Love is unconditional. Anything with conditions... isn't love. Do you have conditions with your cat? No? Exactly 😻 #Siamstr

"Then, Bāhiya, you should train yourself thus: 'In the seen, there is only the seen. In the heard, there is only the heard. In the sensed, only the sensed. In the cognized, only the cognized.' Then, Bāhiya, there is no ‘you’ in that. When there is no ‘you’ in that, there is no ‘you’ there. When there is no ‘you’ there, you are neither here nor there nor in between the two. This, just this, is the end of suffering."

SuttaCentral

SuttaCentral

Early Buddhist texts from the Tipitaka (Tripitaka). Suttas (sutras) with the Buddha

จริงๆ มันก็แค่นี้ ไม่มีอะไรซับซ้อนไปกว่านั้น แค่ตระหนักให้ได้ว่า... ในการมองเห็นมีแค่การมองเห็น ในการได้ยินมีแค่การได้ยิน ในการสัมผัสมีแค่การสัมผัส ในการรับรู้มีแค่การรับรู้ ไม่เคยมีตัวเราในกระบวนการเหล่านี้ ตัวตนเราก็แค่การจับเอาประสาทสัมผัสทั้งหลายกับความทรงจำมาปั้นรวมกัน ไม่เคยดำรงอยู่จริงได้นาน ไม่มีชาติหน้า ภพหน้า ไม่มีวิญญาณอะไรทั้งนั้น จะมีวิญญาณได้ยังไงถ้าเราไม่เคยจริงตั้งแต่แรก แค่ตัวละครในจินตนาการในหัวเราเอง #Siamstr

There’s no higher self. Just that messy, shitty you— And guess what? That shitty you is already good enough. GM everyone #Siamstr

"Nothing really ever comes from the outside, and nothing really comes from the inside. There's no in or out — only what is. #Siamstr

ทุกวันนี้อะไรๆ ก็เป็นเรื่องใหญ่โตไปหมด เพราะคนยึดทุกอย่างมาเป็น identity เป็นตัวตนตัวเอง ทั้งที่หลายอย่างก็เป็นแค่กิจกรรม มุมมอง ความชอบ แต่พอเอามาเป็นตัวตน มีความเป็นเจ้าของ มีความเป็นตัวเรา มันก็เลยแตะต้องไม่ได้ไง วิจารณ์นิด ถกเถียงกันหน่อยก็จะเป็นจะตาย ประหนึ่งเหมือนตัวเองโดนโจมตีเอง ตัวตนก็แค่เรื่องราวที่คุณบอกตัวเองในหัวเท่านั้น ใช่ความจริงของจักรวาลที่ไหน #Siamstr

Stop chasing. Reality unfolds on its own. There’s nothing you need to pursue. #Siamstr

Seeing Through Suffering Decorating your suffering doesn’t end it. Seeing through it does. You can light incense around your pain. Sing to it. Name it. Give it a story, a ritual, a role. But suffering doesn’t care how beautifully you present it. It lives only as long as you believe in the one who owns it. You can call it trauma. You can call it karma. You can call it your sacred wound. But the names just wrap chains in silk. Real freedom comes when you stop polishing the prison walls. You turn and face the structure itself. You see the bars aren’t real. You see there’s no one locked inside. And that’s it. The exit was never in decoration. It was always in perception. No one needs to bless the fire. Just step out of the smoke. — GM everyone #Siamstr

*On the nature of self, identity, and what remains when the illusion falls away* ## Meet Ralph This is Ralph. Ralph is a concept, created by you while reading this. When you stop, Ralph ceases to exist. Your attention is the thin barrier between Ralph and the void. 👨 "I'm scared," says Ralph. There's something unsettling about Ralph, isn't there? He feels real right now - you can almost see his worried expression, sense his fear of dissolution. Yet he only exists because attention is creating him. When you stop reading about him, where does he go? Nowhere. He simply... isn't. อ่านเต็มๆ ->>

# The Only Thing That Really Matters

#Siamstr #Dharma #self #Buddhism #illusion

Of course we lash out at others — we are not at peace with who we are, and until that changes, we never truly will be. #Siamstr

Dharma talk EP4: You Were Never There "Every best moment of your life, you were never there." What does it mean? Consider your most profound experiences: laughter that made your stomach ache, dancing until time disappeared, standing silent before a mountain or the sea, or holding someone with nothing to say. In those moments, the sense of "I am experiencing this" was absent. There was only the happening — vivid, alive, effortless. No narrative, no observer, no commentator. That absence was freedom. Your most alive moments happened not because of "you," but in the absence of "you." You were never there. And that is why they were beautiful. And from this seeing, freedom flows like an endless, gentle river. You don’t need to chase joy. You just need to get out of the way. #Siamstr

Every best moment of your life, you were never there. GM everyone #Siamstr

Thought is not the self. Not only is thought an illusion — there was never a self to own it in the first place. GM everyone #Siamstr

The self is just a pointer. The sense of "me" is not some fixed truth — it’s a side effect of how we communicate. It’s like a name tag in a group chat, so we don’t get confused about who’s saying what. We invent "I" so we can talk, so we can share stories. But once the story ends, the “I” doesn't need to stay. It’s just a label, a reference point — not the reality behind it. Once you see that, things get lighter. You can still use “me” when you talk, but you no longer have to carry the weight of being that person. Like Ralph, he was never real. He was just the voice we gave to the story. And when the story ends, Ralph rests too. ตัวตนเป็นแค่จุดอ้างอิง ความรู้สึกเป็น "ฉัน" ไม่ใช่ความจริงแท้แน่นอน เป็นแค่ผลข้างเคียงจากวิธีที่เราสื่อสาร แค่ป้ายชื่อในกลุ่มแชท ให้เราไม่สับสนว่าใครพูดอะไร เราคิดค้น "ฉัน" ขึ้นมาเพื่อให้พูด บอกเล่าเรื่องราวต่อกันได้ แต่ทันทีที่เรื่องราวจบลง "ฉัน" ก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป มันก็แค่ป้ายชื่อ จุดอ้างอิง ไม่มีความจริงแท้ใดๆ อยู่ข้างหลัง และทันทีที่เราตระหนักเรื่องนี้ ทุกอย่างก็จะเบาลง เรายังใช้ "ฉัน" ได้ในยามพูดคุย แต่เราไม่ต้องแบกน้ำหนักของการเป็นคนนั้นอีกต่อไป เช่นเดียวกับราล์ฟ เขาไม่เคยมีจริง แค่เสียงที่เรามอบให้กับเรื่องราว เมื่อเรื่องราวจบลง ราล์ฟก็หยุดพัก ตัวเราก็เช่นกัน #Siamstr

การเอาชนะกัน ไม่ว่าจะเป็นในเกมกีฬาสี หรือเกมธุรกิจ แท้จริงแล้วก็ไม่ต่างกัน เราวางกติกาขึ้นมาเอง แข่งขันกันเอง กำหนดเส้นชัยในจินตนาการของเราเอง แต่พอแพ้ เรากลับตีโพยตีพาย ราวกับลืมไปว่า ทั้งหมดก็แค่ “เกม” ในโลกจินตนาการ ที่เราสมัครใจลงไปเล่นเอง #Siamstr

Why do we chase a dream, when we’re already living in one? #Siamstr

Before enlightenment, chop wood, carry water. After enlightenment, chop wood, carry water. พุทธเซนเป็นตัวอย่างที่ดีมาก ที่แสดงให้เห็นว่า นิพพานหรือการหลุดพ้น ไม่ใช่สิ่งใหญ่โตอย่างที่หลายคนเข้าใจหรือจินตนาการกันไว้ ก่อนบรรลุ — ผ่าฟืน แบกน้ำ หลังบรรลุ — ผ่าฟืน แบกน้ำ ชีวิตเราก่อนและหลังบรรลุไม่ต่างกันเลย สิ่งเดียวที่เปลี่ยนไป คือ "เรา" ผู้รับรู้ความเป็นไปของชีวิต --- นิพพานไม่ใช่สิ่งวิเศษเกินจริง แต่มันคือสภาวะธรรมชาติ — สภาวะของจิตที่กลับมาอยู่กับเนื้อกับตัว มันคือความเป็นไปในพื้นที่ทางความคิด ก่อนที่เราจะถูกกลืนกินโดยสิ่งแปลกปลอม ที่ประดังเข้ามาในใจโดยไม่หยุดพัก โดยเฉพาะในโลกยุคนี้ ที่สิ่งแปลกปลอมมีนับอนันต์ พร้อมวิ่งชนเราไม่เว้นแม้ยามนั่งเฉย --- นิพพานคือภาวะที่เรา ไม่หลงผิดคิดว่า "เรา" คือความทรงจำ หรือความรู้สึกของตัวเอง ทุกอย่างที่ว่า เป็นเพียงส่วนหนึ่งในสมอง ในพื้นที่ของความคิด — แต่ไม่ใช่ ตัวเรา เราไม่จำเป็นต้องปฏิเสธอดีต หรือความรู้สึกของตัวเอง เพียงแค่ อย่าเข้าใจผิดว่ามันคือทั้งหมดที่เป็นเรา --- และเมื่อเราไม่ยึดติดกับสิ่งที่ผ่านมาแล้วผ่านไป เราจะเริ่มมองเห็นว่า ความรู้สึกเป็นเพียงคลื่นลมพัดผ่าน ความคิดก็แค่เงาสะท้อนของสิ่งที่เราเคยเห็นผ่านมา ไม่จำเป็นต้องรีบไล่มัน ไม่ต้องตัดมันทิ้ง แค่เฝ้ามอง — แล้วเราจะเห็นว่ามันไม่เคยอยู่ได้นาน ไม่เคยเป็นของเราเลยจริงๆ --- > จิตที่สงบนิ่ง ไม่ใช่จิตที่ว่างเปล่า แต่คือจิตที่ไม่โดนพัดพาไปกับคลื่นและสายลม --- ทุกอย่างยังคงเกิดขึ้นเหมือนเดิม อารมณ์ยังมี ความคิดยังไหลผ่าน แต่เราไม่เป็นเหยื่อของมันอีกต่อไป สิ่งที่เคยหนักอึ้ง กลับกลายเป็นเบา สิ่งที่เคยใหญ่โต กลายเป็นเพียงจุดเล็กๆ ลอยอยู่ในอากาศ เรากลับมาเป็นผู้ดู ผู้รู้ ผู้ไม่เอามาแบก --- และอีกสิ่งที่ควรเข้าใจให้ชัดเจนคือ... > “ของจริง” กับ “สิ่งที่เคยเกิดขึ้นจริง” — ไม่เหมือนกัน สิ่งที่เคยเกิดขึ้น อาจจะ “จริง” แต่ไม่ได้หมายความว่ามัน “ยังจริงอยู่” ความเจ็บปวดในอดีต — เคยเกิดขึ้นจริง แต่ตอนนี้มันอยู่แค่ในความทรงจำ ที่ เรา เลือกหยิบขึ้นมาอีกครั้ง ถ้าเข้าใจตรงนี้ เราจะไม่ต้องแบกอดีต เพียงเพราะมันเคย “เกิดขึ้นจริง” --- นิพพานอาจไม่ใช่สิ่งอัศจรรย์ อย่างที่หลายคนจินตนาการ แต่อาจเป็นสิ่งธรรมดาสามัญ — ที่เราเผลอมองข้าม > Ordinary mind is the way. จิตธรรมดาสามัญคือหนทาง เพราะจิตธรรมดาคือจิตใจก่อนการปรุงแต่งใดๆ ที่เราหลงคิดไปว่าคือความจริง --- ปล. ที่เล่ามาทั้งหมดนี้ไม่ใช่ว่านิพพานแล้วแต่อย่างใด แค่เคยสัมผัสภาวะนี้แบบชัดเจนและยาวนานมาแล้วมากกว่าสองครั้ง ครั้งแรกสุดคือตอนไมโครโดส ครั้งอื่นๆ คือตอนหลังนั่งสมาธิบางครั้งบางคราว แต่ถึงจะยังไม่อยู่ในภาวะนั้นถาวร แค่ครั้งแรกที่เราได้ตระหนักว่าจริงๆ แล้วเราไม่มีอะไรเลย การกลับมาตรงนี้นั้นง่ายมาก เราอาจจะหลงทางไปบ้างบางคราว เพราะสิ่งเร้าที่แวดล้อมเต็มไปหมด แต่เมื่อกลับมาพักหายใจอยู่กับตัวเอง เราจะรู้สึกตัวในไม่ช้าว่าแท้จริงแล้วเราไม่มีอะไรเลย โปรดใช้จักรยานในการรับชม 🚲 #Siamstr

Dharma Talk EP. 1 — *“The Emotion Isn’t the Story”* Your emotions and the stories behind them are not the same thing. Watch carefully. When strong emotion rises, the mind rushes to build a story — connecting old wounds, imagined futures, loose fragments — to justify what you feel now. But ask yourself: **“Where is this really coming from?”** You’ll often find: The real cause is already gone. The story is just a scaffold — built to keep the feeling alive. You’re not solving the emotion. You’re feeding it with fiction. **You’re haunting yourself with your own echoes — and calling it truth.** GM everyone #Siamstr

There's only this, this moment unfolding on itself for us to witness, what's there to complain. #Siamstr

Yes, sometimes money can buy happiness, but never — money can buy peace of mind. That you have to find yourself. You can fool yourself all you want that money can buy this and that — but you know, your mind never rests. GM everyone #Siamstr

Why does everything have to mean something? Do you watch movies for self-improvement? What’s wrong with you? Please seek help. #Siamstr