Fikirler basit de olabilir, benzeri başkalarınca düşünülmüş olabilir, üzerine araştırmalar yapılmış olabilir. Ancak benim için yeniyse, üzerine düşünmekten ve fikir almaktan her zaman haz alırım. Özellikle egoist ve çok bilmiş kişilerin, aa günaydın bunu bilmem kim zaten düşünmüş diyerek hor görmeleri sikimde olmaz. Halbuki fikrin derinliklerine inmemi sağlayacak şekilde şunu da okumalısın, bu fikre benzer şu fikir var diye yönlendirici davrananlara ise saygım büyük.
Hatiplik bir geri kalmışlık sembolü gibi geliyor bana. Eğer bir toplumda hatipler varsa bu toplumun kolektif zihni zayıftır ve bir bireyim etrafında kümelenmeye meyillidir. Tabi ki farkındayım sosyolojide hiç bir küme homojen yayılım göstermez. Ancak realite üzerine değil de idea üzerine fikir yürütüyorum. Şöyle ki, hatip dediğimiz şey, diktesinin kesilmemesi sayesinde güç kazanır, bireylere fikir empoze eder. Bunu da duygusal zeka gücü ile yaparak, bilgiden bağımsız, anlatı şekliyle gerçekleştirir. En bilge hatip dahi, belli iletişim tekniklerini kullanmak ve kitleyi etkilemek üzere hareket eder. Yani hatiplik bir toplumdaki ortalama anlayışı idrak etmiş, bu anlayışı tatmin edecek iletişimi geliştirmiş ve o toplumu manipüle edebilen kişidir. Manipüle edilebilen bir toplum da gelişmiş bir toplum sayılamaz. Yani hatiplik diye bir olgu varsa, o toplumun gelişmişliğinden söz edilemez. Her ne kadar bireysellik demodeleşmiş olsa da, gelişmişliği bireysellikte buluyorum. Fakat bu bireysellik birarada üretebilirliği de öğrenmiş bir bireysellik. Bu tarz bir toplumda (eğer mümkün olsaydı) hatiplik, sadece bir eğlence programı gibi izlenen bir olgu olabilirdi. Çünkü bu toplumun tüm bireyleri, bir başlarına bilgiyi sağaltma ve bilişsel algılarını, bir kişinin duygusal ve bilgisel manipülasyonlarından koruma yeteneğine sahip olurlardı.
Velhasıl kelam, hatiplik varsa toplum geri kalmıştır diyorum. Bunun üzerine detaylıca bir araştırma yapabilirsem, daha uzun bir yazı olarak hazırlayabilirim. Ancak pek çok diğer şey gibi, buna da vakit ayıramayacağım sanırım.
Nostr bu yüzden benim için çok ideal oldu. Ara ara, aklıma esen, kimi zaman çiğ, kimi zaman pişmiş fikirlerimi not edebileceğim.
Bugün kuşadası sahilde çok güzel bir ev buldum. Tam istediğim gibi, umarım hızlıca tutabilir ve taşınabilirim.
Babalar günü gelmişken hatırlamadan olmaz: “Babanı öldürmeden, kral olamazsın!”
Varoş temellerime geri dönüyorum sanırım. Bıçak taşıyorum artık, insanları tehdit ediyorum. Sanırım self-sabotage henüz tamamlanmadı.
Kedilerim hariç herhangi bir şey umrumda bile değil. Devam edebiliyor olmamı tek sebebi gibiler. Çok yorucu, haddimden fazlasına sahibim. Tek başıma kalacağımı bilsem bu kadar sahiplenir miydim emin değilim. Ancak öğrendim şey şu ki, ilk bıraktıkları şey kediler oluyor. Herkes kendini derdinde, belki de ben kendimin derdine o kadar da düşmediğimden bu kadar düştüm. Sanıyorum ki hayatımda artık kedilerimden daha öne kimseyi koymayacağım. Böyle daha mutlu olabileceğime inancım her geçen gün artıyor.
değersizlik hissini üstümden atamıyorum :) ömrüm boyunca benle olacak herhalde.
seni sevmekten vazgeçemiyorum, bunun için idam edilmem gerek.
Canım fena halde bal kabağı tatlı çekti. O kadar da sevmem halbuki.
Biri kızgınlığa girmiş evin için mev mev bağırıp geziyor, diğeri cam kenarında kuş kesip mimimimi diye bağırıyor. Deliler evi
açıl susam açıl, önümden kaçıl
ama bu son olacak, artık herhangi bir kadına güvenip hayatıma dahil etmeyeceğim. belli ki hayattaki amacıma yalnız ulaşmaktan başka çarem yok. bir sonraki evim ben ölene kadar dağılmayacak.
tamamen sıfırlamadan çözülmeyecek herşey. tüm ev eşyalarını satıyorum. sadece kedilerimle devam edeceğim artık.
marizine kaydığımın dünyası, beni çevirdiğin halden memnunsundur umarım.
savrulurken raconun kırmızı pelerini o zarif öfkeye;
zaman ki sana hasta olmuş, incelikli haytasın.
raksederken mahallenin maşallahı, eyvallahı
güzelleş be oğlum, şimdilik ölümüne kadar hayattasın, şimdilik ölümüne kadar hayattasın.
film izleme moduna girdim tekrar. bu depresyon içinden çıkılamaz bir hal aldı artık.
evi boşaltmak için bir haftam kaldı. bir hafta içinde bir mucize olmayacak sanırım.
Nostr wiki sayfasını güncelledim:
Dünya kötü bir yer. İnsanlar yalancı, kaypak, arkasından sövdüğü insanın yüzüne bakmaktan ar etmeyen insanlarla dolu. Arkadaşlık nedir bilmiyor çoğu insan. Kendilerini sorgulamaktan acizler. Kolaylıkla manipüle oluyorlar ve etraflarındakileri de manipüle etmek için ellerinden geleni yapıyorlar. Ve bazı insanlar için kötülük bir yaşam biçimi. Özünde ise kendilerini öncelemeleri geliyor.
Bunlar zaten bariz. Ancak bana ilginç gelen şey, iyi olmaya devam edenleri salak zannediyor olmaları. Ya da saf falan. En yakınımdekiler bile hep böyle davrandı. Benim iyi niyetimi her daim saflığımdan aldığımı zannediyorlar.
Hayır, ben iyiyim, çünkü iyilik iyidir. Kaybettiklerimin veya gördüğüm vefasızlıkların arkasından koşmadım, hiç bir zaman hiç kimseye de kin tutmadım.
Evet ben de insanlara kızabiliyorum, ancak bir kaç gün sonra insanız sonuçta diyerek çoğu kızlığımın üstesinden geliyorum.
Benim bu dünyada tek bir amacım var, o da sadece sevgi. Bunu hazla karıştırmamak lazım. Çoğu zaman, herhangi bir haz duymasam da insanlara iyilikle yaklaşmaya devam ediyorum. Bunun bana herhangi bir faydasının olup olmaması birşeyi değiştirmiyor. Nihilist inancım gereği böyle yaşamam gerektiğini düşünüyorum. Optimistik nihilizm, insanın amaçsız evrende varoluşunu kurgulaması için çok güzel araçlara sahip. Bunu insanların anlayamıyor olması ve kendilerinde bulabildikleri en yakın kategoriye dahil etmelerinden oluşuyor galiba bu durum. Özbenliğine odaklı değil, başkalarını da önemsiyor en az kendi kadar, demek ki hiç kandırılmamız, hiç zarar görmemiş bu durumdan, o halde bu kişi saftır gibi bir yanılgıya bu sebeple kolaylıkla düşülüyor belki de.
Ömrümün çoğusu yaptığım iyiliklerin karşılığı olarak çektiğim cezalar ve yediğim dayaklarla dolu. Marvel diliyle anlatmak gerekirse, bunların hiç biri benim villain olmam için motivasyon kaynağım olamadı, olamayacak. Hiç bir zaman bir hero da olamayacağım tabi ki, böyle bir derdim de yok. Ancak kategorize etmem gerekirse, bir zaman sonra dönüşeceğim şey büyük ihtimalle bir anti-hero olabilir. Yani dünyada sadece üç kategori bulunsaydı böyle olurdu.
Bunu yazıyorum, çünkü bazen yoruluyorum ve kendime bunu hatırlatmam gerekiyor. İfade etmek ise hala devam edebilmemi sağlıyor.
Neyse, nostr'ın güzelliğiyle micro-blog işini neredeyse bir bloga çevirdim. O yüzden susuyorum :) Uzun bir yazı hazırlayabilirim bunla alakalı bi ara.
