#siamstr #food กู้ดดดมอนิ่งงงง ❤️ โจ้กร้อนๆ ไส้กรอกนิดหน่อยกับไข่เป็นพลังงานเบาๆสำหรับเช้าที่สดใส ถ้าไม่ติดขี้เกียจจะรวนหมูใส่เพิ่มละ สมัยประถมก่อนไปโรงเรียน ต้องได้แวะตลาดกินโจ๊กหมูสับ ใส่เครื่องในหมู มีขิง ต้นหอม กระเทียมเจียว อร่อยสุดๆ.. เดี๋ยวนี้ยายคนขายแก่มากแล้ว เลิกขายไปหลายปี พอกินโจ๊กก็คิดถึงแกนะ ไม่ใช่ครอบครัว ไม่ใช่คนรู้จัก แต่แกกลับเป็นส่วนหนึ่งในความทรงจำที่ไม่มีวันจางหาย ระหว่างทางเดินชีวิตเคยเรียกอะไรแบบนั้นว่า คนที่หล่นหายตามกาลเวลา แต่ตอนนี้เรียกใหม่เป็น บุคคลสำคัญที่เป็นส่วนหนึ่งในการเติบโต ไม่มีโจ้กยายในช่วงเวลาหลายปีที่ผ่านมา ก็อาจจะไม่มีเจ้าพรุนเด็กดีในวันนี้ ขอบคุณผู้ใหญ่ที่หายไปแต่ไม่หายจากความทรงจำนะคะ เช้านี้เลยเป็นเช้าที่อบอุ่นชวนให้คิดถึงวันเก่าๆ เพื่อนๆล่ะคะ มีเหมือนกันไหม ผู้ใหญ่ที่เป็นความทรงจำแสนดีในวัยเด็ก 😊 ปล. รอวิตามินครบทุกตัวจะมารีวิวให้ทุกท่านอ่านนะคะ เพิ่งเคยได้กินจริงจังพบว่ามันแก้ปัญหาสุขภาพได้จริงด้วยแฮะ ทีแรกว่าจะรอเจาะเลือดเช็คก่อน แต่อาการทางกายมันเยอะเลยทดลองดู ถือว่าเป็นการประสบความสำเร็จและชีวิตดีขึ้นค่ะ

เมื่อก่อนตอนเป็นเด็กมีงานอดิเรกชอบ สะสมพลาสเตอร์ยา ต้องมีทุกแบบทุกสี แบบผ้า แบบกันน้ำ ลายต่างๆจากหลายๆร้าน เพราะเราและคนรอบตัวชอบมีบาดแผล.. แต่แก่มาก็เลิกทิ้งหมด อะไรก็เป็นของสิ้นเปลืองไร้สาระ กระทั่งนี่แหละ ทำงานหนักเพื่อตัวเอง ไม่มีใครที่จริงใจมากพอจะสร้างอนาคตร่วมกัน.. รักตัวเองมาก เคยเห็นตัวเองนอนสั่น ร้องไห้ตัวโยนปานจะขาดใจ หน้าตาบวมเหมือนโดนรุมตี แต่ไม่มีแม้ใครสักคนจะได้ยินเสียงร้องไห้ สุดแสนจะหดหู่ ไม่เคยเห็นใครน่าสงสาร น่ากอดปลอบโยนขนาดนั้น ได้แต่งงว่า ทำไมไม่มีใครเห็น ไม่มีใครรับรู้ หรือแม้แต่รับรู้ พวกเขามองผ่านไปได้ยังไง ใจแข็งทอดทิ้งเด็กผู้หญิงที่ต้องการความช่วยเหลือได้ยังไง.. ตอนนี้ไม่งงแล้วล่ะ เข้าใจทุกคน เข้าใจทุกอย่าง ไม่โทษใครเลย แค่กลับมาขำมากกว่าที่งานอดิเรกตอนนี้ดันกลายเป็น กระปุกวิตามินจำนวนมาก เพิ่มขึ้นทุกวัน เพื่อประคองตัวเองให้มีชีวิตรอดต่อไป ทำงานหนักมากๆ เครียดมากๆจนไม่ว่างแม้แต่จะขอเวลาเพื่อตัวเองได้พัก ขออาหารที่ดีพอเพื่อตัวเอง เป็นช่วงเวลาที่ทรหด แต่ไม่ทุกข์ทรมานเท่าเมื่อก่อน ถึงคนที่กำลังเผชิญความยากลำบาก.. อดทนเอาไว้นะ ฟ้าหลังฝนต้องมีอยู่จริง อย่าย่อท้อที่จะสู้กับชีวิต คิดว่าคือคำสาป มันก็คือคำสาป คิดว่ามันคือ บททดสอบ มันก็แค่ถึงเวลาต้องสอบ เหมือนตอนกลางภาค ปลายภาคนั่นแหละ เข้าระบบทาสมาเป็นสิบๆปี ตอนนี้จะยังเป็นทาสทุนนิยมอยู่ก็ไม่เป็นไรนะ ลำบากก็ไม่ได้ลำบากคนเดียวหรอก มีคนลำบากไม่ต่างกันอีกมากมาย แค่เขาอาจไม่ได้เอาความทุกข์มาพ่นให้เรารับรู้เฉยๆ มีกำลังใจเข้าไว้นะ.. สู้ๆนะ ทั้งตัวเองและใครสักคนที่หลงมาอ่าน

#จดหมายเหตุเพื่อความคิดถึง คิดถึงๆๆ จมอยู่กับความคิดถึงที่ไม่มีอยู่จริง คุณยังคงอยู่ในความฝัน คุณยังคงหล่อเหลาและแสนดีเสมอ การจากไปของคุณทำให้ฉันเจ็บปวด แต่ก็เติบโตขึ้นมากแม้จะไม่ได้ต้องการเลือกแบบนี้ วันนี้ขอสารภาพว่าเป็นวันที่คิดถึงคุณมากๆ ยิ่งต้องยอมรับความจริงว่าไม่มีคุณอีกแล้วมันน่าคิดถึงขนาดไหน ไม่รู้ว่าคุณไม่อยู่ดาวดวงไหน แต่ฉันคิดถึงคุณเหลือเกิน มีแค่ความคิดถึงที่คุณทิ้งไว้ให้ นอกนั้นไม่เหลืออะไรเลย ฉันเข้มแข็งขึ้นมาก เก่งขึ้นมาก แต่ฉันก็ยังยืนยันว่าแม้มีคุณอยู่ ฉันก็จะเป็นคนเข้มแข็งและเก่งได้อยู่ดี ไม่เห็นความจำเป็นต้องเสียคุณไปเลย ต้องไว้อาลัยครั้งที่เท่าไหร่ถึงจะเลิกคิดถึงคุณ ผู้ไม่มีซึ่งตัวตนบนโลกความเป็นจริงอีกแล้ว แม้ฉันจะยอมรับได้ในที่สุดเรื่องการจากไปของคุณ แต่คุณไม่เคยหายไปจากในหัวใจ ฉันเป็นเด็กดี ฉันพยายามมากมาย แต่นี่เป็นอีกครั้งที่แม้พยายามก็ไม่อาจห้ามการมีอยู่หรือจากไปของใครได้ ฉันทำอะไรไม่ได้เลย แม้เต็มความสามารถ การไม่มีเลย มันเจ็บปวด แต่การเคยมี การเคยได้รู้จักความรู้สึกสุข แล้วหายไปไม่ยั่งยืน มันเจ็บยิ่งกว่า ชนิดที่ว่าแม้ตอนตื่นเข้มแข็งแค่ไหน คุณยังไปโผล่ในฝันให้ฉันอยากกอดอยู่ดี ในวันนี้ฉันลองกอด ได้รับกำลังใจมากมาย แต่กลับไม่เคยสงบและเติมเต็มได้แบบคุณ.. มันอาจจะมีใครสักคนอีกก็ได้ที่จะล้มแชมป์คุณ แต่ ณ ปัจจุบัน คุณยังคงมีความหมายกับฉันเสมอ เป็นคุณนี่โชคดีจัง ที่ได้ไปก่อน คุณหายไปยังที่ที่คุณไม่ต้องรู้สึกคิดถึงแบบฉัน แต่ว่าคุณไปไหนอะ คุณหายไปโดยไม่บอก ไม่มีอะไรเหลือนอกจากความทรงจำ เหมือนทุกอย่างเป็นแค่ความฝัน เพลงที่แต่งให้คุณยังไม่จบเลย ไม่อยู่ต่ออีกสักหน่อยเพื่อรอฟังล่ะ เพลงรักที่หวานที่สุดในตอนนั้น ตอนนี้มันกลายเป็นเพลงอกหักไปแล้วเนี่ย ฉันโตจนดื่มเบียร์ ดื่มกาแฟขมๆด้วยสีหน้าเรียบเฉยได้แล้ว ฉันอาบน้ำเย็นๆที่คุณชอบแกล้ง ฉันกินอาหารที่คุณชอบกิน นั่นทำให้รู้ว่าคุณยังคงมีเศษเสี้ยวที่อยู่กับฉัน เมื่อวานที่บ้านมีพี่ชายล้มหัวฟาดประตูในห้องแล้วเป็นแบบคุณ ไม่น่าเชื่อว่าแม้จะมีอาการ PTSD จากการสนใจคุณน้อยลงในครั้งนั้น ครั้งนี้ฉันสามารถมีสติมากพอที่จะปฐมพยาบาลเขา ตั้งแต่ล้มจนกระทั่งเรียกคนอื่นมาช่วยเลยนะ เขียนมาถึงตรงนี้ก็ไม่รู้จะเขียนอะไรต่อ น้ำตาที่เริ่มหยดตั้งแต่อักษรแรกเริ่มแห้งแล้ว คำสุดท้ายที่จะบอกคงเป็น ขอบคุณที่เป็นส่วนหนึ่งในการเติบโตของฉัน ทั้งสุขและทุกข์ที่ไม่สามาาถหาได้จากคนอื่น มันพิเศษมากจริงๆ คิดถึงยิ่ง อาลัยยิ่ง เด็กหนุ่มผู้ที่ข้าพเจ้าเคยเชื่อในตัวเขายิ่งกว่าความจริงใดบนโลก.

ความเงียบ.. ช่วยเยียวยาได้มากกว่าความโดดเดี่ยว วันนี้พรุนอย่างจะพูดถึงเส้นบางๆระหว่างการเงียบค่ะ ในบางครั้งเรารู้สึกว่าการเงียบ คือ ตวามเหงาและโดดเดี่ยว ไร้ซึ่งผู้คนที่จะช่วยเยียวยาเราในวันที่รู้สึกถึงความทุกข์ใจ แต่อีกฟากฝั่ง ความเงียบ คือ ความสงบที่เราอาจหาได้ยากจากที่ไหน.. วันทั้งวันพบเจอผู้คน พบเจอข้อมูลข่าวสารมากมายเข้ามาในสมอง สำหรับคนที่เซ้นสิทีฟ ความวุ่นวาย มากมายโดยผู้คนกลับทำให้รู้สึกโดดเดี่ยวเสียยิ่งกว่า การเงียบๆ ไม่ต้องพูดกับใคร ไม่ต้องคิดอะไร แค่นั่งเงียบๆ หายใจลึกๆแบบสุดปอด เป็นการพักผ่อนที่ดีรองจากการนอนหลับ การนอนโดยไม่ได้ปลดเปลื้องซึ่งข้อมูลต่างๆ ส่งผลต่อคุณภาพการนอน ตั้งแต่การนอนหลับลงยาก กระทั่งหลับไปแล้วยังฝันถึงความเครียดต่างๆที่เราพบเจอ หรือเก็บกดไว้ในหัวใจ เพราะเราหนีความจริงไม่ได้.. ความเครียดจึงไม่หนีออกจากเราไปหากเราไม่หยุด เงียบ แล้วทำความเข้าใจกับมัน ระบบสายตาของเราเป็นอย่างไร ระบบการหายใจเป็นอย่างไร ประสาทการรับรู้ร้อน เย็น เจ็บปวด หิว ง่วง สามารถรับรู้ได้ง่ายขึ้นเมื่อเราอยู่กับตัวเองเงียบๆ ถามว่าจะรู้ไปทำไมน่ะเหรอ? รู้เพื่อตอบสนองความต้องการพื้นฐานของร่างกาย กระทั่งรู้ไปยังจิตวิญญาณของตนเองว่า เราต้องการอะไรกันแน่ แท้จริงแล้วอะไร "จำเป็น" สำหรับเรากันแน่ ของพวกนี้เป็นสิ่งที่วัยก่อน 18 ปีไม่เคยจะเข้าใจ ไม่สนใจด้วยซ้ำว่า ทำไมต้องมานั่งสมาธิ กราวดิ่ง นู่นนั่นนี่.. ตอนเด็กมีพลังชีวิต พลังฟื้นฟูเยอะมากนะ มากจนใช้ไปซะเต็มกราฟ เล่นเกม กินขนม นอนดึก สารพัดอย่างจนคนที่โตกว่าบอกว่า เดี๋ยวหลัง 25 เอ็งรู้และโดนเอาคืนแน่ กว่าจะรู้ก็สมพรปากเขาแหละ หลัง 25 จริง หลังการอยู่ท่ามกลางคนมากมายที่มากกว่าคนในบ้าน ญาติพี่น้อง อยากจะบอกให้ทุกคนหยุดพูด แต่ก็ทำไม่ได้ พลังแห่งการเงียบและหยุด มันวิเศษกว่าที่ตอนเด็กคิดไว้มาก ยินดีที่ได้พบมุมมองใหม่เกี่ยวกับความเงียบ ยินดีที่ได้มีเวลา เลิกรับรู้ข่าวสาร เรื่องราวที่เกี่ยวบ้าง ไม่เกี่ยวบ้างกับตัวเอง รู้เยอะมันก็ดี... แต่บางครั้งไม่ต้องรู้อะไรก็ดีเหมือนกัน วัวไม่ขยับดีค่ะ ทุกคน 🙏ขอให้พานพบแต่เสียงทำจำเป็นต้องรับฟัง ข้อมูลที่ควรรู้ ไม่รู้ก็โง่ รู้มากก็บ้า #siamstr

เวลาจะดูว่าเขาเป็นคนนิสัยยังไง อาจจะดูยาก เพราะเมื่อคนเรามีสติ การปั้นแต่งอะไรมันก็ไม่ยากเกินความสามารถมนุษย์.. แต่ครั้นเมื่อเขา ทุกข์ยากที่สุด เมื่อเขาสุขสบายที่สุด และเมื่อเขาเมา สิ่งที่เขาปั้นแต่งไว้ย่อมหลุดล่อนกล้อนออกมาให้เห็นถึงเนื้อในที่ซ่อนไว้ . . . แต่การดูคน ก็ยังไม่สามารถตัดสินเขาได้นะ ปัจจัยภายนอกกระทบเขา รวมถึงตัวตนของเขามันยากแท้หยั่งถึง บางคนยังไม่รู้ตัวเลยว่าแท้จริง ตัวเองเป็นอย่างไร #siamstr

#siamstr #nostr ข้อคิดสะกิดใจวันนี้ขอเสนอ ประโยคเด็ด "เธอชอบที่ตัวเองมีนม หรือ ชอบที่คนอื่นชอบที่ตัวเองมีนม?" ไปอ่านบทความนึงมาเกี่ยวกับการรักตัวเองที่อ้างอิงจากหนังเรื่องหนึ่ง เราก็มาสะกิดใจถึงตัวตนของเราว่า จริงๆแล้วเราชอบที่เราเป็นแบบนี้ หรือ ชอบที่จะเป็นในแบบที่สังคมอยากให้เป็นแล้วได้รับการยอมรับ? ในเลเวลความยากง่ายการตามใจสังคมเป็นสิ่งที่ยากกว่ามาก แต่เรามักเลือกในสิ่งนั้นเพียงเพราะ การถูกยอมรับโดยคนหมู่มาก หรือใครสักคน มันมีอิมแพ็คกว่าการยอมรับตัวเอง การพูดในหัวว่า ฉันภูมิใจที่ตัวเองเป็นแบบนี้ บางครั้งเสียงในหัวไม่ได้แข็งแกร่งพอ เมื่อโดนไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้ หรืออาจจะเป็นคนที่รู้จักกันดี พูดใส่ว่า "เธอไม่น่าภูมิใจ เธอไม่ดีพอ" สมองมันก็ช็อต ก็จะคิดต่อว่า เนี่ย เขาไม่ยอมรับเรา เราไม่ดีพอตามที่เขาพูดรึเปล่านะ แล้วก็ไปเรื่อยเลยทีนี้ แม้จะโตมาในครอบครัวที่น่ารัก ช่วยเสริมสร้างความแข็งแกร่งแค่ไหน ชีวิตคนเรามันมีช่องโหว่เสมอ และเมื่อเราอ่อนแอ เราก็จะถูกทำลาย การกลับมาค่อยๆคิด เชื่อมโยงกับตัวเองอีกครั้งถึงคำพูด การกระทำ ปฏิกริยามากมายจากภายนอก ทำให้เราหลับตานึกไปถึงตอนตัวเองยังเป็นเด็ก ในช่วงที่ไม่มีเทคโนโลยีมากนัก ไม่ค่อยมีผู้คนพบเห็น เข้าถึง และตัดสินเรา เรามีความสุขมากเลยนะ ไม่ใช่จากการไม่ฉลาดเท่าเด็กบ้านนู้น ไม่ใช่จากการหน้าตาตามพิมพ์นิยม แต่ความสุขมันง่ายแค่ เราไม่ต้องไปตัดสินอะไรกระทั่งตัวเอง ใครจะเป็นอย่างไร ไม่ได้รับรู้มีเฟสบุ๊คโพสอวด วนมาที่การยอมรับ. กว่าจะรู้ตัวก็ผ่านอะไรมามากว่า เมื่อเราปล่อยทางที่ยาก อย่างการพยายามเป็นที่ยอมรับในสังคม มาเป็นการไม่ต้องพยายาม แค่ใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองอยากจะเป็นจริงๆ ยอมรับตัวเองว่าเป็นแบบนี้แหละ การมีนมที่สวย ใหญ่ เด้งดึ๋ง แล้วดึงดูดผู้ชายมากมายเพื่อให้ยอมรับ กับการที่ธรรมชาติให้มาแบบนี้ มีนมเหมือนถ้วยหนมครก แก่ตัวหน่อยก็ยานห้อยเป็นถุงกาแฟ อาจจะมีหรือไม่มีใครชอบก็ได้ แต่ไม่เคยปวดหลังจากการแบกนมเด้งดึ๋ง ทุกอย่างมีข้อดีข้อเสียนะ ใช่ว่าสังคมจะโอบอุ้มยอมรับเราซะทั้งหมด แต่ตัวเรานี่สิ เลือกยอมรับตัวเองแบบไหน บางปีสังคมจะบอกว่านมใหญ่ดี บางปีก็จะบอกว่านมเล็กดี ทุกอย่างผันไปตามการเวลา แต่ทุกๆปีที่เราอยู่กับตัวเอง เราเห็นสังขาร เห็นสภาพที่ไม่ยั่งยืนนี้ไปทุกวัน เรามีความสุขไหมอะ ถ้าแค่ยอมรับตัวเอง เราก็มีความสุขได้ทุกปีโดยไม่ต้องเปลี่ยนอะไรเลยนะ? เมื่อเราเป็นทีมเดียวกับตัวเอง ยอมรับตัวเอง นั่นจะเป็นความสุขที่ยั่งยืนกว่าหรือเปล่า? ไม่ได้จะขัดคนที่มีความสุขไปกับช่วงชีวิตในแต่ละวัยนะ เพียงแค่มาตกตะกอนกับตัวเองเฉยๆว่า ที่ผ่านมาเคยไม่ภูมิใจ เคยไม่ยอมรับตัวเอง จากเสียงที่อยู่ข้างนอก แล้วชีวิตก็ไม่เคยสุขสงบ ต้องเหนื่อยเพื่อเอาใจสิ่งแวดล้อม และหาตัวตนของตัวเองไม่เจอ เพราะประโยคที่ว่า "เธอชอบที่ตัวเองมีนม หรือ ชอบที่คนอื่นชอบที่ตัวเองมีนม?" แค่นี้แหละ เข้าใจปิ้ง!! ทันทีว่า จริงอย่างที่หลายคนพูด เราเอาใจคนอื่นไปตลอดไม่ได้หรอก ความสุขที่ต้องรอให้คนอื่นมายอมรับเรา มันยากมันเหนื่อย ทุกอย่างมันจะสิ้นสุด จะจบง่ายๆ แค่เพราะ เรายอมรับตัวเอง มองตัวเองในแง่ที่ไม่ใช่คนอื่นตัดสิน.. มองตัวเองเข้าไปให้ลึกถึงแก่นแท้ว่า การได้รับโอกาสมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ เพื่อเป็นในสิ่งที่ใครอยากให้เป็น หรือ เพื่อเป็นไปตามเจตจำนงของตัวเอง เราคงไม่มีสติไปได้ทุกนาที 365 วันต่อปีหรอก แต่ถ้าสามารถยอมรับได้ว่า เออ มันก็เป็นแบบนี้แหละ แต่แล้วไงล่ะ แล้วมันตัน.. บางทีนั่นอาจเป็นคำตอบ เช่น มีคนมาบอกว่า ถ้าเธอนมใหญ่ ป่านนี้เธอมีผัวไปแล้ว ถ้าไม่มีสติก็คงเจ็บใจว่า ไอ่คนนี้ไม่ยอมรับเรา สังคมไม่ยอมรับเราที่เรานมเล็ก.. แต่เมื่อหยุด.. และมีสติ นึกถึงการยอมรับตัวเอง เราก็จะได้เกราะป้องกันที่ว่า เออ ใช่นมเล็กน่ะใช่ แต่ไอ้ไม่มีผัวเนี่ย จริงรึ? นมเล็กก็เป็นแบบนี้แหละ แต่แล้วไง ถ้ามีแล้วจะมีผัวจริงรึ แล้วจะได้ผัวดีรึ.. คนพูดตอบต่อไม่ได้แน่ และพอตอบไม่ได้ นั่นแหละ จบแค่นั้น จบซึ่งการสนทนาที่ไร้ค่า ชีวิตดำเนินต่อด้วยการยอมรับตัวเอง ไม่ต้องถึงขั้นภูมิใจในการนมเล็กก็ได้ แต่แค่รู้ว่า การพอใจจะนมเล็ก หรือ พอใจจะนมใหญ่ ไม่ใช่เล็กหรือใหญ่ เพราะใครบอก แต่เพราะพอใจในตัวเอง ง่ายๆแค่นั้นเลย

พยายามผลิต passive in come แล้วรู้ซึ้งถึงคุณค่าเลยว่า แต่ละวินาทีที่ผลิตมันออกมาไม่ได้ง่ายเหมือนปลูกต้นไผ่แล้วไม่ยอมโต แต่ก็จะผลิตต่อไปคิดซะว่าปลูกต้นไม้ทิ้งไว้ ถ้าไม่ตายก็ได้กินผลแหละ 555

รีวิว ก๋วยจั๊บสำเร็จรูป สุดยอดนวัตกรรมเหมือนยืมมาจากโดเรม่อนนนนน 🎉 วันนี้ได้รูปมาเยอะเลยตั้งแต่ซองยันต้มเสร็จ เป็นความอเมซซิ่งที่แท้ทรู หวังว่ารีวิวตรงนี้คงไม่โดนฟ้องอะไรนะคะ 555 ค่อยๆไล่ดูทีละรูปก็ได้ แต่ก็ไม่มีอะไรนอกจากพลิกดูวิธีทำหลังซอง ตอนแกะออกมาก็ไร้ซึ่งสารอาหาร แป้งล้วนๆ นัมเบอร์วัน รสชาติเครื่องปรุงก็แปลกดี ทีแรกเห็นเขียนว่า มีเครื่องปรุงกะไก่ สรุปเทลงหม้อ ไม่มีไก่ค่าาา 🥲🥲 ไอ่เส้นแผ่นแข็งๆนี่เจ๋งดี ต้มแค่สองนาที คนๆหน่อยก็ม้วนงอแบบที่ซองว่าไว้ แต่รสชาติของซุปอร่อยขึ้นก็ต่อเมื่อใส่น้ำมันกระเทียมลงไป ถือว่าเหมาะมากกับชีวิตที่ไม่สะดวกเข้าร้านก๋วยจั้บ แต่ถ้าคนสะดวกแนะนำไปร้านก๋วยจั้บเถอะค่ะ มันแทนไม่ได้หรอก กินให้หายอยากก็ไม่ใช่ กลิ่น รสสัมผัสมันต่างกันทุกแง่ แต่ไม่ใช่ว่าไม่อร่อยนะคะ มันอร่อย แต่มันไม่ใช่.. สรุปรีวิว มอบดวงดาวแด่อาหารกึ่งสำเร็จ ที่ ⭐⭐ ดาวพอ หัก 1 ดาวจากการต้องต้มหม้อเท่านั้น ใส่เวฟแล้วไม่ได้ ไม่สะดวกมากพอ หักอีก 1 ดาว จากหลังซองบอกว่ามีไก่ แต่ไม่มี หักดาวสุดท้าย เพราะ ยังแทนอาหารกึ่งสำเร็จตัวอื่นไม่ได้จริง ปล. รีวิวนี้เป็นเพียงรีวิว ที่อยู่ภายใต้พื้นฐานอคติของหญิงท่านหนึ่ง ไม่แนะนำให้ใช้อ้างอิงในการตัดสินใจซื้อสินค้าชิ้นนี้ ลิ้นใครก็ลิ้นมัน ไม่เชื่อก็ซื้อมาลองก่อน อย่าไปเชื่อรีวิวให้มาก ทั้งอวยและติ

สวัสดีเช้าแห่งความร่มรื่น. ขอให้แสงสว่างจากดวงอาทิตย์มอบวิตามินดีแด่ทุกท่านที่อยู่ภายใต้การคุ้มครองของธรรมชาติ อันปราศจากการถูกควบคุมโดยมนุษย์ ทุกคำอวยพรที่เห็นผลล้วนมาจากการกระทำของพวกท่านเอง ------------ พระแม่พรุนได้กล่าวเปิดวันแห่งการเริ่มต้นเหมือนเปิดเทศกาลอะไรสักอย่าง #siamstr #nostr #พรุนจะเบียว

#siamstr #nostr #จุดจบพวกบ้างาน เมื่อก่อนกินยาให้ตัวเองตุย แต่ไม่ตุย เดี๋ยวนี้กินยาให้ตัวเองรอด แต่เหมือนไม่รอด 😂 เรามีคนเดียวในโลก.. ที่ทำงานมีคนมากมายพร้อมแทนเราได้ แต่เราอาจจะยังสำคัญสำหรับใครสักคนที่หามาแทนไม่ได้แล้วก็ได้นะ ใจดีกับตัวเองเยอะๆ รักตัวเองให้มากๆ การได้ถูกตัวเองรักถือเป็นรางวัลที่ดีที่สุดยิ่งกว่าถูกหวยแล้ว ขอบคุณที่ยังสู้ไปด้วยกัน ขอบคุณที่พักผ่อนบ้าง ไม่ต้องแข่งขันไปซะทุกเรื่อง แล้ววันหน้าค่อยเขียนบทความเรื่อง การสรรหาเปิดระบบระวังภัย 24 ชั่วโมง

เอาจริงๆ ในสัญชาตญาณมนุษย์ มันมีจริงๆใช่ไหม คนที่เสียอะไรก็ได้ยกเว้นอีโก้ ขอแค่ตัวเองเป็นผู้ควบคุม ผู้นำ เป็นคนที่ถูกเสมอ แล้วอยู่รอดจนตุยสัก 90 ปี เข้าใจมาตลอดว่า มนุษย์ควบคุมอะไรไม่ได้หรอก ทำได้แค่ปรับตัวและเอาตัวรอด อันไหนกันแน่ที่ถูก #siamstr

ไม่คิดไม่ฝันว่าของขวัญวันนี้จะเป็นยอดหนี้ของคนที่บ้านที่หาทางออกไม่ได้ หักอีโก้ ศักดิศรีวัยหนุ่มตัวเองมาบอกให้ฟัง แต่ยังไม่ขอให้ช่วยเต็มตัว.. จริงๆทั่นพรุนผู้ศึกษาการพ้นทุกข์ก็รู้อยู่แล้ว แต่ไม่ได้รู้รายละเอียดลึกแบบนี้ เนื่องจากอีโก้คน ดิฉันเกลียดผู้ชายที่มีอีโก้แต่ไปไม่รอด ดิฉันไม่เข้าใจว่าการยึดมั่นถือมั่นว่า ผมนี่แหละเดอะแบก ผมนี่แหละสมควรถูกคนนั้นคนนี้นับถือ หน้าใหญ่ใจโต อย่างนู้นอย่างนี้ แล้วคิดว่าผู้หญิงไม่สมควรมารับมารู้ สุดท้ายผู้หญิงนี่แหละที่ยืนหยัดอยู่ข้างๆ แม้ว่าทุกอย่างจะโดนยึดจนต้องไปขอข้าววัดกิน มันน่าภูมิใจยังไง มันน่ากอดเก็บยังไง ใครอธิบายความภูมิใจของหัวหน้าครอบครัวที่ ดิฉันเรียกเองว่า อีโก้ แค่หน้าหน้าหน่อยมันจะอยู่ไม่ได้กันเลยรึ แค่เอ่ยปากบอกไม่ไหว ก็พร้อมจะช่วยแท้ๆ ดันรอให้ปัญหามันแก้ไม่ได้จริงๆ ค่อยสารภาพ หัวร้อนๆ เกลียดอีโก้ไร้สาระ บ้านแตกครอบครัวแตกกะอะไรแบบนี้สักกี่รายแล้ว อีโก้มันมีดีอะไร เอาไปแลกข้าวก็ไม่มีใครรับ ครอบครัวแตกแยกยังดีกว่าเสียอีโก้.. เมื่อไหร่จะเลิกหลอกตัวเอง วัดก็เข้า ธรรมมะก็ใช่ว่าจะไม่รู้ จะยึดมั่นถือมั่นไปขนาดไหน อยากจะเทพ่อหนุ่มอีโก้ไปซะให้หมดๆ ใครมั่นหน้ามากก็อยู่คนเดียว กอดความภูมิใจจอมปลอมแล้ว ใช้บุญคุณเก่าขอชาวบ้านต่อไปละกัน มีทองก็ขาย มีบิทคอยก็ขาย ไม่มีอะไรสำคัญกว่าศักดิศรีจอมปลอมแล้ว โอกาสมีให้สำหรับคนหน้าด้าน หมดแรงจะให้โอกาสกับคนหน้าบางแล้ว เส้นความอดทนได้ขาดสะบั้น วันหยุดก็หยุดเพราะป่วยแท้ๆ ดิฉันจะหนีไปต่างประเทศ ดิฉันจะไม่กลับไทย ดิฉันไม่ใช่พลเมืองที่นี่อีกต่อไป #พรุนเป็นพิษ

ไม่มีเราเป็นเดอะแบก เขาก็ต้องอยู่ให้ได้ ถ้าอยู่ไม่ได้ แสดงว่าระบบมีปัญหาแล้วล่ะ ไม่ใช่เราที่ป่วยแล้วลุกมาทำงานไม่ไหว เป็นลูกจ้างไม่ใช่ซีอีโอ ทำงานตามโครงสร้างรายได้ ไว้เป็นซีอีโอเมื่อไหร่ ค่อยพูดดดด

ทำงานอยู่กับลูกค้ากลุ่มที่สูบบุหรี่ แต่เราไม่สูบเป็นอะไรที่ทรมานมาก เคยกลั้นหายใจแล้วก็ไม่ไหวจะตุยก่อน ยิ่งตอนป่วย จมูก หู ไวต่อสิ่งเร้ามาก 😭😭 เข้าใจไว้สองแบบคือ เมื่อก่อนสมัยเฟี้ยวๆเคยสูบบุหรี่ก็ไม่ได้รู้สึกเหม็นอะไร แต่เข้าใจคนที่ไม่สูบว่าเป็นที่น่ารังเกียจ รบกวนชาวบ้าน ก็เจียมเนื้อเจียมตัวแอบสูบเอา จนโตมามีอาการหอบเหนื่อยเลยพอละ เลิก กลัวตายก่อนแก่ กลัวประกันไม่รับเคลม แต่พอกลับมาเป็นเหมือนสมัยวัยเด็ก ไม่สูบ ไม่เอาทุกอย่าง เออ.. เหม็นจริงๆวุ้ย เหม็นทรมานเหมือนเดิมแบบที่เคยเป็น ยังตลกตัวเองด้วยซ้ำที่คบคนสูบบุหรี่จัดแล้วหวังให้เขาเลิกสูบ สุดท้ายติดบุหรี่ตามเขาไปโล้ด 🤣🤣 กลับมาเป็นตัวเอง สู้ต่อไปกับชีวิตและอาการป่วย เมื่อก่อนเคยหลับตาแล้วเห็นตัวเองผมสีส้มๆ ยืนมองทะเลเป็นตอนจบแบบในหนัง แต่เดี๋ยวนี้ฝันถึงแค่ ตัวเองอยู่บ้านหลังเล็กๆ มีต้นไม้ใหญ่ต้นนึงใกล้บ้าน มีชิงช้าสักอัน ลมพัดเย็นๆแบบฉ่ำๆ บริเวณบ้านมีระบบนิเวศน์ดี ไม่รก แค่นึกถึงเวลาหายใจเข้าสุดปอดแล้วหอมกลิ่นดิน หญ้า ใบไม้ รู้สึกว่าคือที่สุดของรางวัลชีวิตแล้วแหละ ขอให้ตัวเองมีกำลังสู้ต่อไปท่ามกลางคนสูบบุหรี่ กินเหล้ากินเบียร์ ขาดสติเหมือน... แล้วไม่ต้องมาพบอะไรแบบนี้อีกตอนอายุ 40 นะ 40 นี่ยังไม่แก่ใช่ไหม ยังจะมีแรงจิบชาตอนบ่าย เล่นเกม แล้วนอนหัวค่ำโดยไม่หลับๆตื่นๆใช่ไหม.. ไม่มีหนุ่มสาวอายุ 40 มารีวิวเลย เจอแต่คนทำงานแบกลูก เมีย ผัว ครอบครัว หนี้สิน 😓

คุณเสียหล่อนไปแล้วจากน้ำมือของคุณ จากอีโก้ของคุณ คุณจะไม่มีวันได้หล่อนคืน เมื่อความคิดของคุณไม่ซื่อสัตย์ต่อหล่อน แล้วคุณจะรู้ว่าอนาคตที่หล่อนเอาไปเดิมพันกับคุณ คุณทำลายมันด้วยความมั่นใจของคุณเอง โชคดี

คนที่แรร์ที่สุดไม่ใช่คนที่รวย หรือหล่อเพียงอย่างเดียว แต่เป็นคนที่ดีกับเราและเสมอต้นเสมอปลายมาตลอด บนโลกมีผู้คนมากกว่าพันล้านคน แต่เรากลับหาไม่เจอ นั่นแหละ แรร์ของแท้

ทำไมต้องมีบอทแปลกๆในนอสเต้อ????? หรือว่าต้องทำใจทุกโซเชี่ยลมีบอทแปลก???????????????

ทำต้มขมเนื้อควายด้วยหม้อแรงดัน อร่อยมาก เป็นเช้าแรกที่รู้สึกประสบความสำเร็จจจจจจจจจจจจ ทุกคนอย่างลืมทำต้มขมเนื้อควายกันนะคะ เพื่อสุขภาพที่ดีและความอาโหร่ยยยยยยย 🎉🎉🎉🎉 วันที่ดีเริ่มต้นจากการกินข้าวอร่อยยยยย #food #siamstr

ปัญหาไม่ได้อยู่ที่จะคบหรือจะเลิก ปัญหาอยู่ที่ไม่ว่าอยู่ในความสัมพันธ์แบบไหนก็ขอให้เราได้รับความสุข การให้และรับที่ไม่เท่าเทียมนั้นย่อมทำลายกันอยู่แล้วในทุกความสัมพันธ์ ขอแค่เรามีความสุขก่อน ไม่ว่าเป็นแบบไหน มันก็แค่การเดินทางต่มความผันเปลี่ยนไปของโลกใบนี้ที่ไม่อาจรู้ล่วงหน้าหรือควบคุมได้ เพราะปัญหาความสัมพันธ์มันซับซ้อนกว่าการลงทุน ถึงเลือกที่จะอ่านหนังสือมากกว่าหันหน้าไปวิเคราะห์ผู้คน. ไม่มีอะไรยากกว่าการเข้าใจในสันดานมนุษย์แล้วล่ะ

#siamstr #nostr #food ผลลัพธ์ของความบังเอิญ.. เมื่อก่อนเป็นคนขี้เกียจและใจร้อน จนครั้งนึงเคยเอาหมูดิบในช่องฟรีสไปทอดแล้วใช้ไฟแรง ข้างนอกไหม้ ข้างในไม่สุก ซุปเปอร์ชุ่ย... 555 แต่มาวันนี้โตพอที่จะรู้ว่า ชุ่ยเหมือนเดิมแต่เปลี่ยนจากหมูเป็นวัว = สเต๊กมีเดียมแรร์ที่รสชาติดีไม่เหนียว บางอย่างปรับที่ตัวเองได้ก็ควรปรับ อย่างการทำหมู แต่บางอย่างอาจไม่ใช่การปรับที่ตัวเอง อย่างการทำเนื้อ แต่ใดๆภายใต้ความรู้ความเข้าใจ การทำอะไรด้วยความใส่ใจ ไม่ใช่ความชุ่ยๆ ย่อมดีกว่า.. เพราะมันเป็นสิ่งที่เราต้องกินเพื่อให้มันเป็นตัวเรานี่นะ You are What You eat คำนี้ไม่เกินจริง