Much later. 🤐 The Art of Saying Nothing So now, the silence. It’s the silence of a man who once danced through a porcelain shop, now staring at the broken plates, suddenly remembering he was just a guest all along. The UK knows: “We’ve done enough damage here. Best not to touch the stove this time.” And yet... the fingerprints remain: BP is still generously invested in the region. British arms sales hum along like clockwork. Somewhere in a Whitehall basement, there’s probably still a map of the Middle East — drawn in pencil, just in case. 🐘 The Elephant in the Room Wears a Bowler Hat Truth is, the West — and Britain especially — played the region like a game of Risk for decades. And now, history has returned like a boomerang — and nobody wants to catch it. So yes, the UK’s silence is suspicious. But perhaps, also wise. Or at least: politely performative. Meanwhile, we watch as history not only repeats itself... but slowly starts to understand its own punchlines. René Beugeling-Ramos Geopolitical observer with a sharp eye, a hunger for justice — and a taste for dark humour. #bp #iran #war #vk #uk #vs #bom #oil #Britain

From Friesland to Tehran Why Recognition Matters More Than Uranium I was born in Haarlem — a true Hollander. But I’ve been living in Friesland for years now. I'm not Frisian myself, but I understand Frisian culture because I see it, feel it, and hear it every day — up close. And time and time again, I notice something that’s hard to put into words but always present. A sense of pride. A quiet strength. And at the same time: an undercurrent of friction with "the Hollanders," with the Randstad, with The Hague. Not hatred — but a constant feeling of: “You don’t really understand us.” That feeling — the longing to be recognized as a people, a culture, a belief — is not something unique to Friesland. I see it across the world. And especially in the conflict between Iran, Israel, and the West. It's not just about uranium When you read the news or watch the headlines, the conflict with Iran seems to revolve around nuclear weapons. Enriched uranium levels, missile capabilities, IAEA inspections, and hidden bunkers. And yes, all of that matters. But beneath that surface lies something deeper — something human. Iran is more than a state with nuclear ambitions. It's a civilization with thousands of years of history, a religious identity, a deep sense of pride — and a wounded ego. Much like many smaller peoples or regions, it feels misunderstood, cast as dangerous, barbaric, or hostile. And just like the Frisian culture here in the Netherlands, it doesn’t want to be dominated or dismissed. It wants to exist — as itself. The danger of the corner Sun Tzu wrote in The Art of War that you must always leave your enemy an escape route. If you drive someone into a corner with no way out — no room to breathe or preserve dignity — they will fight with everything they have. Not because they want to, but because they must. A cornered cat makes strange moves. And a powerful nation backed into a corner... might just build a bomb. That’s why it’s a dangerous game to systematically isolate Iran, to humiliate it, and to deny it any form of recognition. Because whether we mean to or not, we may be creating the very conditions for the conflict we claim to want to prevent. From person to person When I talk with Frisians, I notice: it doesn’t take much to show respect. A few words attempted in Frisian, a sincere effort to listen, to withhold judgment — and you can see the faces soften. What would happen if we tried that on the world stage? If we stopped labeling countries as an “axis of evil,” and instead said: “We understand that your beliefs are different. That’s okay. Let’s talk.” Because maybe, just maybe, peace doesn’t begin with treaties or weapons. Maybe peace begins with the courage to say: “You have the right to exist.”