#นิทานวัวตุย #siamstr ชายผู้หนึ่งช่วยห่านทองคำปีกหักแล้วเอามาเลี้ยงไว้ที่บ้าน ทั้งตระกูลไม่เห็นด้วยปรามาสว่าห่านขี้เรี่ยราด (แต่ขี้เป็นทองเลยนะ) เขาก็รำคาญเลี้ยงแบบใส่ใจบ้าง ไม่ใส่ใจบ้าง แต่ถ้าวันไหนห่านออกไข่ทองคำก็จะรักมากหน่อย เอาใจใส่ดี ตามใจ ต่อมาห่านทองคำไม่ยอมออกไข่ เขาจึงให้ข้าวมันน้อยลง ทีนี้ขี้ก็เลยน้อยตาม เขาผิดหวังและอยากจะมีอนาคตที่สดใส จึงปล่อยห่านไปหากินเองแต่กั้นคอกให้ นานวันเข้า เขาก็ทำนู่นทำนี่จนลืมห่าน กระทั่งไปเจอเป็ดหัวเขียว ก็ทึกทักเอาว่าไม่มีเจ้าของ เลยล่อเป็ดให้กลับมาที่บ้านหวังจะได้ร่ำรวยจากสัตว์ตัวใหม่ แต่ไม่นานเวรกรรมก็ทำงาน ล่อเป็ดไม่ทันไรก็ได้รู้ว่า เป็ดนั่นมีเจ้าของ ทีนี้ก็ยึกยักเลย จะเก็บก็อันตราย แต่ก็เสียดายถ้าคืนเป็ดไปให้เรื่องจบ สุดท้ายด้วยความรักตัวกลัวตายก็เลยยอมคืนเป็ดไป พอกลับมาทีบ้านเจอห่านก็เลยสบายใจหน่อย หวังจะไปเก็บไข่ทองคำที่ตอนนี้มันหากินเองได้ คงคลอดไข่ออกมาเป็นกระเช้าแน่ เขาเดินเข้าไปทางข้างหลังเจ้าห่านน้อยหวังจะได้สัมผัสทองคำอีกครั้ง แต่ห่านตกใจ กางปีก บินขึ้นฟ้าหายลับไปกับตา เขาร้องด้วยความตกใจ วิ่งไล่ตามเพื่อจับกลับมาแต่ก็ไม่ทันแล้ว ห่านบินหายไปในบ้านเพื่อนบ้านและหาไม่เจออีกเลย เขาได้แต่ถอนหายใจคอตก และยอมรับความจริงในมุมของเขาว่า "นังห่านโง่นั่น มันโง่เองที่บินหนีข้าไป ช่างมันเถอะ ไม่ต้องเลี้ยงสักตัวจะได้ไม่เป็นภาระ" นั่นก็จริงอย่างที่เขาพูด แต่ในอีกแง่หนึ่ง ห่านปีกหักที่ถูกรักษาจนหายกลับได้อิสระ แม้ครั้งแรกๆมันไม่ยอมบินหนีไปไหน อยู่กับชายคนนั้นกระทั่งมอบไข่ตนเองให้แก่เขา ในเมื่อเจ้าของไม่เข้าใจหรือดูแลมันให้ดี มันจึงได้รับอิสระอีกครั้ง ผู้ชายคนนั้นไม่รู้หรอกว่า ห่านรู้สึกยังไง และไม่จำเป็นต้องสน เขายังคงดูมีความสุขและใช้ชีวิตบนความยากลำบากต่อไป เพราะยัยห่านนั่นมันโง่เองที่หนีคนใจบุญแบบเขา มันเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้แหละนะ นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ความสุขอยู่ที่มุมมองที่เราเลือกมอง ต่อให้เหลือแต่ผ้าเตี่ยวผืนเดียวยืนกลางทะเลทราย เราก็มีความสุข ถ้าเราคิดว่ามีความสุข และโทษคนอื่นให้มากกว่าตัวเองบ้าง โลกนี้มีแต่สอนให้รักคนอื่น เมตตาต่อคนอื่นจนลืมเห็นแก่ตัว.. ดังนั้น เมื่อคุณเห็นแก่ตัว ความสุขก็จะอยู่ที่คุณทันทีโดยไม่ต้องรออะไร ไม่ต้องรอรวย สำเร็จ ฉลาด เก่ง หรือพยายามอะไร ความสุขก็แค่ความรู้สึกที่สมมุติเอาก็ได้.

กลับมาแล้วค่ะ รอดจากการดื่มสบู่ สู่ การน้ำตาลตกเกือบช็อคอีกแล้ว ได้แต่กัดฟันเหนื่อยต่อไป เป็นลูกจ้างก็เหนื่อยแบบลูกจ้าง เป็นเจ้าของหยุดก็ไม่ได้เงิน ตามนั้นแหละ ไม่มีอาชีพไหนไม่เหนื่อย เวิค ไร้ บาลาน...

ดิฉันเมา ดื่มสบู่เดทตอลที่ใส่ขวดน้ำเปล่าด้วยความลืม.. ดิฉันจะตุยไหมคะ เป็นความซื่อบื้อแบบสุดจะพูดดดดด วันซวยของพรุนนนนนนน 😭😭😭

เมื่อคืนฝันว่ามีคนมาสอน.. มาสอนให้สิ่งที่เราอยากรู้มาตลอด สอนจนจบด้วย แต่ตื่นมาลืม ลืมแบบจำได้แค่ลางๆประมานว่า เค้าดีดนิ้วดังเปาะแล้วบอกว่า ทำงานด้วยความจำเป็น กับ ทำงานด้วยความรักมันต่างกัน เขาไม่ได้สำเร็จด้วยพรสวรรค์ แต่เขาใช้แพชชั่นที่มี ตัวเราเองล่ะ? ที่ทำได้แต่ไม่เคยทำได้ดี มันเพราะเราล็อคความสามารถของตัวเองไว้หรือเปล่า มันไม่มีอัฉริยะที่ไหนทำแปปๆแล้วสำเร็จ เก่ง ได้ดีเสมอไปหรอก เค้ามีแต่ฝึกฝนและทำซ้ำ ลืมไปล่ะสิ ว่าเมื่อก่อนที่เคยประสบความสำเร็จ ไม่ได้เป็นแค่แรงงานทาสอย่างทุกวันนี้ เพราะ คำว่าฝึกน่ะ จริงๆมีมากกว่านี้ แต่จำได้แค่นี้แหละ.. จากที่เคยฝันถึงผู้ชายตื่นมาร้องไห้นอนไม่พอ เดี๋ยวนี้ก็เริ่มได้เจอปรมาจารย์แห่งไลฟ์โค้ชในฝันละ มีแพชชั่นในการหาอีบุ๊กมาอ่านเพิ่มละ ขอแค่มีเวลาอ่านหนังสือวันละสามสี่หน้าทุกวัน เพราะฝันมันก็แค่จิตใต้สำนึกน่ะแหละ แต่ไม่เคยเซอไพรส์ว่าจะได้เจอปรมาจารย์ในความฝัน ท่านอูเกวสกินแบล็ค คืนนี้ท่านกลับมาเข้าฝันข้าอีกทีนะ 🤣🤣🤣 ปล. หนังสือที่หลายท่านป้ายยามาให้ก็ยังไม่ได้สะสม เพราะยังสร้างห้องส่วนตัวไม่เสร็จ ไม่มีที่เก็บ จะหาอีบุ๊กมาอ่าน บางเล่มก็อังกฤษล้วน 🥲 ใจจริงคือ ส่วนตัวเรื่องหนังสือ อยากไปงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติที่กทม. มากกว่านะ เคยไปสองสามครั้งปีก่อนๆ คือเติมไฟ เติมฝันมาก หนังสือลดราคาแม้จะแค่ 20% ก็ใจฟูสุดๆ ปีนี้ถ้ามีอีเว้นตรงกับวันหยุดจะแวะไปให้ได้เลย เพื่อนที่กทม ที่ชอบอ่านหนังสือก็ไม่มี มีแต่เพื่อนชวนเข้าร้านเหล้า เบื่อไลฟ์สไตล์กลางวัน อยากสานฝันวัยเด็ก หวังว่าวาสนา จะสุ่มให้เราได้เจอเพื่อนรสนิยมเดียวกันเพิ่มขึ้นนะ แต่ใดๆทำอะไรก็ต้องใช้เงิน วอลเลตกำลังทำหน้าบึ้งเพราะตัวผอมๆตรงข้ามกับแมวที่เลี้ยง อีกนิดเดียวนะ ชีวิต สู้ต่อไป

อีกมุขนึงได้มาก บอกผู้ชายว่าจะใส่เดรสไปหา สรุปใส่เดรสไปจริง แต่เดรสพูล (เดดพูล) เดี๋ยวเจอกัน เอฟชุดเดดพูล 5555

ขอโทษนะ แต่คำผวนไทยมันตลกมากเลย โคตรจี้ 5555 มีคนโพสว่า เชื้อชาติไม่ได้วัดว่าใครเป็นจีน หน้าตาต่างหาก ผมนี่แหละเจ็ก ของแท้ ต่อจากนั้นมีคนมาเม้นว่า เจ๊กเลี้ยว... สัปดนที่สุด แต่หัวเราะจนหลุดอะ กำลังจะนั่งเงียบๆคนเดียว เข้าบทดราม่า มองฟ้ามองดาวค่ำคืนนี้ ไม่ได้ มู้ดไม่ใช่ 5555555555555 🤣🤣🤣

ตอนนี้มี nostr ที่เดียวที่พอหลบข่าวแปลกๆน่ากลัวๆแบบ พระสีกา เจ๊หงส์กินเรียบ.. สารพัดข่าวบั่นทอนสติ ติ้กต่อกก็เจอแต่ล้างสมอง ค่อยๆอ่านเนื้อหาสาระ อ่านที่ละบรรทัด คิดตามช้าๆ จิตใจเครียดน้อยกว่าเสพของพวกนั้น อย่างมีนัยยะสำคัญ (คิดเอง) #siamstr

ขอบคุณที่ไม่หยุดยั้งในการพัฒนาหนทางการพ้นทุกข์ชั่วคราวของมนุษย์ จากมนุษย์ด้วยกัน ฉันรู้สึกคุ้มค่ามากที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในการสนับสนุนนักพัฒนายา ขอให้บริษัทขึ้นเงินเดือนให้พวกพี่ๆด้วยนะคะ ขอให้มีวันหยุดเยอะๆ อย่าเบิร์นเอ้า ครอบครัวมีความสุข คิดสิ่งใดสมปราถาค่ะ #siamstr #nostr

คนเรานะ ถ้าสมัยเด็กไม่ได้เล่นกับเพื่อนเยอะๆ ตอนโตมาจะไม่เรียนรู้วิธีการเล่นเกม.. เค้าจะรู้แค่ว่า ชนะเท่ากับดี เสียอะไรก็ได้ขอแค่ชนะ รู้สึกชนะทุกเกม ทุกคน จนไม่เหลือใครสักคนให้เล่นด้วย แกก็ค่อยคิดเอาตอนที่ไม่เหลือจริงๆ จะหลงระเริงในตอนนี้ก็ไม่เป็นไร แกยังหนุ่มเกินกว่าจะเข้าใจสิ่งที่เราพูด เราเองก็พึ่งเข้าใจคำว่า สติปัญญาคนพัฒนาได้ แต่ไม่ใช่ทุกคนที่ยินดีจะพัฒนามัน

ตอนที่ได้รักใครสักคนมันดีมากเลยนะ เรารักเขามาก เราเครซี่เขามาก เสมอต้นเสมอปลายมาเป็นปีๆ พอเห็นร่องรอยความรักที่เราเคยให้เขาในโลกออนไลน์ ก็ฉุกคิดว่า เออ ที่ผ่านมาเราทำได้ดีมากแล้วแหละ แม้ว่าปัจจุบันจะไม่เหลืออะไรเลย แต่ก็ไม่เป็นไร ยินดีที่ได้รุ้จัก ยินดีที่ได้เคยร่วมทางกันในช่วงเวลาหนึ่งของชีวิต โชคดีบักหล่า ขอบคุณที่มาเยียวยาจากคนนั้นจนลากยาวมาตั้งนานนะ เกือบได้แต่งงานด้วยกันเหมือนในหนังแล้วด้วย 5555 หนังสือเล่มที่สองมันก็หนักไม่แพ้เล่มแรกเลย - จากเพลงโลโมโซนิค สู่เพลง โพลี่แคท

เวลาผ่านไปยิ่งยินดีที่จะอยู่คนเดียวแบบมีสังคม มีรักก็มีทุกข์ มีรุกต้องมีรับ มีครับต้องมีค่ะ แต่เราน่ะ ไม่มีใคร อยู่ไปวันๆ บ่นอยากมีแฟนประมาณแปดครั้งต่อสัปดาห์ แต่ไม่หาใครทั้งนั้น คนที่จะรักเราจริงมีแค่ลิง เพราะลิงน่ะ จั๊กๆ รักน่ะ จริงๆ #ให้ทายว่าเป็นอะไร

เซ่น 7.7 Lazada หญิงสาวล้มละลายจากทาสการตลาด จวกทุกคนที่ทักให้ประหยัดเงินว่า ไม่อยากให้หนูเปลืองเงินก็ช่วยมาดูแล วิเคราะห์โภชนาการ ทำกับข้าว โอนเงินแล้วก็ช่วยกอดและลูบหัวก่อนนอนด้วยค่ะ ถ้าทำไม่ได้ ไม่ต้องพูดดดดดดด ซื้อแต่ตัวที่จำเป็น สรุป จำเป็นทุกตัว 😵 ไม่ต้องห่วงเรื่องกินเกินนะคะ กินมั่ง ไม่กินมั่ง มีตารางวิตามินในแต่ละอาทิตย์อยู่ค่ะ ขอแค่ผ่านช่วงมหาโหดแห่งการทำงานไปได้ บ. ให้หยุดงานได้ 2 อาทิตย์แน่ะ สู่เพื่อวันหยุดยาว ลุยๆๆๆ จนกว่าจะเป็นอิสระทางการงาน ฉันรอที่จะไปกราวดิ้ง กลิ้งพื้นหญ้ากับแมวที่ฉันรักอยู่นะ #siamstr

#siamstr #food กู้ดดดมอนิ่งงงง ❤️ โจ้กร้อนๆ ไส้กรอกนิดหน่อยกับไข่เป็นพลังงานเบาๆสำหรับเช้าที่สดใส ถ้าไม่ติดขี้เกียจจะรวนหมูใส่เพิ่มละ สมัยประถมก่อนไปโรงเรียน ต้องได้แวะตลาดกินโจ๊กหมูสับ ใส่เครื่องในหมู มีขิง ต้นหอม กระเทียมเจียว อร่อยสุดๆ.. เดี๋ยวนี้ยายคนขายแก่มากแล้ว เลิกขายไปหลายปี พอกินโจ๊กก็คิดถึงแกนะ ไม่ใช่ครอบครัว ไม่ใช่คนรู้จัก แต่แกกลับเป็นส่วนหนึ่งในความทรงจำที่ไม่มีวันจางหาย ระหว่างทางเดินชีวิตเคยเรียกอะไรแบบนั้นว่า คนที่หล่นหายตามกาลเวลา แต่ตอนนี้เรียกใหม่เป็น บุคคลสำคัญที่เป็นส่วนหนึ่งในการเติบโต ไม่มีโจ้กยายในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา ก็อาจจะไม่มีเจ้าพรุนเด็กดีในวันนี้ ขอบคุณผู้ใหญ่ที่หายไปแต่ไม่หายจากความทรงจำนะคะ เช้านี้เลยเป็นเช้าที่อบอุ่นชวนให้คิดถึงวันเก่าๆ เพื่อนๆล่ะคะ มีเหมือนกันไหม ผู้ใหญ่ที่เป็นความทรงจำแสนดีในวัยเด็ก 😊 ปล. รอวิตามินครบทุกตัวจะมารีวิวให้ทุกท่านอ่านนะคะ เพิ่งเคยได้กินจริงจังพบว่ามันแก้ปัญหาสุขภาพได้จริงด้วยแฮะ ทีแรกว่าจะรอเจาะเลือดเช็คก่อน แต่อาการทางกายมันเยอะเลยทดลองดู ถือว่าเป็นการประสบความสำเร็จและชีวิตดีขึ้นค่ะ

เมื่อก่อนตอนเป็นเด็กมีงานอดิเรกชอบ สะสมพลาสเตอร์ยา ต้องมีทุกแบบทุกสี แบบผ้า แบบกันน้ำ ลายต่างๆจากหลายๆร้าน เพราะเราและคนรอบตัวชอบมีบาดแผล.. แต่แก่มาก็เลิกทิ้งหมด อะไรก็เป็นของสิ้นเปลืองไร้สาระ กระทั่งนี่แหละ ทำงานหนักเพื่อตัวเอง ไม่มีใครที่จริงใจมากพอจะสร้างอนาคตร่วมกัน.. รักตัวเองมาก เคยเห็นตัวเองนอนสั่น ร้องไห้ตัวโยนปานจะขาดใจ หน้าตาบวมเหมือนโดนรุมตี แต่ไม่มีแม้ใครสักคนจะได้ยินเสียงร้องไห้ สุดแสนจะหดหู่ ไม่เคยเห็นใครน่าสงสาร น่ากอดปลอบโยนขนาดนั้น ได้แต่งงว่า ทำไมไม่มีใครเห็น ไม่มีใครรับรู้ หรือแม้แต่รับรู้ พวกเขามองผ่านไปได้ยังไง ใจแข็งทอดทิ้งเด็กผู้หญิงที่ต้องการความช่วยเหลือได้ยังไง.. ตอนนี้ไม่งงแล้วล่ะ เข้าใจทุกคน เข้าใจทุกอย่าง ไม่โทษใครเลย แค่กลับมาขำมากกว่าที่งานอดิเรกตอนนี้ดันกลายเป็น กระปุกวิตามินจำนวนมาก เพิ่มขึ้นทุกวัน เพื่อประคองตัวเองให้มีชีวิตรอดต่อไป ทำงานหนักมากๆ เครียดมากๆจนไม่ว่างแม้แต่จะขอเวลาเพื่อตัวเองได้พัก ขออาหารที่ดีพอเพื่อตัวเอง เป็นช่วงเวลาที่ทรหด แต่ไม่ทุกข์ทรมานเท่าเมื่อก่อน ถึงคนที่กำลังเผชิญความยากลำบาก.. อดทนเอาไว้นะ ฟ้าหลังฝนต้องมีอยู่จริง อย่าย่อท้อที่จะสู้กับชีวิต คิดว่าคือคำสาป มันก็คือคำสาป คิดว่ามันคือ บททดสอบ มันก็แค่ถึงเวลาต้องสอบ เหมือนตอนกลางภาค ปลายภาคนั่นแหละ เข้าระบบทาสมาเป็นสิบๆปี ตอนนี้จะยังเป็นทาสทุนนิยมอยู่ก็ไม่เป็นไรนะ ลำบากก็ไม่ได้ลำบากคนเดียวหรอก มีคนลำบากไม่ต่างกันอีกมากมาย แค่เขาอาจไม่ได้เอาความทุกข์มาพ่นให้เรารับรู้เฉยๆ มีกำลังใจเข้าไว้นะ.. สู้ๆนะ ทั้งตัวเองและใครสักคนที่หลงมาอ่าน

#จดหมายเหตุเพื่อความคิดถึง คิดถึงๆๆ จมอยู่กับความคิดถึงที่ไม่มีอยู่จริง คุณยังคงอยู่ในความฝัน คุณยังคงหล่อเหลาและแสนดีเสมอ การจากไปของคุณทำให้ฉันเจ็บปวด แต่ก็เติบโตขึ้นมากแม้จะไม่ได้ต้องการเลือกแบบนี้ วันนี้ขอสารภาพว่าเป็นวันที่คิดถึงคุณมากๆ ยิ่งต้องยอมรับความจริงว่าไม่มีคุณอีกแล้วมันน่าคิดถึงขนาดไหน ไม่รู้ว่าคุณไม่อยู่ดาวดวงไหน แต่ฉันคิดถึงคุณเหลือเกิน มีแค่ความคิดถึงที่คุณทิ้งไว้ให้ นอกนั้นไม่เหลืออะไรเลย ฉันเข้มแข็งขึ้นมาก เก่งขึ้นมาก แต่ฉันก็ยังยืนยันว่าแม้มีคุณอยู่ ฉันก็จะเป็นคนเข้มแข็งและเก่งได้อยู่ดี ไม่เห็นความจำเป็นต้องเสียคุณไปเลย ต้องไว้อาลัยครั้งที่เท่าไหร่ถึงจะเลิกคิดถึงคุณ ผู้ไม่มีซึ่งตัวตนบนโลกความเป็นจริงอีกแล้ว แม้ฉันจะยอมรับได้ในที่สุดเรื่องการจากไปของคุณ แต่คุณไม่เคยหายไปจากในหัวใจ ฉันเป็นเด็กดี ฉันพยายามมากมาย แต่นี่เป็นอีกครั้งที่แม้พยายามก็ไม่อาจห้ามการมีอยู่หรือจากไปของใครได้ ฉันทำอะไรไม่ได้เลย แม้เต็มความสามารถ การไม่มีเลย มันเจ็บปวด แต่การเคยมี การเคยได้รู้จักความรู้สึกสุข แล้วหายไปไม่ยั่งยืน มันเจ็บยิ่งกว่า ชนิดที่ว่าแม้ตอนตื่นเข้มแข็งแค่ไหน คุณยังไปโผล่ในฝันให้ฉันอยากกอดอยู่ดี ในวันนี้ฉันลองกอด ได้รับกำลังใจมากมาย แต่กลับไม่เคยสงบและเติมเต็มได้แบบคุณ.. มันอาจจะมีใครสักคนอีกก็ได้ที่จะล้มแชมป์คุณ แต่ ณ ปัจจุบัน คุณยังคงมีความหมายกับฉันเสมอ เป็นคุณนี่โชคดีจัง ที่ได้ไปก่อน คุณหายไปยังที่ที่คุณไม่ต้องรู้สึกคิดถึงแบบฉัน แต่ว่าคุณไปไหนอะ คุณหายไปโดยไม่บอก ไม่มีอะไรเหลือนอกจากความทรงจำ เหมือนทุกอย่างเป็นแค่ความฝัน เพลงที่แต่งให้คุณยังไม่จบเลย ไม่อยู่ต่ออีกสักหน่อยเพื่อรอฟังล่ะ เพลงรักที่หวานที่สุดในตอนนั้น ตอนนี้มันกลายเป็นเพลงอกหักไปแล้วเนี่ย ฉันโตจนดื่มเบียร์ ดื่มกาแฟขมๆด้วยสีหน้าเรียบเฉยได้แล้ว ฉันอาบน้ำเย็นๆที่คุณชอบแกล้ง ฉันกินอาหารที่คุณชอบกิน นั่นทำให้รู้ว่าคุณยังคงมีเศษเสี้ยวที่อยู่กับฉัน เมื่อวานที่บ้านมีพี่ชายล้มหัวฟาดประตูในห้องแล้วเป็นแบบคุณ ไม่น่าเชื่อว่าแม้จะมีอาการ PTSD จากการสนใจคุณน้อยลงในครั้งนั้น ครั้งนี้ฉันสามารถมีสติมากพอที่จะปฐมพยาบาลเขา ตั้งแต่ล้มจนกระทั่งเรียกคนอื่นมาช่วยเลยนะ เขียนมาถึงตรงนี้ก็ไม่รู้จะเขียนอะไรต่อ น้ำตาที่เริ่มหยดตั้งแต่อักษรแรกเริ่มแห้งแล้ว คำสุดท้ายที่จะบอกคงเป็น ขอบคุณที่เป็นส่วนหนึ่งในการเติบโตของฉัน ทั้งสุขและทุกข์ที่ไม่สามาาถหาได้จากคนอื่น มันพิเศษมากจริงๆ คิดถึงยิ่ง อาลัยยิ่ง เด็กหนุ่มผู้ที่ข้าพเจ้าเคยเชื่อในตัวเขายิ่งกว่าความจริงใดบนโลก.

ความเงียบ.. ช่วยเยียวยาได้มากกว่าความโดดเดี่ยว วันนี้พรุนอย่างจะพูดถึงเส้นบางๆระหว่างการเงียบค่ะ ในบางครั้งเรารู้สึกว่าการเงียบ คือ ตวามเหงาและโดดเดี่ยว ไร้ซึ่งผู้คนที่จะช่วยเยียวยาเราในวันที่รู้สึกถึงความทุกข์ใจ แต่อีกฟากฝั่ง ความเงียบ คือ ความสงบที่เราอาจหาได้ยากจากที่ไหน.. วันทั้งวันพบเจอผู้คน พบเจอข้อมูลข่าวสารมากมายเข้ามาในสมอง สำหรับคนที่เซ้นสิทีฟ ความวุ่นวาย มากมายโดยผู้คนกลับทำให้รู้สึกโดดเดี่ยวเสียยิ่งกว่า การเงียบๆ ไม่ต้องพูดกับใคร ไม่ต้องคิดอะไร แค่นั่งเงียบๆ หายใจลึกๆแบบสุดปอด เป็นการพักผ่อนที่ดีรองจากการนอนหลับ การนอนโดยไม่ได้ปลดเปลื้องซึ่งข้อมูลต่างๆ ส่งผลต่อคุณภาพการนอน ตั้งแต่การนอนหลับลงยาก กระทั่งหลับไปแล้วยังฝันถึงความเครียดต่างๆที่เราพบเจอ หรือเก็บกดไว้ในหัวใจ เพราะเราหนีความจริงไม่ได้.. ความเครียดจึงไม่หนีออกจากเราไปหากเราไม่หยุด เงียบ แล้วทำความเข้าใจกับมัน ระบบสายตาของเราเป็นอย่างไร ระบบการหายใจเป็นอย่างไร ประสาทการรับรู้ร้อน เย็น เจ็บปวด หิว ง่วง สามารถรับรู้ได้ง่ายขึ้นเมื่อเราอยู่กับตัวเองเงียบๆ ถามว่าจะรู้ไปทำไมน่ะเหรอ? รู้เพื่อตอบสนองความต้องการพื้นฐานของร่างกาย กระทั่งรู้ไปยังจิตวิญญาณของตนเองว่า เราต้องการอะไรกันแน่ แท้จริงแล้วอะไร "จำเป็น" สำหรับเรากันแน่ ของพวกนี้เป็นสิ่งที่วัยก่อน 18 ปีไม่เคยจะเข้าใจ ไม่สนใจด้วยซ้ำว่า ทำไมต้องมานั่งสมาธิ กราวดิ่ง นู่นนั่นนี่.. ตอนเด็กมีพลังชีวิต พลังฟื้นฟูเยอะมากนะ มากจนใช้ไปซะเต็มกราฟ เล่นเกม กินขนม นอนดึก สารพัดอย่างจนคนที่โตกว่าบอกว่า เดี๋ยวหลัง 25 เอ็งรู้และโดนเอาคืนแน่ กว่าจะรู้ก็สมพรปากเขาแหละ หลัง 25 จริง หลังการอยู่ท่ามกลางคนมากมายที่มากกว่าคนในบ้าน ญาติพี่น้อง อยากจะบอกให้ทุกคนหยุดพูด แต่ก็ทำไม่ได้ พลังแห่งการเงียบและหยุด มันวิเศษกว่าที่ตอนเด็กคิดไว้มาก ยินดีที่ได้พบมุมมองใหม่เกี่ยวกับความเงียบ ยินดีที่ได้มีเวลา เลิกรับรู้ข่าวสาร เรื่องราวที่เกี่ยวบ้าง ไม่เกี่ยวบ้างกับตัวเอง รู้เยอะมันก็ดี... แต่บางครั้งไม่ต้องรู้อะไรก็ดีเหมือนกัน วัวไม่ขยับดีค่ะ ทุกคน 🙏ขอให้พานพบแต่เสียงทำจำเป็นต้องรับฟัง ข้อมูลที่ควรรู้ ไม่รู้ก็โง่ รู้มากก็บ้า #siamstr

เวลาจะดูว่าเขาเป็นคนนิสัยยังไง อาจจะดูยาก เพราะเมื่อคนเรามีสติ การปั้นแต่งอะไรมันก็ไม่ยากเกินความสามารถมนุษย์.. แต่ครั้นเมื่อเขา ทุกข์ยากที่สุด เมื่อเขาสุขสบายที่สุด และเมื่อเขาเมา สิ่งที่เขาปั้นแต่งไว้ย่อมหลุดล่อนกล้อนออกมาให้เห็นถึงเนื้อในที่ซ่อนไว้ . . . แต่การดูคน ก็ยังไม่สามารถตัดสินเขาได้นะ ปัจจัยภายนอกกระทบเขา รวมถึงตัวตนของเขามันยากแท้หยั่งถึง บางคนยังไม่รู้ตัวเลยว่าแท้จริง ตัวเองเป็นอย่างไร #siamstr

#siamstr #nostr ข้อคิดสะกิดใจวันนี้ขอเสนอ ประโยคเด็ด "เธอชอบที่ตัวเองมีนม หรือ ชอบที่คนอื่นชอบที่ตัวเองมีนม?" ไปอ่านบทความนึงมาเกี่ยวกับการรักตัวเองที่อ้างอิงจากหนังเรื่องหนึ่ง เราก็มาสะกิดใจถึงตัวตนของเราว่า จริงๆแล้วเราชอบที่เราเป็นแบบนี้ หรือ ชอบที่จะเป็นในแบบที่สังคมอยากให้เป็นแล้วได้รับการยอมรับ? ในเลเวลความยากง่ายการตามใจสังคมเป็นสิ่งที่ยากกว่ามาก แต่เรามักเลือกในสิ่งนั้นเพียงเพราะ การถูกยอมรับโดยคนหมู่มาก หรือใครสักคน มันมีอิมแพ็คกว่าการยอมรับตัวเอง การพูดในหัวว่า ฉันภูมิใจที่ตัวเองเป็นแบบนี้ บางครั้งเสียงในหัวไม่ได้แข็งแกร่งพอ เมื่อโดนไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้ หรืออาจจะเป็นคนที่รู้จักกันดี พูดใส่ว่า "เธอไม่น่าภูมิใจ เธอไม่ดีพอ" สมองมันก็ช็อต ก็จะคิดต่อว่า เนี่ย เขาไม่ยอมรับเรา เราไม่ดีพอตามที่เขาพูดรึเปล่านะ แล้วก็ไปเรื่อยเลยทีนี้ แม้จะโตมาในครอบครัวที่น่ารัก ช่วยเสริมสร้างความแข็งแกร่งแค่ไหน ชีวิตคนเรามันมีช่องโหว่เสมอ และเมื่อเราอ่อนแอ เราก็จะถูกทำลาย การกลับมาค่อยๆคิด เชื่อมโยงกับตัวเองอีกครั้งถึงคำพูด การกระทำ ปฏิกริยามากมายจากภายนอก ทำให้เราหลับตานึกไปถึงตอนตัวเองยังเป็นเด็ก ในช่วงที่ไม่มีเทคโนโลยีมากนัก ไม่ค่อยมีผู้คนพบเห็น เข้าถึง และตัดสินเรา เรามีความสุขมากเลยนะ ไม่ใช่จากการไม่ฉลาดเท่าเด็กบ้านนู้น ไม่ใช่จากการหน้าตาตามพิมพ์นิยม แต่ความสุขมันง่ายแค่ เราไม่ต้องไปตัดสินอะไรกระทั่งตัวเอง ใครจะเป็นอย่างไร ไม่ได้รับรู้มีเฟสบุ๊คโพสอวด วนมาที่การยอมรับ. กว่าจะรู้ตัวก็ผ่านอะไรมามากว่า เมื่อเราปล่อยทางที่ยาก อย่างการพยายามเป็นที่ยอมรับในสังคม มาเป็นการไม่ต้องพยายาม แค่ใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองอยากจะเป็นจริงๆ ยอมรับตัวเองว่าเป็นแบบนี้แหละ การมีนมที่สวย ใหญ่ เด้งดึ๋ง แล้วดึงดูดผู้ชายมากมายเพื่อให้ยอมรับ กับการที่ธรรมชาติให้มาแบบนี้ มีนมเหมือนถ้วยหนมครก แก่ตัวหน่อยก็ยานห้อยเป็นถุงกาแฟ อาจจะมีหรือไม่มีใครชอบก็ได้ แต่ไม่เคยปวดหลังจากการแบกนมเด้งดึ๋ง ทุกอย่างมีข้อดีข้อเสียนะ ใช่ว่าสังคมจะโอบอุ้มยอมรับเราซะทั้งหมด แต่ตัวเรานี่สิ เลือกยอมรับตัวเองแบบไหน บางปีสังคมจะบอกว่านมใหญ่ดี บางปีก็จะบอกว่านมเล็กดี ทุกอย่างผันไปตามการเวลา แต่ทุกๆปีที่เราอยู่กับตัวเอง เราเห็นสังขาร เห็นสภาพที่ไม่ยั่งยืนนี้ไปทุกวัน เรามีความสุขไหมอะ ถ้าแค่ยอมรับตัวเอง เราก็มีความสุขได้ทุกปีโดยไม่ต้องเปลี่ยนอะไรเลยนะ? เมื่อเราเป็นทีมเดียวกับตัวเอง ยอมรับตัวเอง นั่นจะเป็นความสุขที่ยั่งยืนกว่าหรือเปล่า? ไม่ได้จะขัดคนที่มีความสุขไปกับช่วงชีวิตในแต่ละวัยนะ เพียงแค่มาตกตะกอนกับตัวเองเฉยๆว่า ที่ผ่านมาเคยไม่ภูมิใจ เคยไม่ยอมรับตัวเอง จากเสียงที่อยู่ข้างนอก แล้วชีวิตก็ไม่เคยสุขสงบ ต้องเหนื่อยเพื่อเอาใจสิ่งแวดล้อม และหาตัวตนของตัวเองไม่เจอ เพราะประโยคที่ว่า "เธอชอบที่ตัวเองมีนม หรือ ชอบที่คนอื่นชอบที่ตัวเองมีนม?" แค่นี้แหละ เข้าใจปิ้ง!! ทันทีว่า จริงอย่างที่หลายคนพูด เราเอาใจคนอื่นไปตลอดไม่ได้หรอก ความสุขที่ต้องรอให้คนอื่นมายอมรับเรา มันยากมันเหนื่อย ทุกอย่างมันจะสิ้นสุด จะจบง่ายๆ แค่เพราะ เรายอมรับตัวเอง มองตัวเองในแง่ที่ไม่ใช่คนอื่นตัดสิน.. มองตัวเองเข้าไปให้ลึกถึงแก่นแท้ว่า การได้รับโอกาสมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ เพื่อเป็นในสิ่งที่ใครอยากให้เป็น หรือ เพื่อเป็นไปตามเจตจำนงของตัวเอง เราคงไม่มีสติไปได้ทุกนาที 365 วันต่อปีหรอก แต่ถ้าสามารถยอมรับได้ว่า เออ มันก็เป็นแบบนี้แหละ แต่แล้วไงล่ะ แล้วมันตัน.. บางทีนั่นอาจเป็นคำตอบ เช่น มีคนมาบอกว่า ถ้าเธอนมใหญ่ ป่านนี้เธอมีผัวไปแล้ว ถ้าไม่มีสติก็คงเจ็บใจว่า ไอ่คนนี้ไม่ยอมรับเรา สังคมไม่ยอมรับเราที่เรานมเล็ก.. แต่เมื่อหยุด.. และมีสติ นึกถึงการยอมรับตัวเอง เราก็จะได้เกราะป้องกันที่ว่า เออ ใช่นมเล็กน่ะใช่ แต่ไอ้ไม่มีผัวเนี่ย จริงรึ? นมเล็กก็เป็นแบบนี้แหละ แต่แล้วไง ถ้ามีแล้วจะมีผัวจริงรึ แล้วจะได้ผัวดีรึ.. คนพูดตอบต่อไม่ได้แน่ และพอตอบไม่ได้ นั่นแหละ จบแค่นั้น จบซึ่งการสนทนาที่ไร้ค่า ชีวิตดำเนินต่อด้วยการยอมรับตัวเอง ไม่ต้องถึงขั้นภูมิใจในการนมเล็กก็ได้ แต่แค่รู้ว่า การพอใจจะนมเล็ก หรือ พอใจจะนมใหญ่ ไม่ใช่เล็กหรือใหญ่ เพราะใครบอก แต่เพราะพอใจในตัวเอง ง่ายๆแค่นั้นเลย

พยายามผลิต passive in come แล้วรู้ซึ้งถึงคุณค่าเลยว่า แต่ละวินาทีที่ผลิตมันออกมาไม่ได้ง่ายเหมือนปลูกต้นไผ่แล้วไม่ยอมโต แต่ก็จะผลิตต่อไปคิดซะว่าปลูกต้นไม้ทิ้งไว้ ถ้าไม่ตายก็ได้กินผลแหละ 555

รีวิว ก๋วยจั๊บสำเร็จรูป สุดยอดนวัตกรรมเหมือนยืมมาจากโดเรม่อนนนนน 🎉 วันนี้ได้รูปมาเยอะเลยตั้งแต่ซองยันต้มเสร็จ เป็นความอเมซซิ่งที่แท้ทรู หวังว่ารีวิวตรงนี้คงไม่โดนฟ้องอะไรนะคะ 555 ค่อยๆไล่ดูทีละรูปก็ได้ แต่ก็ไม่มีอะไรนอกจากพลิกดูวิธีทำหลังซอง ตอนแกะออกมาก็ไร้ซึ่งสารอาหาร แป้งล้วนๆ นัมเบอร์วัน รสชาติเครื่องปรุงก็แปลกดี ทีแรกเห็นเขียนว่า มีเครื่องปรุงกะไก่ สรุปเทลงหม้อ ไม่มีไก่ค่าาา 🥲🥲 ไอ่เส้นแผ่นแข็งๆนี่เจ๋งดี ต้มแค่สองนาที คนๆหน่อยก็ม้วนงอแบบที่ซองว่าไว้ แต่รสชาติของซุปอร่อยขึ้นก็ต่อเมื่อใส่น้ำมันกระเทียมลงไป ถือว่าเหมาะมากกับชีวิตที่ไม่สะดวกเข้าร้านก๋วยจั้บ แต่ถ้าคนสะดวกแนะนำไปร้านก๋วยจั้บเถอะค่ะ มันแทนไม่ได้หรอก กินให้หายอยากก็ไม่ใช่ กลิ่น รสสัมผัสมันต่างกันทุกแง่ แต่ไม่ใช่ว่าไม่อร่อยนะคะ มันอร่อย แต่มันไม่ใช่.. สรุปรีวิว มอบดวงดาวแด่อาหารกึ่งสำเร็จ ที่ ⭐⭐ ดาวพอ หัก 1 ดาวจากการต้องต้มหม้อเท่านั้น ใส่เวฟแล้วไม่ได้ ไม่สะดวกมากพอ หักอีก 1 ดาว จากหลังซองบอกว่ามีไก่ แต่ไม่มี หักดาวสุดท้าย เพราะ ยังแทนอาหารกึ่งสำเร็จตัวอื่นไม่ได้จริง ปล. รีวิวนี้เป็นเพียงรีวิว ที่อยู่ภายใต้พื้นฐานอคติของหญิงท่านหนึ่ง ไม่แนะนำให้ใช้อ้างอิงในการตัดสินใจซื้อสินค้าชิ้นนี้ ลิ้นใครก็ลิ้นมัน ไม่เชื่อก็ซื้อมาลองก่อน อย่าไปเชื่อรีวิวให้มาก ทั้งอวยและติ