แตกสลาย เพื่อ เติบโต
เปิดสัปดาห์มาด้วยอะไรที่ปลอบประโลมกันหน่อยเนอะ 55555
ชีวิตคนเรามักเต็มไปด้วยการเปลี่ยนแปลงที่ไม่อาจคาดเดาได้ ทุกวันคือการเดินทางผ่านเหตุการณ์ใหม่ๆ บางครั้งเราก็พบเจอกับความสุขที่เติมเต็มทุกพื้นที่ของหัวใจ แต่บางครั้งเราก็ต้องเผชิญกับความเศร้าหรือจุดตกต่ำที่ทำให้เรารู้สึกเหมือนทุกอย่างกำลังพังทลายลงไป แต่ความจริงแล้ว ความแตกสลายเหล่านั้นอาจเป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่า เรากำลังอยู่ในช่วงเวลาของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่จะนำพาเราไปสู่สิ่งใหม่ที่ดีกว่า
หลายครั้งที่เราเผชิญกับความเจ็บปวดหรือความล้มเหลว เรามักรู้สึกว่าเราไม่สามารถยืนหยัดได้อีกแล้ว หรือไม่อาจหาทางออกจากความมืดมิดที่ล้อมรอบตัวเรา แต่แท้จริงแล้ว การแตกสลายเหล่านั้นไม่ได้หมายความว่าเราแพ้ มันคือการ ทำลายสิ่งเก่า เพื่อเตรียมพื้นที่ให้สิ่งใหม่ๆ ได้เติบโตขึ้น นี่ไม่ใช่แค่ความคิดในเชิงปรัชญา แต่เป็นกระบวนการที่เกิดขึ้นในชีวิตจริงและในธรรมชาติรอบตัวเรา
การแตกสลายในกระบวนการออโตฟาจี้
หากเรามองไปที่กระบวนการ ออโตฟาจี้ (Autophagy) ในร่างกายมนุษย์ เราจะเห็นว่าแนวคิดของการแตกสลายเป็นส่วนหนึ่งของกลไกการฟื้นฟูที่ร่างกายใช้ในการสร้างความแข็งแกร่งและการรักษาความสมดุลของเซลล์ในระยะยาว ในระหว่างที่เราหิวหรือมีการจำกัดอาหาร กระบวนการออโตฟาจี้จะเกิดขึ้นในเซลล์ ซึ่งเซลล์จะทำการ สลายตัวเอง โดยเลือกเอาส่วนที่เสื่อมสภาพหรือไม่สามารถใช้งานได้ออกไป จากนั้นก็จะนำส่วนที่ดีของเซลล์มาสร้างใหม่ เพื่อให้เซลล์มีพลังและสามารถทำหน้าที่ได้ดียิ่งขึ้น
การแตกสลายที่เกิดขึ้นในกระบวนการนี้ ไม่ได้หมายถึงการล่มสลายที่นำไปสู่การสูญเสีย แต่เป็นการ กำจัดส่วนที่ไม่จำเป็น และ สร้างพื้นที่ ให้กับสิ่งที่มีประโยชน์ การฟื้นฟูของเซลล์ทำให้เรามีพลังในการดำเนินชีวิตต่อไป แม้ว่าจะต้องผ่านช่วงเวลาแห่งความยากลำบากหรือความไม่สะดวกก็ตาม
ชีวิตก็เช่นเดียวกัน
ชีวิตของเราก็ไม่ต่างจากกระบวนการออโตฟาจี้ที่ร่างกายใช้ในการฟื้นฟู การเผชิญกับความเศร้า การสูญเสีย หรือแม้แต่ความล้มเหลว ล้วนเป็นช่วงเวลาที่ทำให้เรารู้สึกว่าทุกอย่างกำลังแตกสลาย แต่แท้จริงแล้ว มันคือ กระบวนการที่ทำให้เราตัดสิ่งเก่าออกไป และ เปิดรับสิ่งใหม่ๆ ที่จะทำให้เรามีความแข็งแกร่งมากขึ้นในการดำเนินชีวิต
บางครั้งเราอาจไม่เข้าใจว่าทำไมชีวิตถึงต้องเจอกับความยากลำบาก หรือทำไมบางสิ่งที่เรารักถึงต้องแตกสลายไป แต่ถ้าเรามองในแง่ของการเติบโตและการพัฒนาตัวเอง เราจะเห็นว่า การตกต่ำเหล่านั้น เป็นเพียงการนำพาเราไปสู่จุดสูงสุดที่เราไม่เคยคิดถึงมาก่อน เมื่อเราผ่านพ้นความเจ็บปวดและความยากลำบากไปได้ เราจะค้นพบความสดใหม่ของชีวิตที่รออยู่ข้างหน้า การแตกสลายจึงเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการที่จำเป็นในการเปลี่ยนแปลง และการสร้างสิ่งใหม่
การเปลี่ยนแปลงที่มาพร้อมกับความเจ็บปวด
การเปลี่ยนแปลงมักจะมาพร้อมกับความเจ็บปวด ไม่ว่าจะเป็นการสูญเสียคนรัก การล้มเหลวในสิ่งที่ตั้งใจ หรือแม้แต่ความผิดหวังจากตัวเอง ในบางครั้งเราอาจรู้สึกว่าความเจ็บปวดเหล่านั้นทำให้เรารู้สึกเหมือนถูกทำลาย หรือไม่สามารถกลับมายืนหยัดได้อีกต่อไป แต่ในความจริงแล้ว ความเจ็บปวดเหล่านั้นไม่ได้ทำให้เราหายไป แต่กลับทำให้เรามีความเข้มแข็งขึ้น เราได้เรียนรู้ที่จะยอมรับความไม่สมบูรณ์แบบ และ เข้าใจว่าทุกความล้มเหลวเป็นบทเรียนที่ทำให้เราเติบโต
การแตกสลายของชีวิตก็เหมือนกับการหลอมเหล็กให้กลายเป็นสิ่งที่แข็งแกร่งกว่าเดิม เมื่อเราผ่านช่วงเวลาของความท้าทาย ความเข้มแข็งในตัวเราจะเติบโตขึ้น การเดินทางของชีวิตที่เต็มไปด้วยอุปสรรคและความเจ็บปวดจะกลายเป็นพื้นฐานที่ทำให้เราพร้อมรับมือกับสิ่งใหม่ๆ ที่จะเกิดขึ้น
บางทีชีวิตเราอาจต้องผ่านการแตกสลาย หรือการเผชิญกับความเจ็บปวดและความล้มเหลว เพื่อที่จะได้เริ่มต้นสิ่งใหม่ๆ ที่ดีกว่า การที่เราแตกสลายไม่ได้หมายความว่าเราจะแพ้ แต่หมายถึงการทำลายสิ่งเก่าที่ไม่จำเป็น และเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการเติบโตในรูปแบบใหม่ ซึ่งเหมือนกับกระบวนการออโตฟาจี้ที่เซลล์ต้องแตกสลายและฟื้นฟูตัวเองใหม่เพื่อความแข็งแกร่งที่ยั่งยืน
ดังนั้น ครั้งต่อไปที่เรารู้สึกว่าโลกกำลังพังทลายลงไป อย่าลืมว่าในทุกการแตกสลายมีการเริ่มต้นใหม่รออยู่เสมอ รอแค่ให้เราใช้เวลาและทบทวน เพื่อที่จะนำพาเราไปสู่การค้นพบสิ่งที่ดีกว่าในวันข้างหน้า
สวัสดีวันจันทร์
#PirateKeto #กูต้องรู้มั๊ย #ม้วนหางสิลูก #siamstr
DM remission guideline
#siamstr #pirateketo
naddr1qqgrscfnxuunwdtx8q6x2vecxp3rjq3q2q4tq25nvkp52sluql37yr5qn059qf3kpeaa26u0nmd7ag5xqwtsxpqqqp65wfeqxv7
หนังเกี่ยวกับระบบร่างกาย สนใจไหมครับ
“Cells at Work!” กำลังจะมาในรูปแบบภาพยนตร์ไลฟ์แอ็กชันสุดอลังการ หลังจากที่มังงะต้นฉบับของ อาคาเนะ ชิมิซุ กลายเป็นปรากฏการณ์ ด้วยแนวคิดที่สร้างสรรค์ซึ่งทำให้โลกภายในร่างกายมนุษย์มีชีวิตชีวาผ่านการบุคลาธิษฐานของเซลล์ต่าง ๆ ไม่ว่าจะเป็นเซลล์เม็ดเลือดแดงที่ขนส่งออกซิเจน หรือเซลล์เม็ดเลือดขาวที่ต่อสู้กับเชื้อโรค
(อธิบายศัพท์ก่อนครับ บุคลาธิษฐาน หรือ Personification หมายถึง การให้คุณสมบัติหรือพฤติกรรมของมนุษย์แก่สิ่งที่ไม่มีชีวิต สัตว์ หรือแนวคิดนามธรรม เพื่อทำให้สิ่งนั้นดูมีชีวิตจิตใจ หรือเข้าใจได้ง่ายขึ้น ในกรณีของ Cells at Work! ก็คือการนำ เซลล์ในร่างกายมนุษย์ มาทำให้เป็นตัวละครที่มีบุคลิก อารมณ์ และพฤติกรรมเหมือนมนุษย์ เช่น เซลล์เม็ดเลือดแดง ถูกทำให้เป็นพนักงานส่งออกซิเจน, เซลล์เม็ดเลือดขาว เป็นนักรบที่คอยกำจัดเชื้อโรค เป็นต้น)
เรื่องราวที่ผสมผสานทั้งความรู้ ความสนุก และความตื่นเต้นนี้ ได้สร้างกระแสความนิยมจนมียอดตีพิมพ์ทะลุ 10 ล้านเล่ม มีภาคแยกมากมาย รวมถึงการดัดแปลงเป็นอนิเมะที่ได้รับเสียงตอบรับอย่างล้นหลาม และตอนนี้ การผจญภัยของเหล่าเซลล์กำลังจะขยายสู่จอภาพยนตร์ในรูปแบบคนแสดง พร้อมให้แฟน ๆ ได้สัมผัสประสบการณ์ที่สมจริงยิ่งขึ้น
ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้ ฮิเดกิ ทาเคอุจิ ผู้กำกับมากฝีมือจาก Fly Me to the Saitama และ Thermae Romae มานั่งแท่นผู้กำกับ ร่วมด้วย ทาคาฮิโตะ โออุจิ ผู้อยู่เบื้องหลังฉากแอ็กชันสุดมันส์ใน Rurouni Kenshin และ Yu Yu Hakusho ด้วยทีมงานระดับแนวหน้าของอุตสาหกรรมบันเทิงญี่ปุ่น พวกเขาพร้อมจะสร้างโลกที่ไม่เหมือนใคร ถ่ายทอดการทำงานของร่างกายมนุษย์ออกมาเป็นภาพที่ตื่นตาตื่นใจ ทั้งสนุก ตื่นเต้น และเต็มไปด้วยความรู้ที่เข้าใจง่าย ฤดูหนาวนี้ เตรียมพบกับการเดินทางสุดพิเศษที่จะทำให้คุณมองร่างกายตัวเองในมุมที่ไม่เคยเห็นมาก่อนใน Cells at Work Wonderland ภาพยนตร์ที่ทำให้คุณทั้งหัวเราะ ร้องไห้ และเรียนรู้
เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นภายในร่างกายของมนุษย์ที่มีเซลล์มากถึง 37 ล้านล้านเซลล์ แต่ละเซลล์ทำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยเพื่อปกป้องสุขภาพของเจ้าของร่างกาย ในภาพยนตร์นี้ เราจะได้เห็นความแตกต่างของสองร่างกายผ่านมุมมองของ นิโกะ (แสดงโดย มานะ อาชิดะ) เด็กสาวมัธยมปลายที่มีสุขภาพดีจากการดูแลตัวเองอย่างดี ทำให้เซลล์ในร่างกายของเธอทำงานกันอย่างมีความสุข และ ชิเกรุ (แสดงโดย ซาดาโอะ อาเบะ) พ่อของเธอที่ใช้ชีวิตแบบไม่เป็นระเบียบ กินอาหารไม่มีประโยชน์ ไม่ออกกำลังกาย ทำให้เซลล์ของเขาต้องทำงานหนักและอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ย่ำแย่ แม้ว่าภายนอกทั้งสองจะดูเป็นพ่อลูกที่ใช้ชีวิตปกติสุข แต่ภายในร่างกายกลับแตกต่างกันราวฟ้ากับดิน
และแล้ว วันหนึ่ง ภัยร้ายจากเชื้อโรคก็เริ่มคุกคามร่างกายของพวกเขาอย่างเงียบ ๆ เชื้อโรคแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว และเซลล์ทุกชนิดต้องระดมกำลังต่อสู้เพื่อปกป้องชีวิตของเจ้าของร่างกาย สงครามที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ของเซลล์มนุษย์ได้เริ่มต้นขึ้น และครั้งนี้ไม่ได้เป็นเพียงการต่อสู้เพื่อกำจัดเชื้อโรคเท่านั้น แต่ยังเป็นศึกที่มีอนาคตของ นิโกะ และ ชิเกรุ เป็นเดิมพัน
Cells at Work! ฉบับภาพยนตร์นี้น่าจะเข้าไทยช่วงมีนาคม รอเช็คข่าวอีกที ดูหนังตัวอย่างที่นี่ครับ
#pirateketo
#siamstr
แมวเป็นสัตว์ที่มีลักษณะเฉพาะตัวหลายอย่าง ซึ่งหนึ่งในนั้นคือการที่มันไม่สามารถรับรสหวานได้ครับ 55555
แมวไม่มีต่อมรับรสหวานหรือ “sweet taste receptors” ซึ่งแตกต่างจากมนุษย์และสัตว์กินพืชหลายชนิดที่สามารถรับรสหวานได้อย่างชัดเจน สาเหตุของเรื่องนี้เกิดจากการกลายพันธุ์ในยีน TAS1R2 ซึ่งเป็นยีนสำคัญที่เกี่ยวข้องกับตัวรับรสหวานในแมว
ยีนนี้กลายพันธุ์จนไม่สามารถทำงานได้ ส่งผลให้แมวไม่สามารถรับรู้รสชาติของน้ำตาลหรือสารให้ความหวานใดๆ
การไม่มีต่อมรับรสหวานของแมวนั้นสอดคล้องโดยตรงกับพฤติกรรมการกินอาหารในธรรมชาติของแมว เนื่องจากแมวเป็นสัตว์กินเนื้อโดยสมบูรณ์ หรือที่เรียกว่า obligate carnivore อาหารหลักของแมวจึงประกอบไปด้วยโปรตีนและไขมันจากเนื้อสัตว์ โดยไม่มีความจำเป็นต้องพึ่งพาคาร์โบไฮเดรตหรืออาหารที่มีรสหวาน เช่น ผลไม้
ดังนั้นแมวจึงไม่ได้มีความอยากกินของหวานไปโดยธรรมชาติและไม่เลือกอาหารหวานเป็นตัวเลือกในชีวิตประจำวันของมัน อย่างไรก็ตาม ก็อาจยังมีในบางกรณีที่มนุษย์พยายามบังคับหรือทดลองให้แมวกินของหวาน แมวอาจกินได้เพราะถูกหลอกล่อด้วยกลิ่นหรือเนื้อสัมผัสของอาหารเหล่านั้น มากกว่าที่จะสนใจในรสชาติจริงๆ
ถึงแม้แมวจะไม่มีความสามารถในการรับรสหวาน แต่บางครั้งเราอาจสังเกตเห็นว่าแมวดูเหมือนจะสนใจอาหารหวาน เช่น ไอศกรีมหรือขนมต่างๆ แต่สิ่งที่ดึงดูดความสนใจของแมวคือกลิ่นหรือเนื้อสัมผัสของอาหารเหล่านั้น ไม่ใช่รสชาติที่หวานของอาหาร การให้แมวกินอาหารที่มีน้ำตาลหรือสารให้ความหวานจึงอาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพของมัน เช่น การเพิ่มความเสี่ยงต่อโรคเบาหวานหรือปัญหาตับ
ที่น่าสนใจคือ แมว ไม่ได้เป็นสัตว์ชนิดเดียวที่ไม่มีตัวรับรสหวานครับ สัตว์บางชนิด เช่น โลมาและเสือชีตาห์ ก็ไม่มีตัวรับรสหวานเช่นกันงว่อออออ
แม้ว่าตัวรับรสหวานจะไม่ทำงาน แต่แมวยังคงมีตัวรับรสชาติอื่นที่ไวต่อการรับรู้ โดยเฉพาะรสขม ซึ่งช่วยป้องกันมันจากการกินอาหารที่อาจมีพิษหรือไม่ปลอดภัย
ดังนั้น หากคุณเคยคิดว่าแมวชอบรสหวาน ความจริงแล้วอาจไม่ใช่อย่างที่คิด สิ่งที่มันสนใจในอาหารไม่ได้มาจากรสชาติหวานเหมือนที่มนุษย์สัมผัสได้ แต่เป็นเพราะองค์ประกอบอื่น เช่น กลิ่นหรือความนุ่มของอาหาร แมวจึงไม่แสวงหาของหวานโดยธรรมชาติ และการบังคับให้มันกินอาหารประเภทนี้ไม่เพียงแค่ขัดกับธรรมชาติของมัน แต่ยังอาจก่อให้เกิดผลเสียต่อสุขภาพได้อีกด้วย สิ่งนี้สะท้อนถึงวิวัฒนาการอันชาญฉลาดที่ปรับตัวให้แมวสามารถอยู่รอดในโลกธรรมชาติได้อย่างสมบูรณ์แบบ
แล้วกูต้องรู้มั๊ย 55555 คืองี้ครับ
มีงานวิจัยที่ศึกษาเกี่ยวกับการดัดแปลงยีนที่เกี่ยวข้องกับการตอบสนองต่อน้ำตาลในมนุษย์ ไม่ว่าจะที่มหาวิทยาลัยแห่งชาติสิงคโปร์ (National University of Singapore, NUS) มหาวิทยาลัยอริโซนา (University of Arizona)
แต่ส่วนใหญ่ยังอยู่ในระยะแรกของการศึกษาในระดับทดลองหรือเป็นการวิเคราะห์ทางทฤษฎี แนวคิดนี้เกี่ยวข้องกับการปรับเปลี่ยนการทำงานของยีนที่เกี่ยวข้องกับการรับรสหรือการตอบสนองต่อกลูโคสและน้ำตาลในระบบประสาทและระบบเผาผลาญของร่างกาย
ในมนุษย์ การรับรสน้ำตาลเกิดจากตัวรับรสหวานที่มีพื้นฐานจากโปรตีนสองชนิดคือ TAS1R2 และ TAS1R3 ซึ่งทำงานร่วมกันเพื่อรับรู้รสชาติหวานของน้ำตาลหรือสารให้ความหวาน งานวิจัยบางชิ้นกำลังพยายามศึกษาเกี่ยวกับการดัดแปลงหรือยับยั้งการแสดงออกของยีนเหล่านี้เพื่อทำให้มนุษย์ไม่ตอบสนองต่อรสหวาน
แม้ว่าการดัดแปลงยีน TAS1R2 และ TAS1R3 ในมนุษย์จะยังไม่ถึงขั้นทดลองในคนจริง ๆ แต่ในสัตว์ทดลอง เช่น หนู มีความก้าวหน้าในเรื่องนี้อย่างน่าสนใจ งานวิจัยหลายชิ้นได้ใช้เทคนิคการดัดแปลงพันธุกรรม เช่น CRISPR-Cas9 เพื่อปิดการทำงานของยีนทั้งสองนี้ในหนู ผลการทดลองพบว่า หนูที่ถูกดัดแปลงไม่สามารถรับรู้รสหวานจากน้ำตาลหรือสารให้ความหวานได้อีกต่อไป และพฤติกรรมการเลือกอาหารของพวกมันเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน หนูเหล่านี้มีแนวโน้มที่จะกินอาหารที่มีรสจืดหรือรสขมได้มากขึ้นเมื่อเทียบกับหนูที่ยังคงมียีนทำงานตามปกติ นอกจากนี้ นักวิทยาศาสตร์ยังพบว่าการดัดแปลงยีนไม่ได้ส่งผลเสียต่อระบบเผาผลาญในหนูทดลองแต่อย่างใด ซึ่งเป็นข้อค้นพบที่ช่วยเปิดประตูไปสู่การประยุกต์ในมนุษย์ในอนาคต
ในกรณีของมนุษย์ ยังมีการศึกษาในระดับเซลล์และแบบจำลองในห้องปฏิบัติการที่พยายามเลียนแบบการปิดยีน TAS1R2 และ TAS1R3 อีกด้วย
นักวิจัยกำลังมองหาวิธีการที่ปลอดภัยและมีประสิทธิภาพในการปรับเปลี่ยนการแสดงออกของยีนเหล่านี้โดยไม่ส่งผลกระทบต่อระบบอื่น ๆ ในร่างกาย และการวิจัยในห้องปฏิบัติการที่ใช้แบบจำลองเซลล์ก็ได้รับการสนับสนุนจากหลายสถาบันและหน่วยงานวิจัยทางการแพทย์เพื่อพัฒนาเทคนิคการดัดแปลงยีนที่มีความปลอดภัยและมีประสิทธิภาพในการควบคุมการตอบสนองต่อน้ำตาลในร่างกาย เช่น การทำงานของระบบประสาทหรือฮอร์โมนที่เกี่ยวข้องกับการเผาผลาญ อย่างไรก็ตาม เนื่องจากรสหวานเกี่ยวข้องกับสมองส่วนที่เกี่ยวข้องกับโดปามีน การทดลองกับมนุษย์จึงต้องใช้ความระมัดระวังอย่างสูง เพื่อป้องกันผลข้างเคียงที่อาจเกิดขึ้นต่ออารมณ์และพฤติกรรมในระยะยาว
แม้ว่าการดัดแปลงยีน TAS1R2 และ TAS1R3 เพื่อให้มนุษย์ไม่ตอบสนองต่อรสหวานยังไม่ถูกนำไปใช้จริง แต่ผลการทดลองในหนูและการวิจัยเบื้องต้นในระดับเซลล์ให้ความหวังว่าในอนาคต การดัดแปลงยีนเหล่านี้อาจกลายเป็นเครื่องมือสำคัญในการจัดการโรคที่เกี่ยวข้องกับน้ำตาล เช่น โรคอ้วนหรือเบาหวาน หากสามารถพัฒนาวิธีการที่ปลอดภัยและคำนึงถึงผลกระทบระยะยาวได้อย่างเหมาะสม
ปิดท้ายด้วยความลับของแมวคือ ยีน Tas1r1 และ Tas1r3 ทำให้พวกมันรับรสอูมามิ ได้แบบสุขสุดๆๆๆๆๆ 5555
#กูต้องรู้มั๊ย #pirateketo
