This is when I renewed my membership.

brekkie 🤍 gm

GN

I’m watching Don’t Look Up and really enjoying it. It reminds me a lot of The Square by Ruben Östlund.

1651, Ottoman Empire. I am Kösem Sultan. I could tell you many things, offer a thousand pieces of advice; yet today, I want to tell you about the day I died. After my body mixed with the earth, I could no longer tell anyone — and now, in the afterlife, I dwell in a darkness deeper than solitude itself. On the day I died, I intended to have my grandson killed. That evening, I wished to leave the palace. As if the farther I went, the weaker my connection would be to the coming murder. I was the one who gave the order — but I thought if I hid outside the palace, in the darkness of the night, among the crowds, I could somehow escape my own guilt. My heart grew heavy. While everyone was breaking their fast, I sent word to my attendants and departed the palace. I descended to the shores of the Golden Horn and crossed the water by a small boat waiting for me. By the time the people of Istanbul had finished their iftar, I had reached the Galata Mevlevihane. I went to see Adem Dede. Adem Dede never liked my Murad. Throughout his reign, he used to tell everyone, “Oppression grows deep roots in the soil, but fear creates only a fleeting shadow.” And now, here I am, rotting beneath the earth, entangled in the very roots of that oppression. At last, I understand Adem Dede. Death, it seems, is the greatest truth that leads one to guidance. Though we had long lost contact, that evening I found myself again at his door — fleeing from the execution of my own grandson. All day I had wondered where to go, only to realize I had nowhere, no corner to hide in. Never before had I felt so powerless. In this vast world, it turned out I had nowhere to go but Topkapı Palace itself. Even that grand palace seemed to me then as small as a walnut in the vastness of the universe. For a fleeting moment, I wished to be a wandering dervish, a traveler of the world. Then I thought of Adem Dede; he never turned away anyone who came to his door. When I entered the Galata Mevlevihane, I saw him first. He was surprised but welcomed me warmly. “We have guests from Sind, Tabriz, and Bukhara,” he said. “Many visitors have come to spend the month of Ramadan in Istanbul. Please, come in — the music will begin soon.” But inside me, turmoil raged. Had my grandson already been slain? “Adem Dede, I have a question — please forgive me,” I said. “If a servant who has strayed from the path of Allah came to your door, what would you tell them? What counsel would you give so they might return to the way of Allah?” Adem Dede turned to me and looked into my eyes: “It is written in Surah Al-Baqarah,” he said, “‘Whichever way you turn your face, there is Allah. He is the All-Encompassing, the All-Knowing.’ In other words, my Sultan, no matter how far Allah’s wayward servants believe they have strayed, every soul returns to Allah in the end.” Hearing these words, I was filled with both deep fear and deep relief. I closed my eyes. In that moment, I somehow knew I would die before the morning prayer. Shortly after hearing those words, I too returned to Allah. *AI Translation*

1651, Osmanlı İmparatorluğu. Ben Kösem Sultan. Sizlere birçok şey anlatabilirim, bin nasihatte bulunabilirim; ancak bugün öldüğüm günü anlatmak istiyorum. Vücudum toprağa karıştıktan sonra kimseye anlatamadım ve şimdi ahirette, kapkaranlık bir yalnızlıktayım. Öldüğüm gün, torunumu öldürmeye niyet etmiştim. O akşam saraydan uzaklaşmak istedim. Sanki uzaklara gittikçe yaşanacak katlin benimle olan alakası zayıflayacaktı. Emri ben verdim, ama sarayın dışında, gecenin karanlığında, kalabalığın içinde saklanırsam, kendi kabahatimden kaçabileceğimi sandım. Yüreğim daraldı. Herkes iftarını yaparken hizbime haber salıp saraydan çıktım. Haliç’in kıyılarına kadar indim. Beni bekleyen kayıkla karşıya geçtim. İstanbul halkı iftarını tamamladığında ben de Galata Mevlevihanesi’ne varmıştım. Adem Dede’nin yanına gittim. Adem Dede, Murad’ımı sevmezdi. Onun saltanatı boyunca herkese, “Zulüm toprakta güçlü kökler salar, ama korku yalnızca geçici bir gölge yaratır,” diye nasihatte bulunurdu. Şimdi ben de yerin bin kat altında, o zulmün saldığı köklerle çürüyorum. Artık Adem Dede’yi anlıyorum. Ölüm, insanı hidayete erdiren en büyük hakikatmiş meğer. Birbirimizden habersiz olmamıza rağmen, o akşam torunumun infazından kaçmak için yine onun kapısına geldim. Tüm gün nereye gitsem diye düşündüm; gidecek hiçbir yerim, saklanacak hiçbir köşem olmadığını fark ettim. Kendimi hiç o kadar aciz hissetmemiştim. Koskoca cihanda, Topkapı Sarayı’ndan başka gidecek yerim yokmuş. Saray bile o an bana koca cihanın içinde küçücük bir ceviz gibi göründü. Bir anlığına seyyah bir kalender olmayı, cihanı gezmeyi diledim. O an aklıma Adem Dede geldi; kapısına geleni asla geri çevirmezdi. Galata Mevlevihanesi’nden içeri girince ilk onu gördüm. Çok şaşırdı, hemen buyur etti. “Sind’den, Tebriz’den, Buhara’dan misafirlerimiz geldi,” dedi. “Ramazan ayını İstanbul’da geçirmek isteyen pek çok ziyaretçimiz var; buyurun sizler de geçin. Musiki birazdan başlayacak.” İçim içimi yiyordu; acaba torunum çoktan maktul olmuş muydu? “Adem Dede, sizlere bir sualim var; ne olur affedin,” dedim. “Allah’ın yolundan ayrılmış bir kul kapınıza gelse, ona ne söylerdiniz? Allah’ın yoluna dönmesi için hangi nasihati verirdiniz?” Adem Dede bana döndü, gözlerime baktı: “Bakara Suresi’nde buyurulmuştur ki: ‘Yüzünüzü nereye dönerseniz dönün, Allah oradadır. O her şeyi kuşatan ve her şeyi bilendir.’ Yani Sultanım, Allah’ın kuraltanımaz kulları ne kadar yoldan çıktıklarını sansalar da, herkes eninde sonunda yine Allah’a döner” dedi. Bu sözleri işitince içimi hem büyük bir endişe hem de büyük bir ferahlık kapladı. Gözlerimi kapattım. Sanki o an, sabah ezanı okunmadan öleceğimi anlamıştım. Bu sözleri işittikten kısa bir süre sonra, ben de Allah’a döndüm.

I’ll share another piece of my writing from last year. I’m in the mood to share.

"If you hate Taylor Swift’s lyrics, just pretend they were written by MF DOOM." Insane.

1520, Ottoman Empire When it was announced in the Crimean Palace that I would be taken to Istanbul and presented as a gift to the new sultan’s harem, the other concubines clenched their fists in jealousy, pressing their nails so hard into their palms that they nearly drew blood. The less spiteful ones said how lucky I was and recited poems about the beauty of Istanbul. Ah, if only I could have told them there was no need to dream of being in my place. It has been forty days since I arrived in Istanbul—forty days in a hell called the Old Palace. The palace is surrounded by moss-covered, mold-scented walls. The roses, hyacinths, and tulips in the garden cannot mask the stench. Since I came here, the only thing of Istanbul I have seen is the sky—and that is no different from the sky over Crimea or anywhere else in the world. For concubines, especially the inexperienced ones, leaving the palace grounds is strictly forbidden. The only ones I have seen leave are the sultan’s mother and sisters. They visit the sultan at Topkapı Palace, stay a day or two, then return. Concubines presented to the sultan may also leave the Old Palace for Topkapı, but so far, none has been admitted to the sultan’s private chambers. They say the sultan has a consort in the Manisa Palace to whom he is deeply attached—and that she has borne him a son. The sultan’s consort and their child are said to be traveling from Manisa to settle in the Old Palace. According to the traditions of the Devlet-i Âliye, the women of the dynasty reside in the Old Palace. To be a woman in the Ottoman realm is to be both rewarded and punished; for the Old Palace is nothing more than a prison with the sky as its dome. I am Aleksandra of Ruthenia; let the universe be my witness—this captivity of mine shall one day come to an end. *AI Translation*

1520, Osmanlı İmparatorluğu İstanbul’a götürüleceğim ve yeni padişahın haremine hediye edileceğim Kırım Sarayı’nda duyulduğunda, diğer cariyeler kıskançlıktan yumruklarını sıkıyor, tırnaklarını avuç içlerine batırmaktan ellerini neredeyse kanatıyorlardı. Daha az fesat olanlar ise ne kadar şanslı olduğumu söylüyor, İstanbul’un güzelliği üzerine şiirler okuyorlardı. Ah, keşke onlara, benim yerimde olmak için hülyalara dalmalarına gerek olmadığını söyleyebilseydim. Kırk gündür İstanbul’dayım; Eski Saray adlı bir cehennemde. Sarayın etrafı yosun tutmuş, küf kokulu surlarla çevrili. Bahçedeki güller, sümbüller ve laleler bu kokuyu bastırmaya yetmiyor. Geldiğimden beri İstanbul’a dair görebildiğim tek şey gökyüzü; o da Kırım’daki ya da dünyanın herhangi bir yerindeki gökyüzünden farklı değil. Cariyelerin, hele de acemi cariyelerin, surların dışına çıkması katiyen yasak. Şu zamana kadar dışarı çıkabildiğine şahit olduğum tek kişiler padişahın validesi ve kız kardeşleri. Onlar da sultanı ziyarete Topkapı Sarayı’na gider, bir iki gün kalıp dönerler. Sultana sunulan cariyeler de Eski Saray’dan çıkarak Topkapı’ya gidebilir; ancak henüz sultanın has odasına kabul edilen bir cariye olmadı. Dediklerine göre padişahın Manisa Sarayı’nda bir hatunu varmış ve ona çok bağlıymış. Bir de şehzadeleri olmuş. Padişahın hatunu ve oğlu, Eski Saray’a yerleşmek üzere Manisa’dan yola çıkmışlar. Devleti Âliye’nin geleneklerine göre hanedanın kadınları Eski Saray’da yaşarmış. Osmanlı’da kadın olmak, ceza ile ödüllendirilmek gibi; zira Eski Saray, kubbesi gökyüzünden olan bir zindandan farkı yok. Ben, Rutenyalı Aleksandra; kâinat şahidim olsun ki bu esaretim bir gün nihayete erecek.

Every day, I try to write at least one page. Sometimes a stream of consciousness, sometimes story ideas, or inner monologues to understand my characters better. I feel an irresistible urge to share today's writing on Nostr.

GM. Be kind and choose love 🌌

we're all fools GN

Protocols are the future of the internet. I don’t have a single doubt about it. Absolutely none.

I love nostr. I really love nostr.